tag:blogger.com,1999:blog-46634542052534733402012-02-14T03:52:28.034+02:00Coulahttp://www.blogger.com/profile/17444891383948026928noreply@blogger.comBlogger2811100tag:blogger.com,1999:blog-4663454205253473340.post-4617255046849942932012-02-14T01:15:00.002+02:002012-02-14T01:19:12.603+02:00<div style="text-align: justify;">Όταν ο Άγιος Βαλεντίνος έρχεται, η Coύλα φεύγει. Σας το έχω πει, δε μου αρέσουν τα γλυκανάλατα δήθεν εορτίδια που σας υποχρεώνουν να χαμογελάτε και να σκατοψωνίζετε ό,τι μαλακία σας πουλήσουν τα ανθοπωλεία, τα ζαχαροπλαστεία και τα είδη δώρων. Και λέω "σας" γιατί εγώ ουδέποτε έπεσα θύμα αυτής της μεγιστης μαλακίας για γιορτή. Πες με κρυόκωλη, πες με κομπλεξικιά και πες με ό,τι άλλο θες. Εγώ την αγάπη σου θέλω να την βλέπω κάθε μέρα και προφανώς όχι από δώρα και μαλακιούλες αλλά από την συμπεριφορά σου.<br /><br />Βρήκατε τώρα όλοι και πάτε να καλύψετε τις πομπές σας πίσω από ένα δώρο. Και όχι μόνο αυτό, αλλά μετά ζητάτε και σεξ από τον άλλο καθώς είναι υποχρεωμένος να σας δώσει μέχρι και κώλο επειδή στο κρεβάτι του, προστέθηκε άλλη μια λούτρινη μαλακία με καρδούλες και ροζ αυτιά. Συγγνώμη αλλά είμαι αλλεργική στα λούτρινα, και μάντεψε ήμουν από πιτσιρίκα αλλεργική σε αυτές τις μαλακίες.<br /><br />Δε θυμάμαι στην Εκτη Δημοτικου; Που ήρθε ο Κωστάκης και μου έφερε μια λούτρινη πάπια που έλεγε πάνω <span style="font-style: italic;">I love you</span> με κίτρινα γράμματα; Έφαγε σφαλιάρα ο καημένος και είχε έρθει η μάνα του έξαλλη στη δική μου και έγινε χαμός. Βέβαια δε μπορούσε η Κωστομάνα να το τραβήξει πολύ γιατί σε μένα θα τηλεφωνούσε για τα μαθήματα της άλλης μέρας μιας και ο Κωστάκης ήταν σκραπάκι από τα πρώτα. Έτσι η μάνα του έκανε και λίγο τη πάπια. Όχι, τη λούτρινη. Τη κανονική.<br /><br />Θα ξεχάσω νομίζετε το μενταγιόν που μου έκανε δώρο ο Γεράσιμος στην Β Γυμνασίου; Σφαλιάρα δεν έφαγε ο Γεράσιμος, γιατί μου άρεσε που μου άγγιζε το χέρι από το διπλανό θρανίο, αλλά όσο να' ναι υπέφερα γιατί είμαι αλλεργική σε κάθε είδους κόσμημα. Φόρεσα το μενταγιόν για μια μέρα για να μην τον στεναχωρήσω και γέμισα σπυριά στο λαιμό για έναν μήνα.<br /><br />Ή νομίζετε πως μου διαφεύγει στο Λύκειο πια, το δώρο του ... (εδώ δε θα πω όνομα, γιατί με διαβάζουν και γνωστοί μου); Τραυματική εμπειρία και δεν περιγράφω άλλο γιατί εκνευρίζομαι και μόνο στη σκέψη....<br /><br />Εν ολίγοις αυτή η μαλακογιορτή, εκτός από το γεγονός πως δεν την συμπάθησα ποτέ (όπως και όλες τις άλλες γιορτές άλλωστε), μου υπενθυμίζει κάθε που έρχεται, πόσο ανισόρροπους ανθρώπους έχω γνωρίσει, έχω βάλει στη ζωή μου κι έχω πετάξει μετά από λίγο καιρό σαν σκουπίδια. Μου θυμίζει όμως κι αυτούς που με βάλανε στη ζωή τους και μετά από λίγο καιρό με πετάξανε σα σκουπίδι.<br /><br />Και ξέρετε τι κρύβεται από πίσω ε; Ένα καλό και σούπερ απολαυστικό σεξ. Δηλαδή πληρώνεις ένα σκασμό λεφτά για να πηδηχτείς και να πηδήξεις. Για να κάνεις δηλαδή ό,τι κάνεις έτσι κι αλλιώς όποτε θες και μπορείς. Αλλά τώρα θα χρεωθείς κιόλας.<br /><br />Προτιμώ εν τέλει να με πάρεις τηλέφωνο και να μου πεις στα ίσια: <span style="font-style: italic;">Θέλω να σε σκίσω</span>, παρά να μου το φέρνεις λάου λάου, με αρκουδάκια, λουλουδάκια και σκατολοϊδια (όλο τα ίδια). Πιο εύκολα θα συγκινηθώ με το <span style="font-style: italic;">Πάρτα μωρή άρρωστη</span>, παρά με το <span style="font-style: italic;">Αγαπούλα μου γουτσου γουτσου</span>.<br /><br />Τέλος, ας πάψουμε πια να είμαστε τόσο μα τόσο δήθεν. Ξέρουμε όλοι τι πρέπει να κάνουμε αυτή τη μέρα. Ας μη κρυβόμαστε πίσω από κόκκινες καρδιές και μαλακίες μάντολες. Θα ανοίξουμε τα πόδια και θα πούμε χρόνια πολλά άγιε μου, που είδαν χαρά τα σκέλια μου και αυτή τη μέρα τη γιορτινή. Κι αν είσαι άντρας θα πεις: Ας της πάρω μια μαλακία μπας και φορέσει σήμερα το σέξι βρακί με τη δαντέλα και χαρώ κι εγώ και ο λαλάκης μου, λίγο παραπάνω. Όπου λαλάκης...ξέρετε τι εννοώ. Δεν θα σας επεξηγώ και τα υπονοούμενα. Αντε μπράβο! Συγκεντρωθείτε λίγο γιατί σας χάνω τώρα τελευταία.<br /><br />Χρόνια Πολλά στους ερωτευμένους και καλά γαμήσια.<br />Καλό διάβασμα σε μένα και καλή μου επιτυχία γιατί αύριο δίνω ένα αγγούρι ναααα με το συμπάθειο που θα μου πετάξει τα μάτια όξω καλύτερα κι από τον πιο γαμηστερό Βαλεντίνο.<br /><br />Φιλιά σε όλους<br /><br />ΥΓ Γμτ πάλι έβρισα...πρέπει να το ελαττώσω αυτό...<br /><br />ΥΓ 2 Το πρωί θα ανεβάσω και την δεύτερη εκπομπή μας <span style="font-weight: bold; font-style: italic;">Μυστήρια και Cουλά</span> να την ακούσετε κονσερβοποιημένη, όσοι τη χάσατε.<br /><br />ΥΓ 3 Καληνύχτες και Καλημέρες<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4663454205253473340-461725504684994293?l=coulakaicoula.blogspot.com' alt='' /></div>Coulahttp://www.blogger.com/profile/17444891383948026928noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-4663454205253473340.post-56317614196954041572012-02-09T00:01:00.002+02:002012-02-09T00:09:33.851+02:00<div style="text-align: justify;">Τη γνώρισα στο Πανεπιστήμιο. Ήταν ντροπαλή. Δε πολυμιλούσε. Εγώ, μη δω άνθρωπο να μη μιλάει, βάζω στοίχημα με τον εαυτό μου να τον κάνω κοινωνικό και ομιλητικό. Να του δώσω το θάρρος που θέλει για να αναδιπλώσει τα ταλέντα του. Αυτό μου έχει βγει σε καλό στη δουλειά μου, αλλά σε κακό στις σχέσεις μου. Η Χλόη που λέτε, ήταν στο πρώτο έτος του μεταπτυχιακού, εγώ ήμουν στο δεύτερο έτος. Εκείνη άρχιζε, εγώ τέλειωνα. Εκείνη προσπαθούσε να καταλάβει τα τι και τα πως, εγώ προσπαθούσα να τελειώνω για να μην έχω εκκρεμότητες. Ειχα βαρεθεί να διαβάζω. Όχι, πως μετά σταμάτησα, αλλά εκείνη τη περίοδο το είχα βαρεθεί το άθλημα. Μέσα από κάποιες κουβέντες λοιπόν, αρχίσαμε να τα λέμε δειλά δειλά.<br /><br />Η Χλόη ανοίχτηκε, χαμογελούσε, έδειχνε το χιούμορ της όχι μόνο μέσα από τα δόντια, αλλά και έξω από τα δόντια. Γέμισε αυτοπεποίηθηση. Έπιασε και γκόμενο, αν θυμάμαι καλά. Βγαίναμε για καφεδάκια. Ανταλλάζαμε σκέψεις και ιδέες, της έδειχνα τις κακοτοπιές για να τις αποφεύγει, της έλυνα απορίες που κι εγώ τις είχα στο πρώτο έτος, αλλά δεν είχα βρει κι εγώ μια Coula να με βοηθάει και να μου τις δείχνει. Μέχρι και πλάτες της έκανα για να φύγει ένα μήνα στην Κούβα και να μη πάρει απουσίες στα Σεμινάρια.<br /><br />Ήταν λοιπόν ένα σεμινάριο που με ενοχλούσε πολύ. Ήταν αντικειμενικά πολύ δύσκολο. Δεν το ήθελα στη ζωή μου. Αρνιόμουν. Το επέλεξα επειδή μόνο αυτό είχε μείνει. Αφορούσε σε δύσκολες πίστες γνώσης και έρευνας και δεν ήμουν σε mood περισυλλογής και ανάγνωσης. Είχα κι ένα τρελό γκομενάκι τότε που με περιποιόταν απίστευτα και προτιμούσα να χαλαρώνω στην αγκαλιά του παρά να διαβάζω και να κλείνω δεκάωρα σε βιβλιοθήκες και σε βιβλιογραφίες. Όταν η Χλόη με ρώτησε αν θα της πρότεινα το σεμινάριο της είπα ορθά κοφτά ΟΧΙ. <span style="font-style: italic;">Δες κάτι άλλο. Πάρε κάποιο άλλο σεμινάριο. Τόσα υπάρχουν. Διάλεξε κάτι πιο κοντά στα ενδιαφέροντα σου. Προχώρα. Απέφυγε το κακό. </span><br /><br />Όμως η Χλόη νόμιζε πως την υποτίμησα. Νόμιζε πως την θεώρησα ανίκανη να παρακολουθήσει το Σεμινάριο. Νόμιζε πως ήθελα να της βάλω τρικλοποδιά για να της φάω μια θέση στην ανεργία, αύριο. Εγώ βέβαια το πέρασα το μάθημα και με καλό βαθμό, αλλά εγώ ήμουν και μεγαλύτερη σε ηλικία και ήξερα πως να το χειριστώ. Της είπα να μην το πάρει για να μην δυσκολευτεί. Κι ακριβώς επειδή της είπα να μην πάρει το μάθημα αυτό, ενώ εγώ και το πήρα και το πέρασα, εκείνη μέτρησε το ρίσκο, τα έβαλε κάτω, θέλησε να μου βάλει και τον ρούμπο και αποφάσισε να επιλέξει το Σεμινάριο. Και το επέλεξε.<br /><br />Εντωμεταξύ υπήρχε και μια κόντρα με μένα και μια άλλη μεταπτυχιακή φοιτήτρια. Η καθηγήτριά μας ήθελε ένα άτομο να την βοηθάει στην βαθμολόγηση των γραπτών των προπτυχιακών φοιτητών. Προσοχή, όχι να διορθώνει, αλλά να τη βοηθάει. Δηλαδή να βάζει τα γραπτά σε τάξη, να της τα δίνει, να τα διορθώνει η καθηγήτρια και μετά εκείνη να τσεκάρει τις διορθώσεις και να κουνάει το κεφάλι, συμφωνώντας. Κι αν είχε καμία ένσταση να το συζητάνε. Χαμαλοδουλειά δηλαδή. Η καθηγήτρια επέλεξε εμένα κι εκείνη νόμιζε πια πως διοριστηκα λέκτορας. Μιλάμε για εμμονές, κατινιές και μικροπρέπειες.<br /><br />Η Χλόη λοιπόν συζήτησε κάποτε με εκείνη τη φοιτήτρια και κατέληξαν στα δικά τους υπέροχα συμπεράσματα που απείχαν ετη φωτός από την πραγματικότητα και την αλήθεια. Έτσι το κορίτσι μας, με απέφευγε στην αρχή διακριτικά λέγοντας ένα απλό <span style="font-style: italic;">Γεια, Καλή εβδομάδα, Καλο διάβασμα</span>, και στη συνέχεια απροκάλυπτα, κόβοντας και τη Καλημέρα. Προσωπικά δε με ένοιαξε και ιδιαίτερα. Είχα ήδη τις παρέες μου, το γκόμενό μου, το κύκλο μου και μόνη μου ουδέποτε υπήρξα, ούσα φύσει κοινωνικό και με μπόλικο χιούμορ παιδί.<br /><br />Ξέρετε τι έγινε στο τέλος;<br /><br />Στο Σεμινάριο κόπηκε -μεγάλη ντροπή για μεταπτυχιακή φοιτήτρια- σχεδόν δε γίνονται αυτά. Η άλλη κοπέλα της βρήκε και τα δικά της επίσης μη αληθή ελαττώματα και τα συζήτησε με την τρίτη, τέταρτη, πέμπτη και τελικά η Χλόη, έμεινε τόσο μόνη όσο την είχα βρει εγω στην αρχή και της είχα απλώσει το χέρι. Μόνο που τώρα, εγώ είχα τελειώσει και δεν ήμουν εκεί να την συνεφέρω λίγο και να της δώσω το θάρρος που χρειαζόταν για να ξεδιπλώσει και πάλι τα ταλέντα της.<br /><br />Κάπως έτσι μπαίνουν στις ζωές μας ντροπαλές υπάρξεις, κουλτουριάρες και ποιοτικές, που διαβάζουν ποίηση και λογοτεχνία και το παίζουν οι εύθραστες και οι σεμνές, οι χαμηλών τόνων και οι χαμηλοβλεπούσες, που έχουν εκλεπτυσμένο χιούμορ (αλλά δε δέχονται το χιούμορ των άλλων) και ακούνε μόνο έντεχνη μουσική και που τις ενοχλεί η αγένεια (έτσι μεταφράζουν την ειλικρίνεια) και η ειρωνία, που όμως, με τη πρώτη ευκαιρία θα βγάλουν το μαχαίρι να στο καρφώσουν όχι στο στήθος, γιατί εκεί τα κότσια δε τα έχουν, αλλά στη πλάτη. Όταν δε βλέπεις, όταν είσαι απασχολημένος με άλλα πράγματα. Και κρυφογελάνε γιατί νομίζουν πως κάτι πέτυχαν. Κρυφογελάνε και προσπαθούν να φτιάξουν και κλίκα για να κρύψουν εκεί πίσω τις αδυναμίες, τα ελαττώματα και τις υπερβολικές ελλείψεις τους, σαν άνθρωποι...<br />Και εν τέλει ξεμπροστιάζονται μόνες τους...<br /><br />Κι αν νομίζετε...πως συνεχίζω να σας μιλάω για τη Χλόη, είστε πολύ γελασμένοι...<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4663454205253473340-5631761419695404157?l=coulakaicoula.blogspot.com' alt='' /></div>Coulahttp://www.blogger.com/profile/17444891383948026928noreply@blogger.com45tag:blogger.com,1999:blog-4663454205253473340.post-79316962648667475332012-02-07T11:33:00.001+02:002012-02-14T00:42:27.307+02:00<div style="text-align: center;"><iframe src="http://podcast85274.podomatic.com/embed/frame/posting/2012-02-06T21_59_04-08_00?json_url=http%3A%2F%2Fpodcast85274.podomatic.com%2Fentry%2Fembed_params%2F2012-02-06T21_59_04-08_00%3FautoPlay%3Dfalse%26facebook%3Dtrue%26height%3D85%26minicast%3Dfalse%26objembed%3D0%26width%3D300" marginheight="0" marginwidth="0" allowfullscreen="" frameborder="0" height="85" scrolling="no" width="300"></iframe><br /></div><br /><div style="text-align: justify;">Περιμένω να μου πείτε τις κρίσεις σας, τα σχόλιά σας, τις εντυπώσεις σας, την διάθεσή σας για την εκπομπή <span style="font-weight: bold; font-style: italic;">Μυστήρια και Coula</span>. Τι σας άρεσε. Τι δεν σας άρεσε. Τι θα θέλατε να περιλαμβάνει την επόμενη φορά και εντέλει περάσατε καλά;<br /><br />Ευχαριστώ για την ακρόαση.<br />Φιλιά σε όλους!<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4663454205253473340-7931696264866747533?l=coulakaicoula.blogspot.com' alt='' /></div>Coulahttp://www.blogger.com/profile/17444891383948026928noreply@blogger.com25tag:blogger.com,1999:blog-4663454205253473340.post-17089683534549681722012-02-04T19:18:00.004+02:002012-02-04T23:29:10.723+02:00<div style="text-align: center;"><br /><iframe src="http://www.youtube.com/embed/FN8Utbe3mGo" allowfullscreen="" frameborder="0" height="315" width="420"></iframe><br /><br /><br />Μέσα από το <a style="font-weight: bold;" href="http://temporadio.listen2myradio.com/">Tempo Radio</a><br />θα τα λέμε όλα on air<br />κάθε Δευτέρα 8-9 το βραδάκι<br />με τον <a style="color: rgb(51, 51, 255);" href="http://paolofuego.blogspot.com/"><span style="font-weight: bold;">Παύλο</span></a> και τη <span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 102, 102);">Cούλα</span><span style="color: rgb(255, 102, 102);"> </span><br />στην εκπομπή<br /><span style="color: rgb(153, 51, 153); font-weight: bold; font-style: italic;">Μυστήρια και Coυλά</span>.<br /><br /><div style="text-align: justify;">Στο <a style="font-weight: bold; color: rgb(51, 51, 153);" href="http://temporadio.listen2myradio.com/">Tempo Radio</a>, o <span style="font-weight: bold;">Παύλος</span> μας κρατά συντροφιά κάθε βράδυ 9-11 με την εκπομπή <a style="font-weight: bold; color: rgb(51, 51, 255);" href="http://loustrakosradio.blogspot.com/">Που πας καλέ μου Λουστράκο.</a><br /><br />Tα Σαββατοκύριακα ακούμε 7-8 την εκπομπή <a style="color: rgb(102, 0, 204); font-weight: bold;" href="http://kianotipies.blogspot.com/">Ραδιοτυπίες</a> με τον <span style="font-weight: bold;">BLUEPRINTS</span>. Σήμερα, τον απολαύσαμε σε ένα αφιέρωμα στην Etta James.<br /><br />Ο <span style="font-weight: bold;">Evil Chef</span> με την εκπομπή <a style="color: rgb(255, 102, 102); font-weight: bold;" href="http://olastokokkino.blogspot.com/">Όλα στο κόκκινο</a> μας κερνάει μουσικές 9-11 δίνοντας τον ρυθμό στο ΣΚ μας και όποιος αντέξει.<br /><br />Εμείς θα τα πούμε ραδιοφωνικά την Δευτέρα 8-9. Να είστε εκεί. Θα περάσουμε ωραία. Θα δείτε και θα ακούσετε. Ετοιμάσαμε πολλά μυστήρια και κουλά για τα αυτιά σας μόνο και θα σας τα παρουσιάσουμε χιουμοριστικά και σατιρικά βεβαίως βεβαίως.<br /><br />Φιλιά πολλά σε όλους και καλό υπόλοιπο ΣΚ.<br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4663454205253473340-1708968353454968172?l=coulakaicoula.blogspot.com' alt='' /></div>Coulahttp://www.blogger.com/profile/17444891383948026928noreply@blogger.com31tag:blogger.com,1999:blog-4663454205253473340.post-83360942229393222892012-02-03T15:47:00.002+02:002012-02-03T15:51:04.792+02:00<div style="text-align: justify;">Και για να μη λέτε πως σας τα έχω πρήξει με την εξεταστική, δε θα ασχοληθώ μαζί της σε τούτο το γλυκανάλατο και στοχαστικό μαζί ποστ. Θα πω μόνο πως έμειναν 12 μαθήματα ακόμη, μιας και στα 3 πρώτα θριαμβεύσαμε. Θα περάσω σε άλλα θέματα που με απασχολούν κι εμένα αλλά ναι ναι ναι ναι και εσάς. Και θα αποδειχθεί εντός ολίγου αυτο.<br /><br />Αρχικά βραβευτήκαμε κυρίες και κύριοι! Ο λατρεμένος <a style="color: rgb(255, 0, 0);" href="http://deliriumtremens-tremens.blogspot.com/">tremens</a>, με βράβευσε και μου έδωσε σκυτάλη για να πω 7 πράγματα που δε ξέρετε για μένα. Εχω την αίσθηση πως το έχω ξανακάνει αυτό στο παρελθόν, αλλά επειδή συνηθίζω να σβήνω μερικές αναρτήσεις όσο περνάει ο καιρός, αυτές τουλάχιστον που δεν έχουν το ζουμί μιας κουλής ιστορίας, θα ξαναπαίξω! Άλλωστε είναι γνωστό τοις πάσι πόσο παιχνιδιάρα είμαι. Βέβαια αρχίζω να πιστεύω πως έχω γίνει ανοιχτό βιβλίο εδώ μέσα και σίγουρα ξέρετε πολλά πράγματα για μένα ή καλύτερα ξέρετε πως σκέφτομαι για πολλά θέματα. Για πάμε και βλέπουμε:<br /></div><div style="text-align: justify;"><br />1) Πιο πολυ τη βρίσκω με πιτόγυρο που έχει μπει μια μέρα στο ψυγείο, παρά όταν είναι ζεστό ζεστό. Αγοράζω σουβλάκια σήμερα για να τα φάω αύριο.<br />2) Δε θα με δεις ποτέ με βραχιόλια, δαχτυλίδια και κάθε είδους τέτοια κοσμήματα. Τα σιχαίνομαι και μου προκαλούν αλλεργία. 'Αντε κανένα σκουλαρίκι με το ζόρι να βάλω.<br />3) Ειρωνεύομαι τα πάντα και τους πάντες όταν έχω έναν καλό λόγο.<br />4) Αν σε συμπαθήσω πολύ, τότε μπορείς να με πατήσεις κάτω και να με κάνεις ό,τι θες! Γινομαι παιχνιδάκι στα χέρια σου. Αν σε ερωτευτώ; Μπορείς και να με σκοτώσεις. Δε θα το καταλάβω.<br />5) Δεν έχω φάει ποτέ ψάρια και ούτε πρόκειται.<br />6) Μέσα στη τσάντα μου υπάρχουν πάντα μαντηλάκια με οινόπνευμα, προφυλακτικά κι ένα βρακί καβάτζα.(κλπ μη αξιομνημόνευτα)<br />7)Λατρεύω τη μυρωδιά της χλωρίνης, του διαλυτικού, της βενζίνης και της σοκολάτας.<br /><br />Μπορεί να συμμετέχει σε αυτη την αλλαξοκωλιά όποιος γουστάρει είτε με σχόλια εδώ σε μένα είτε με ανάρτηση στο δικό του ιστολόγιο. Έχω περιέργεια για όλους!<br /><br />Και συνεχίζουμε το πρόγραμμά μας με δυο coυλές σκέψεις μου.<br /><br /></div><div style="text-align: justify;">Α. Μη περιμένουμε πάντα από τον άλλο να αναγνωρίσει τις θυσίες που κάνουμε γι' αυτόν. Για κάθε άνθρωπο είναι διαφορετική η έννοια <span style="font-style: italic;">θυσία</span> ή η έννοια <span style="font-style: italic;">αυτονόητο</span>. Η θυσία σου μπορεί να είναι κάτι αυτονόητο για μένα και αντίστροφα. Οι σχέσεις δεν χτίζονται πάνω σε μια ζυγαριά που καθένας μετράει τις θυσίες που κάνει, περιμένοντας την αναγνώριση. Απλά γιατί οι σχέσεις, μόνο αν έχουν την αμοιβαιότητα στην αγάπη λειτουργούν ομαλά και όχι ανώμαλα.<br /><br />Β.Το ίδιο πιστεύω συμβαίνει και στη <span style="font-style: italic;">συγγνώμη</span> που ζητάμε ή που περιμένουμε να μας δοθεί. Ο άλλος μπορεί να κρίνει διαφορετικά από εμάς μια κατάσταση και να βγάζει διαφορετικά συμπεράσματα. Είναι κρίμα να στηρίζουμε τη συνέχεια μιας σχέσης περιμένοντας μια συγγνώμη που ποτέ μπορεί να μην έρθει ή να παρακαλάμε για τη συνέχεια μιας σχέσης όντες σίγουροι πως θα την φέρει μια συγγνώμη που θα ζητήσουμε. Ακριβώς τα ίδια πιστεύω πως ισχύουν και για το <span style="font-style: italic;">ευχαριστώ</span>.<br /><br />Και οι δυο περιπτώσεις εντάσσονται σε έναν γενικό κανόνα που έχουμε ξαναπεί σε προηγούμενο ποστ. <span style="font-style: italic;">Τίποτα δεν είναι αντικειμενικό. Όλα είναι υποκειμενικά. </span><br /><br /></div><div style="text-align: justify;">ΥΓ Πάμε τώρα να διεισδύσουμε στα τρίσβαθα της Παιδοψυχολογίας. Εγώ δηλαδή! Εσείς μπορείτε να διεισδύσετε όπου θέλετε...τυχερούλια.<br /><br />Φιλια πολλά</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4663454205253473340-8336094222939322289?l=coulakaicoula.blogspot.com' alt='' /></div>Coulahttp://www.blogger.com/profile/17444891383948026928noreply@blogger.com31tag:blogger.com,1999:blog-4663454205253473340.post-23159291616430648552012-02-02T02:55:00.000+02:002012-02-02T02:56:06.795+02:00<div style="text-align: justify;">Εντάξει είμαι κι εγώ της μουρλής το σούργελο αλλά είστε κι εσείς όμως ε; Σας είπα πως λίγο συναχώθηκα από το κρύο το απότομο και το χιονάκι που μου κατέκλυσε την cουλή μου οντότητα και αμέσως να προτείνετε λύσεις.<br /><br />Μεσούσης εξεταστικής λοιπόν, μου προτείνετε, να κυκλοφορώ στη Σχολή με κονιάκ κρεμασμένο στο λαιμό, με ρακή στη τσέπη, με τσίπουρο στη τσάντα και με drambui στην αμασχάλη. Κάτι άλλο; Η μπεκροCoula είναι εδώ και περιμένει τις προτάσεις σας.<br /><br />Κι αν εγώ περάσω μάθημα έτσι, να με χέσετε. Θα με μαζέψουν καλέ με τόσα ποτά καβάτζα. Θα ανεβαίνω στη Σχολή και θα είναι ζήτημα αμα φτάνω ποτέ από το μπεκρούλιασμα. Ασε που και να φτάσω αντί να γράφω Λογοτεχνία, Λαογραφία και Βυζαντινά κείμενα, θα γράφω αναρτήσεις. Διότι τις αναρτήσεις μου τις λες και μεθυσμένες πότε πότε.<br /><br />Δεν σκοπεύω που λέτε να πιω ούτε γουλιά μέχρι να τελειώσω τα 14 (πλέον) μαθήματα. Αλλά μετά είπαμε θα κάνουμε πάρτυ τρελό! Επίσης μη ξεχνάμε πως ο Ζαν δε μου επιτρέπει παρά ένα μόνο ποτό την εβδομάδα και αυτό σε συνάρτηση με παραπανίσιο ελλειπτικό. Δε με συμφέρει σας λέω!<br /><br />Εσείς όμως που μπορείτε να πιείτε και μια γουλιά παραπάνω, κάντε το και για μένα. Εις υγείαν<br /><br />Αν μένει κανείς κοντά στη περιοχή Ζωγράφου, ας με ενημερώσει πόσα μπουφάν να φορέσω όταν ανέβω το πρωί για να μη πεθάνω απο το κρύο.<br /><br />Ε ρε τι με περιμένει και σήμερα!<br /><br />Άντε πάω για την τελευταία, ευελπιστώ, επανάληψη.<br /><br />Φιλιά σε όλους<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4663454205253473340-2315929161643064855?l=coulakaicoula.blogspot.com' alt='' /></div>Coulahttp://www.blogger.com/profile/17444891383948026928noreply@blogger.com30tag:blogger.com,1999:blog-4663454205253473340.post-15970227464629338142012-02-01T01:18:00.001+02:002012-02-01T01:23:12.611+02:00<div style="text-align: justify;"><div style="text-align: justify;">Έχω υπερένταση. Είναι φορές που θέλω να ξεκινήσω από εδώ που είμαι και να πάω να σπάσω κάτι μούτρα που θέλουν σπάσιμο. Το ζητάει ο οργανισμός τους. Πως το ΚΚΕ ζητά την συνδρομή μας στις εισόδους-εξόδους του μετρό; Έτσι κι αυτά τα μούτρα ζητάνε σπάσιμο. Αλλά είμαι καλός άνθρωπος εγώ. Και δεν χρησιμοποιώ ποτέ τη βία. Έχω άλλα κόλπα που πιάνουνε.<br /><br />Σήμερα έδωσα το πρώτο από τα 15 μαθήματα που αποφάσισα να δώσω σε αυτήν την εξεταστική. Δε χρωστάω μαθήματα. Μου χρωστάνε εξεταστική γιατί την χάσαμε το Σεπτέμβρη και την ψάχνουμε τώρα. Το πρώτο μάθημα πήγε πολύ καλά, αν εξαιρέσουμε τα παρελκόμενα. Μου άφησε ήδη τις πληγές του μαζί με το δεκαράκι που θα έρθει.<br /><br />Ξέρω ξέρω, ειναι πολλά τα 15 μαθήματα, θα είναι πολλά τα ξενύχτια και θα είναι και πολλές οι αναρτήσεις που θα κάνω ζαλίζοντας τα νεύρα και τα μυαλά σας. Εσείς ξέρετε τι πρέπει να κάνετε. Χ στη σελίδα. Κι έχει ο Δίας.<br /><br />Που λέτε ξεκινάω σήμερα το μεσημέρι να ανέβω στη Φιλοσοφική. Ήξερα πως κάνει κρύο παρόλο που δεν είχα βγει έξω καναδυο μέρες πλην του γυμναστηρίου, που εκεί δε καταλαβαίνω κρύο γιατι ο Ζαν με ξεπατώνει δεόντως. Δεν ήξερα πως έκανε το πουτσοκρυο της αρκούδας όμως. Δεν αντιλήφθηκα εγκαίρως πως έπρεπε να φορέσω καλσόν, κολάν, παντελόνι, τριάντα ζευγάρια κάλτσες από αυτες τις ισοθερμικές, μπότες μέχρι το μπουτι πάνω και καμια διακοσαριά πουλόβερ από πάνω. Δεν ήξερα πως έπρεπε να καπελωθώ με κανα δυο σκουφιά και τρια τέσσερα κασκόλ στη μούρη, ούτε φαντάστηκα πως χρειαζόμουν πέντε ζευγάρια γάντια.<br /><br />Και βγαίνω από το σπίτι με ενα τζιν, με ενα πουλοβεράκι, με μπουφαν και μποτες με ψιλό καλτσάκι. Πέταξα κι ένα κασκόλ για ξεκάρφωμα και να τη η κιουρια στη στάση του λεωφορείου. Όλα καλά μέχρι εκείνη τη στιγμή γιατί ο ήλιος υπήρχε εκεί έξω κι έκοβε λίγο την παγωνιά.<br />Ανεβαίνω στο βουνό, μπαίνω στη Σχολή, παίρνω έναν καυτό καφέ να στανιάρω, αράζω κανά μισάωρο με την επανάληψη της επανάληψης ω επανάληψη και έρχεται η ώρα να μπω στο αμφιθέατρο να θριαμβεύσω.<br /><br />Πολυκοσμία παντού. Φοιτητάκια να ψάχνουν μια θέση σα τρελά να προλάβουν να δώσουν το μάθημα της συμφοράς. Βρίσκω λοιπόν ένα άδειο έδρανο και απορώ μάλιστα για το πόσο τυχερή ήμουν. Κάθομαι και περιμένω να έρθει ο κυρ καθηγητής να μας δώσει τα θέματα να τα γράψω να τελειώνω. Πιάνω και τη κουβέντα φυσικά με κάτι 20χρονα χεσμένα από το φόβο τους μην αποτύχουν. Πολύ γέλιο!<br /><br />Κι εκεί που κάθομαι σκάνε κάτι κύματα αέρα που μου ανατριχιάζουν το είναι. Το παράθυρο δίπλα μου τέντα ανοιχτό και κολλημένο. Είχε φρακάρει και δεν έκλεινε. Και δε μιλάμε για ένα απλό παράθυρο αλλά σαν μπαλκονόπορτα εξοχικής κατοικίας έμοιαζε. Ακριβώς από κάτω στο φουλ τα καλοριφέρ. Και να έχω εγώ τώρα το κρύο και τη ζέστη να τσακώνονται μπροστά στα μάτια μου! Να τσακώνονται πάνω στο σώμα μου! Και μια να φυσάει, μία να καίει ο τόπος. Μία να με παίρνει και να με σηκώνει και μία να με φουντώνει.<br /><br />Ο καθηγητης άργησε μισή ώρα. Το αποτέλεσμα είναι να έχω δυο παγάκια για χέρια, άλλα δυο παγάκια για πόδια και μια περίεργη αίσθηση που και που πως έρχεται το Καλοκαίρι. Τελικά έγραψα άριστα και γρήγορα τις ερωτήσεις. Δε ξέρω αν θα βγάλει τα γράμματα μου ο κυρ καθηγητής. Έγραφα λες και με κυνηγούσαν μαλάκες άντρες να με πάρουν από το κώλο. Ολοκλήρωσα σε ένα τέταρτο, παρέδωσα το γραπτό και άρχισε ο δεύτερος γύρος ψυχρολουσίας.<br /><br />Στη στάση του λεωφορείου έριχνε χιόνι. Όχι μαλακίες. Χιόνι, κανονικό. Γέμισα παντού νιφάδες. Χιόνι και αέρας μαζί. Και το λεωφορείο πουθενά. Να κάθομαι εκεί να περιμένω και να νιώθω τα κάτω άκρα μου να σαπίζουν. Τα χέρια μου είχαν ένα περίεργο κόκκινο χρώμα λες και είχα κάνει τον φόνο που ονειρεύομαι να κάνω κάποια στιγμή. Κι όταν το λεωφορείο φτάνει, μπαίνω μέσα και με περιμένει το τροπικο καλοκαιράκι. Ζέστηηηηηηηηηηηηηη!!!!! Μετά πάλι κρύοοοοοοοο. Μπαίνω μετρό ζεστηηηηηηηηηηηηηηηηη βγαινω για το σπιτι κρυοοοοοοοοοοοοοοοο. Αποτρελάθηκε ο οργανισμός μου!<br /><br />Φτάνω τελικά σπίτι μετά από κρύο ζεστη κρύο ζέστη κρύο ζέστη, σαν έναν πρώην γκομενο μου ένα πράγμα, που άλλα ήθελε τώρα και άλλα μετά από πέντε δεύτερα. Και τελικά διαπιστώνω τι λέτε; Μύξες να τρέχουν από τη μύτη μου, σαν δαιμονισμένες! Για ένα μαλακομάθημα αρρωστήσαμε κιόλας.Τη Πέμπτη που ξαναδίνω και θα πρέπει να ανέβω Ζωγράφου, θα λάβω τα μέτρα μου!<br /><br />Τελοσπάντων, μένουν 14 μαθηματάκια. Τίποτα. Θα κάνουμε όλοι μαζί υπομονή και θα έρθει η 24η Φλεβάρη όπου θα τερματιστεί η εξεταστική και θα κάνουμε πάρτυ με βότκα λεμόνι και σφαλιάρες, γιατί κάπου τότε θα γιορτάζει και το ιστολόγιο μου ακριβώς δυο χρόνια ύπαρξης.<br /><br />Αντέχετε; Αντέχω; Θα δείξει.<br /><br />Καλή νύχτα για τους νυχτερινούς<br />Καλη μέρα για τους πρωινούς.<br /></div><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4663454205253473340-1597022746462933814?l=coulakaicoula.blogspot.com' alt='' /></div>Coulahttp://www.blogger.com/profile/17444891383948026928noreply@blogger.com34tag:blogger.com,1999:blog-4663454205253473340.post-41129221014263255562012-01-30T23:50:00.003+02:002012-01-30T23:52:56.026+02:00<div style="text-align: justify;">Διαβάζω αρκετές ώρες σήμερα αλλά και χτες, ένα μάθημα αρκετά χλιαρό και χωρίς ίχνος ενδιαφέροντος. Σκέφτηκα να το παρατήσω στη μέση, αλλά επειδή είμαι κλασική περίπτωση φυτουκλακίου, δεν το παράτησα αλλά συνέχισα να διαβάζω για να βγάλω όλη την ύλη. Καπου πριν λίγο που η ύλη ολοκληρώθηκε και μένει να κάνω μια μίνι επανάληψη από τώρα μέχρι το ξημέρωμα, το πέτυχα το διαμαντάκι μέσα στη σαβούρα και είπα να έρθω να σας αναστατώσω. Ιδού λοιπόν:<br /><br /><span style="font-style: italic;">Αυτό που μπορούν να προσφέρουν οι γονείς στα παιδιά τους είναι μόνο η αγάπη και όχι οι ιδέες τους. Τα παιδιά έχουν τις δικές τους ιδέες, επειδή η ψυχή τους κατοικεί <span style="font-weight: bold;">στο σπίτι του αύριο</span> που οι γονείς δεν μπορούν να επισκεφτούν ούτε στα ονειρά τους.</span><br /><br />Καλή σας νύχτα<br />Καλή μου επανάληψη<span style="text-decoration: underline;"><br /></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4663454205253473340-4112922101426325556?l=coulakaicoula.blogspot.com' alt='' /></div>Coulahttp://www.blogger.com/profile/17444891383948026928noreply@blogger.com42tag:blogger.com,1999:blog-4663454205253473340.post-28542561974101159112012-01-29T14:28:00.000+02:002012-01-29T14:29:03.570+02:00<div style="text-align: justify;">Θα βρέξει; Δε θα βρέξει. Θα βρέξει; Δε θα βρέξει. Θα βρέξει; Μάλλον θα βρέξει κατά πως φαίνεται στο γκρίζο -πλην του νέφους- ουρανό. Έχεις πετρέλαιο; Δεν έχεις! Μήπως έχεις λίγο; Μήπως τέλειωσε; Μήπως δεν έχεις λεφτά να ξαναγεμίζεις το σύστημα; Ε, τότε θα βρέξει και θα κάνει και καραπουτσόκρυο. Και ετοίμασε και κουβέρτες γιατί σήμερα αύριο όχι μόνο οι άστεγοι θα τις χρειαστούν για να μην πεθάνουν από το κρύο αλλά κι εσύ, καθώς το κρύο θα διαρκέσει μέρες και ακόμη χειρότερα...νύχτες.<br /><br />Τη Τρίτη ξεκινάει η εξεταστική. Και δε με νοιάζει που εκείνη ξεκινάει αλλά που εγώ νιώθω πως έχω τελειώσει μαζί της χωρίς να της το πω. Διαβάζω δέκα λεπτά, κάνω διάλειμμα μια ώρα. Ξαναδιαβάζω ένα τέταρτο και μετα χωρίς τύψεις πάω για καφέ ένα διωράκι το λιγότερο. Άλλο δέκα λεπτά, άλλο ένα τέταρτο. Πέντε ολόκληρα λεπτά παραπάνω είναι άθλος. Η αλήθεια είναι πως νιώθω ότι διαβάζω τα ίδια και τα ίδια. Διαβάζω πράγματα που ήδη ξέρω. Και απλά διαβάζω μπας και βρω τίπονα καινούριο παρακάτω, αλλά μάταια. Άσε που από τα νεύρα μου, καπνίζω δυο τσιγάρα ανά σελίδα. Θα με καταστρέψει τούτη η εξεταστική. Κι ο χρόνος κυλάει, οι μέρες περνάνε και στο τέλος θα αρχίσω τα ξενύχτια για να προλάβω.<br /><br />Το διάβασμα μου είναι σαν τους ανθρωπους που γνωρίζω στη ζωή μου. Όλοι τόσο ίδιοι και τόσο προβλέψιμοι. Μην πεταχτείς Nikatsu και μου πεις πως πάλι τσουβαλιάζω γιατί άντε. Όλοι τόσο ίδιοι και τόσο προβλέψιμοι λοιπόν. Γνωρίζεις ανθρώπους με προβλήματα, με ανησυχίες, με προβληματισμούς. Ανθρώπους που δε ξέρουν τι θέλουν και πως να το ζητήσουν αυτό που τελικά δε το θέλουν. Ανθρώπους δυστυχισμένους και αλαφιασμένους. Ανθρώπους απογοητευμένους, άνεργους, σαστισμένους. Κι εκείνοι σε γνωρίζουν γιατί κι εσυ -εγω- όλοι μας, το ίδιο είμαστε. Με μια λέξη αποπροσανατολισμένοι. Και ξέρεις τι σου λείπει; Ένα χαμόγελο καθαρό και αγνό. Εμένα αυτό μου λείπει πάντως. Νομίζω όχι να το σχηματίσω εγώ, αλλά να το δω σχηματισμένο στο δικό σου πρόσωπο. Δε χαμογελάμε πια. Δε χαμογελάμε.<br /><br />Το διάβασμα μου είναι και σαν τις επιθυμίες μου. Που στην αρχή είναι πολλές, μετά γίνονται συνήθεια και στο τέλος κουραστικές. Θες κατι πολύ, παλεύεις γι' αυτο, προσπαθείς, δίνεις το καλύτερο εαυτό σου. Από ένα σημείο και μετά αυτό που επιθυμείς ή το αποκτάς και το συνηθίζεις ή δεν το αποκτάς και συνηθίζεις να το επιθυμείς. Και στο τέλος κουράζεσαι που το έχεις ή που το επιθυμείς και κοιτάς τον απέναντι τοίχο και σκέφτεσαι: Τι έκανα λάθος εξαρχής; Που το επιθύμησα; Που πάλεψα να το αποκτήσω χάνοντας χρόνο και δυνάμεις; Που το απέκτησα και τελικά δεν ήταν αυτό που είχα ονειρευτεί; Ή που δε το απέκτησα και τώρα στεναχωριέμαι;<br /><br />Και δε μιλάμε για τρελή αυτογνωσία. Μιλάμε για απλά καθημερινά συμπεράσματα. Είμαι κι εγώ λίγο ιδιορρυθμη και βαριέμαι εύκολα. Βαριέμαι να θέλω, να επιθυμώ, να κατακτώ, να εγκαταλείπω. Βαριέμαι και να βαριέμαι, εγώ που πολύ συχνά λέω στα παιδιά: <span style="font-style: italic;">Δε θέλω να σε ακούω να βαριέσαι νέος άνθρωπος. Βρε αν βαριέσαι εσύ τι να πουν και οι άλλοι;</span> (Εννοώντας εμένα). Δάσκαλε που δίδασκες...<br /><br />Εύλογα θα με μαλώσετε και θα μου πείτε γιατί συνεχίζεις να κάνεις πράγματα βαρετά; Γιατί καταπιέζεσαι; Δεν είναι βαρετό το διάβασμα, ούτε το να γνωρίζεις νέους ανθρώπους, ούτε να επιθυμείς. Είναι βαρετό συνεχώς να προσπαθείς να αποδείξεις ποιος/α είσαι για να κατορθώσεις να κάνεις ένα βήμα παραπέρα, τουλάχιστον σε επαγγελματικό επίπεδο. Ένα βήμα ποιοτικό που να σε κάνει λίγο καλύτερο άνθρωπο και να σου δείχνει δρόμους λίγο πιο ευδιάκριτα. Και λύσεις λίγο πιο ξεκάθαρες.<br /><br />Και μπαίνεις αυτόματα στο καλούπι του <span style="font-style: italic;">πώς σε θέλε</span>ι ο άλλος, η εποχή, η κοινωνία, το επάγγελμα, η ζωή. Και χάνεις αυτόματα την ουσία της ύπαρξης σου. Για τα χρήματα; Για την καταξίωση; Για να φουσκώνουν οι γονείς σου από περηφάνεια; Για ποιο λόγο; Κι έρχεται η αυτοκαταστροφή σου, κάπου ακριβώς εκεί. Γιατί εσύ επέτρεψες να συμβούν όλα. Εσύ το συνέχισες και το εξέλιξες όλο αυτό που σε οδήγησε εν τέλει στην βαρεμάρα. Και που στη τελική δεν αλλάζει τίποτα επι της ουσίας στη ζωή σου.<br /><br />Συμπερασματικά έχω να δηλώσω πως δεν θα τα διαβάσω όλα τα μαθήματα της εξεταστικής. Θα κάνω ένα πιο ποιοτικό διάβασμα. Τέρμα η καταπίεση του συγγράμματος. Τέρμα η καταπίεση των φτηνών επιθυμιών. Και τέρμα οι γνωριμίες μου με ανθρώπους που δεν ξέρουν να χαμογελάνε ή που δεν προσπαθούν. Α! Και τερμα οι παρέες μου, με μη καπνιστές. Καπνίζω και θα καπνίζω όσο θέλω και όπου θέλω.<br /><br />Καλή εβδομάδα από αύριο με λίγο περισσότερα χαμόγελα...<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4663454205253473340-2854256197410115911?l=coulakaicoula.blogspot.com' alt='' /></div>Coulahttp://www.blogger.com/profile/17444891383948026928noreply@blogger.com28tag:blogger.com,1999:blog-4663454205253473340.post-16649718003984630522012-01-28T00:13:00.004+02:002012-01-29T13:48:23.687+02:00<div style="text-align: justify;">ΝΑ ΑΠΟΜΑΚΡΥΝΘΟΥΝ ΑΠΟ ΤΗ ΣΕΛΙΔΑ ΑΝΗΛΙΚΑ, ΕΥΑΙΣΘΗΤΟΙ ΣΕ ΑΥΤΙΑ ΚΑΙ ΜΑΤΙΑ, ΗΛΙΚΙΩΜΕΝΟΙ ΜΕ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΥΓΕΙΑΣ, ΘΡΗΣΚΟΛΗΠΤΟΙ-ΘΡΗΣΚΕΥΟΥΜΕΝΟΙ, ΔΙΑΝΟΟΥΜΕΝΟΙ ΚΑΙ ΣΟΒΑΡΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ. ΑΣ ΜΕΙΝΟΥΝ ΝΑ ΠΑΡΟΥΝ ΕΝΑ ΜΑΘΗΜΑ ΟΙ ΑΠΑΝΤΑΧΟΥ ΜΑΛΑΚΕΣ. ΤΟ ΠΟΣΤ ΠΟΥ ΘΑ ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΕΙ ΘΑ ΠΕΡΙΕΧΕΙ ΠΟΛΛΕΣ ΥΒΡΕΙΣ ΚΑΙ ΘΑ ΠΑΡΕΙ Ο ΔΙΑΟΛΟΣ ΠΟΛΛΕΣ ΟΜΑΔΕΣ ΠΛΗΘΥΣΜΟΥ. ΚΙ ΕΠΕΙΔΗ ΔΕ ΞΕΡΩ ΑΝ ΘΑ ΜΟΥ ΜΕΙΝΕΙ ΑΝΑΓΝΩΣΤΗΣ ΓΙΑ ΑΝΑΓΝΩΣΤΗΣ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΟΣΑ ΘΑ ΓΡΑΨΩ, ΚΑΛΟ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΣΑΣ ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΩ ΑΠΟ ΤΩΡΑ.<br /><br />Ήταν μια όμορφη καλοκαιρινή νύχτα όταν γνωρίζω τον Π. Δε προλάβαμε να κάτσουμε δίπλα δίπλα στη μπάρα του ναιτ κλαμπ και κοίταζε συνεχώς πίσω μου και κάτω μου. Στην αρχή απόρησα. Τα ποτά έρρεαν άφθονα, τα μέλη χάναν την ισορροπία τους και στο αυτί μου ψιθύριζε απαλά : <span style="font-style: italic;">Κώλο δίνεις</span>; Στην αρχή γέλασα ανεπαίσθητα. Πλάκα μου κάνει. Δε μου κάνει πλάκα; Πρώτη φορά μιλάμε και ζητάει κώλο; Ναι, περιμένει απάντηση. Και τη δίνω: <span style="font-style: italic;">Όχι, δε δίνω κώλο</span>.<br /><br />Ήταν ένα ψυχρό φθινοπωρινό απόγευμα όταν γνώρισα τον Ε. Δε προλάβαμε να αλλάξουμε λάγνες ματιές στη μικρή καφετέρια του κέντρου και αμέσως με τραβολόγησε στην τουαλέτα και εκτός από τα φιλιά που ήταν παθιασμένα με γυρνάει απότομα και πάει να μου κατεβάσει το παντελόνι. Ηρέμησε λίγο ρε φίλε, πήγα να πω, αλλά εκείνος συνέχιζε απτόητος. Τραβιέμαι μακριά και φανερά εκνευρισμένη τον κοιτάζω. Εκείνος ρωτάει: <span style="font-style: italic;">Κώλο δίνεις</span>; Απαντάω: <span style="font-style: italic;">Όχι δεν δίνω</span> και βγαίνω απο το καφέ και φεύγω.<br /><br />Ήταν μια κρύα χειμωνιάτικη νυχτιά όταν γνώρισα τον Λ. Στο φιλικό σπίτι που βρεθήκαμε είχαμε την άνεση του χώρου και την χαλαρότητα του αλκοόλ να μας κάνει να έρθουμε πιο κοντά. Αμέσως το χέρι του πάει να χωθεί στο πίσω μέρος του παντελονιού μου. Παρόλη τη μέθη μου, ανασηκώνομαι απότομα και τον κοιτάζω απορώντας. Κι εκείνος ρωτάει: <span style="font-style: italic;">Κώλο δίνεις</span>; Απαντάω: <span style="font-style: italic;">Όχι δε δίνω</span>. Κι έτσι την πέφτει στην επόμενη εύκαιρη.<br /><br />ΜΑ ΤΙ ΕΧΕΤΕ ΠΑΘΕΙ ΕΣΕΙΣ ΟΙ ΑΝΤΡΕΣ ΜΕ ΤΟ ΚΩΛΟ?<br /><br />Τι εμμονή είναι αυτή ρε παιδιά; Τι μόδα έχει γίνει αυτη η στάση; Και ποιος αλήθεια την ευχαριστιέται; Η γυναίκα σίγουρα όχι. Ο άντρας ο γκέι σίγουρα ναι, αλλά δεν είναι το θέμα μας οι γκέι αυτού του τόπου. Αν και είναι πολλοί πια.<br /><br />Λοιπον για να ξεκαθαρίσουμε λίγο τα πράγματα. Οι γυναίκες από πίσω πονάνε εκτός αν είναι πουτάνες και ο κώλος τους έχει ανοίξει σαν αεροδρόμιο. Οι γυναίκες δεν ευχαριστιούνται με αυτή τη στάση και δεν έρχονται σχεδόν ποτέ σε οργασμό σύμφωνα με έρευνες. Διαβαζα τις προάλλες πως αυτή η στάση εγκυμονεί πολλούς κινδύνους και πολλές λοιμώξεις και μικρόβια.<br /><br />Πεθανα στα γέλια όταν διάβασα πως μια τύπισσα χέστηκε πάνω της κατά τη διάρκεια του πρωκτικου σεξ επειδή λίγες ώρες πριν, είχε φάει μια μπριζόλα. Θέλει λέει άδειο στομάχι για να πετύχει το κωλάτο.<br /><br />Οπωσδήποτε ο καθένας κάνει ότι θέλει στο κρεβάτι του και δεν θα κρίνω κανέναν για τις επιλογές του. Ούτε θα μιλήσω για φυσιολογικά και μη φυσιολογικά γιατί στο κρεβάτι δεν υπάρχουν αυτες οι διακρίσεις.<br /><br />Απλά ρωτάω: ΤΙ ΕΧΕΤΕ ΠΑΘΕΙ ΟΛΟΙ ΟΙ ΑΝΤΡΕΣ ΜΕ ΤΟ ΚΩΛΟ;<br /><br />Υπάρχουν στάσεις του σεξ πολύ ενδιαφέρουσες και πολύ γαμογαμάου. Να πω μερικές να παίρνετε ιδέες: μονοζυγικο, κοφινάτο βιδαριστό, κρεμαστή συνουσία, καρεκλάτο, πολυφωτιστικό, διαμπερές, ανάποδο πλάγιο, ορθοπεταλιά, πλαγιαστό γωνίας 30 μοιρών, αλυσιδωτό, φοινικικό, λασπωμένο, φραγκοσταφυλικό, πλαγιομετωπικό, ορθογωνιακό, υψιπεδοκλειστό και πολλές άλλες στάσεις.<br /><br />Άκουγα έναν ψυχολόγο να λέει πως οι άντρες προτιμούν τον πρωκτικό έρωτα επειδή ο κώλος, τους δημιουργεί την αίσθηση ενός στήθους. Και οι άντρες έχουν συνδυάσει το στήθος με μητρικά ένστικτα. Κι επειδή εσύ ρε μάγκα ήπιες 6 μήνες γάλα από το βυζί της μάνας σου ή δεν ήπιες στάλα, θα την πληρώνει η γυναίκα; Ε, όχι. Στη μάνα σου κύριε. Στη μάνα σου!<br /><br />Και περνάω σε άλλη κατηγορία: Στις γυναίκες που το κάνουν από πίσω και καλομαθαίνουν τον αντρικό πληθυσμό. Γιατί κυρία μου; Γιατί; Σε ρωτάω! Γιατί το κάνεις αυτό και δίνεις θάρρητα και έρχεται μετά ο άλλος αναψοκοκκίνισμένος και μας ζητάει το κώλο μας; Να μου πεις μωρή ποια είσαι, να στους στέλνω κατευθείαν. Να με βγάζεις από μια ώρα δύσκολη. Να τους πάρεις όλους όσους καλόμαθες και όσους κακόμαθες και να σταματήσουν να μας πρήζουν εμάς τις υπόλοιπες που πονάμε κυρία μου. Πονάμε.<br /><br />Και περνάω σε άλλη κατηγορία: Εσύ ρε μάγκα που μου το παίζεις πληγωμένο κοτσυφάκι και πουλάς παραμύθια της χαλιμάς και δήθεν τάχαμου ξεχειλίζεις από ρομαντισμό και λιώνεις από ευασθησία, πόσο μαλάκας μπορεί να είσαι όταν με τη μία ζητάς το κώλο μου; Κώλος και ρομαντισμός ρε φίλε δεν υπάρχει. Δεν υπάρχει. Απλά πράγματα. Πάρε τον ρομαντισμό σου και χώσε τον στο κώλο σου ή καλύτερα στις υπόλοιπες γκόμενες που θα πιστέψουν τις μαλακίες που λες και θα ανοίξουν το ποπό τους να δεχτούν το ρομαντισμό σου. Και να σε χέσουν κιολας αφού θα εχουν φάει πιο πριν μπριζόλα.<br /><br />Και περνάω σε άλλη κατηγορία: Σεξ παντού, σεξ μέσα, σεξ έξω, σεξ σεξ σεξ. Μα επιτέλους δεν έχουμε με τίποτα άλλο να ασχοληθούμε; Πως έγινε έτσι η εποχή μας ρε παιδιά. Κρίνουμε τους πάντες και τα πάντα από το αν κάνουν καλό και σούπερ σεξ. Σεξ στη τηλεόραση, σεξ στη δουλειά, σεξ στο ίντερνετ. Αυτό που το βάζεις; Ακουγα έναν ψυχολόγο να αναλύει τους λόγους που 3 στους 4 αντρες θα απατήσουν τη γυναίκα τους έστω μία φορά. Και μέσα στην απιστία εμπεριείχε και το διαδικτυακό σεξ. Είμαστε με τα σωστά μας; Θα ανοίξουμε τα πόδια μας στις κάμερες; Θα πηδηχτούμε από το παράθυρο κυριολεκτικά;<br /><br />Έρευνες λένε πως είναι της μόδας το διαδικτυακό σεξ. Γνωρίζεις τον τάδε, δένεσαι λένε εγκεφαλικά πρώτα, μετά συναισθηματικά, σου πουλάει και το παραμυθάκι του ρομαντισμού και μετά χύνεις μπροστά στη οθόνη σου πληκτρολογώντας χυδαίες φράσεις. Και τι μου κάνεις μάνα μου, και τι φοράς μανα μου και πόσο σου σηκώθηκε μάνα μου και λοιπά. Είμαστε σοβαροί; Και ανοίγουν λέει και κάμερες και δείχνουν οι μεν ηλίθιες τα βυζιά τους οι δε μαλάκες τα πουλιά τους. Πότε ακριβώς ξερνάμε; Και καποιοι μάλιστα το εχουν σύστημα και τη βρίσκουν μόνο με διαδικτυακές γκόμενες γιατί αν δεν έχουν μια οθόνη κι ένα πληκτρολόγιο μπροστά τους, η ολοκλήρωση δεν έρχεται ποτέ. Ερωτευμένοι με τα πισί τους. Έλεος!<br /><br />Και περνάω σε άλλη κατηγορία: Γιατί μου το παίζεις γαμιάς της γειτονιάς μανίτσα μου όταν ξέρουμε καλά και οι δυο πως δεν είσαι; Γιατί πουλάκι μου ζεις με ψευδαισθήσεις; Εγώ το παραδέχομαι δεν ειμαι πολύ καλή στο σεξ. Νοσεί το σύστημα. Θέλω δουλειά. Δεν είμαι αγάμητη, αλλά δεν έχω μελετήσει πολύ καλά το μαθημά μου και έχω κενά. Εσύ λατρεία μου γιατί θες να μου το παίζεις Τσακ Νόρις; Γιατί μωράκι μου γλυκό θες να με κάνεις να σε ερωτευτώ; Ποιος σου είπε πως ερωτεύομαι αυτούς που την πετάνε συνεχώς έξω και την έχουν συνεχώς όρθια; Ποιος ομορφιά μου σε έκανε να νιώθεις τόσο λίγος νοητικά και τόσο πολύς ορμονικά; Λίγος είσαι και νοητικά και σεξουαλικά. Παραδέξου το επιτέλους και να σου κάνω δώρο ένα Κάμα Σούτρα να το μελετήσουμε μαζί, παρέα με μια τσοντούλα. Έλα μπράβο καλό μου αγόρι. Συγκεντρώσου λίγο.<br /><br />Δεν έχω κάτι άλλο να πω. Το τελευταίο διάστημα έτυχε να γνωρίσω πέντε άντρες. Όχι έναν, όχι δυο, όχι τρεις, όχι τέσσερις...αλλά πέντε. Και οι πέντε θα βρουν το εαυτό τους μέσα στο κείμενό μου. Ρίχνω άκυρο και στους πέντε και...<br /><br />κρατώ τον έκτο....και γουστάρω.<br /><br />Καληνύχτα σας.<br /><br />ΥΓ Μόνο γι' αυτήν την ανάρτηση ελέγχω τα σχόλια.<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4663454205253473340-1664971800398463052?l=coulakaicoula.blogspot.com' alt='' /></div>Coulahttp://www.blogger.com/profile/17444891383948026928noreply@blogger.com66tag:blogger.com,1999:blog-4663454205253473340.post-23197353642494562992012-01-25T11:02:00.004+02:002012-01-25T12:02:18.343+02:00<div style="text-align: justify;">Άραξε! Άραξε λέμε. Μη κοιτάς την ώρα. Είναι πρωί ακόμη και ο ήλιος ο ηλιάτορας βγήκε κρυφά από την απέναντι πολυκατοικία και μου έκλεισε το μάτι. Μετά ξαναχώθηκε πίσω από το μπαλκόνι του πέμπτου ορόφου! Δεν τον βλέπω πια. Μια απλώστρα αχνοφαίνεται με πέντε βρακιά πάνω, ή τέσσερα; Δε φτάνει η μυωπία μου να το εξακριβώσω. Το ένα πάντως φαίνεται για στριγκάκι.<br /><br />Σήμερα έχω ξυπνήσει πολύ νωρίς, παρόλο που κοιμήθηκα αργά. Την έκανα κοπάνα από το γυμναστήριο. Πάω πρωί τώρα πια. Πολύ πρωί. Χάραμα. Πήγα δυο μέρες σερί και πιάστηκε ο δεξιός ώμος. Είπα λοιπόν σήμερα να αράξω, λίγο πριν αρχίσω το διάβασμα. Και άραξα. Άραξε κι εσύ.<br /><br />Εφτιαξα καφέ, πήγα τουαλέτα για το χοντρό μου, διαβασα μερικά ιστολόγια, προβληματίστηκα σε μερικά, συγκέντρωσα πέντε cουλές σκέψεις και είπα να σας τις γράψω και μετά να χαθώ στη Λογοτεχνία του 18ου αιώνα. Μπορεί να πεταχτώ και ως την λαϊκή. Μπορεί και όχι. Αυτό είναι το πρόγραμμα για σήμερα. Α!! Θα μαγειρέψω κιόλας... δε ξέρω ακόμη τι, αλλά θα δούμε αργότερα.<br /><br />Πάμε στα cουλά όμως.<br /><br />Αυτή τη στιγμή θα αγγίξω ένα περίεργο θέμα και είμαι σίγουρη πως θα μου τη πέσει πολύς κόσμος. Αλλά δε βαριέσαι, δε μασάω απ' αυτά. Εγώ αυτό που έχω να πω, θα το πω. To coυλό αυτό γεννήθηκε από μια ανάρτηση της <a style="color: rgb(255, 0, 0);" href="http://mana-mia.blogspot.com/2012/01/blog-post_25.html">Manas</a> και το πήγε λίγο παραπέρα το δικό μου coυλό μυαλό.<br /><br />Πες λοιπόν πως σου συμβαίνει ένα μεγάλο κακό. Φτου φτου σκόρδα, μη πάθει κανείς τίποτα. Υποθετικά μιλάμε. Πες λοιπον πως σε βρήκε η συμφορά. Ένας θάνατος, μια ασθένεια, ένα ατύχημα, μια άσχημη κατάσταση. Κάτι που σου κάνει τα τσάκρα σου παζλ. Κάτι που σε γονατίζει. Κι εκεί μέσα στη θλίψη σου και στη στεναχώρια σου, σκέφτεσαι με ποιον να μοιραστείς τον πόνο σου.<br /><br />Κι αποφασίζεις να μην το πεις στην μάνα σου γιατί έχει σάκχαρο και θα στεναχωρηθεί, να μη το πεις στον πατέρα σου γιατί έχει πίεση και θα βαρέσει εικοσάρι και καπάκι εγκεφαλικό και θα στεναχωρηθεί, να μη το πεις στην αδερφή σου γιατί έχει νεογέννητο στο σπίτι και θηλάζει σα μοσχάρω και θα στεναχωρηθεί, να μη το πεις στην κολλητή γιατί περνάει ζόρια στη δουλειά και δεν έχει χρήματα αυτό το διάστημα και είναι μέσα στη μίρλα και θα στεναχωρηθεί, να μη το πεις στον γκόμενο γιατί θα σιχτιρίσει την ώρα και τη στιγμή που σε γνώρισε και θα στεναχωρηθεί -παίζει και να σε χωρίσει-, να μη το πεις στη θεία που μένει μια τζούρα δρόμο γιατί είναι άρρωστη και θα στεναχωρηθεί, να μη το πεις στην ξαδέρφη που είναι έγκυος και στεναχωρηθεί.<br /><br />Και κάπου εκεί δε το λες σε κανέναν και το περνάς μόνος σου όλο. Εντάξει, είναι καλό να μην φορτώνεις τους δικούς σου ανθρώπους με άσχημα πράγματα ειδικά αν δεν είναι σημαντικά, είναι καλό να μη θες να τους στεναχωρήσεις για κάτι που ίσως και να μην έχει τόση σημασία να ειπωθεί.<br /><br />Αλλά όταν αντιμετωπίζεις ένα πρόβλημα σημαντικό, είναι λάθος να το κουβαλάς όλο μέσα σου, να μη το μοιράζεσαι και να μην δίνεις τη δυνατότητα στον άλλο να πράξει τα δέοντα. Να σου κρατήσει το χέρι, να σου πει τη παπαριά του, να σου κάνει λίγη παρέα, να σε κάνει να νιώσεις λίγο καλύτερα.<br /><br />Κι έρχομαι τώρα και αντιστρέφω το πράγμα. Είμαι κόρη, αδερφή, ανιψιά, ξαδέρφη, κολλητή και γκόμενα. Ποιος σου δίνει το δικαίωμα να διαχειριστείς τον δικό μου πόνο; Να προκαταβάλλεις πως θα στεναχωρηθώ και να με αφήσεις απ' έξω από το ζόρι σου; Ποιος σου δίνει το δικαίωμα να διαχειριστείς την στεναχώρια μου ή την διάθεσή μου για στεναχώρια ή για το αντίθετό της;<br /><br />Με ποια λογική με αφήνεις απ' έξω από αυτό που σε βασανίζει θεωρώντας πως αν κοινωνήσεις τη συμφορά σου θα με ρίξεις ψυχολογικά; Αν δε γουστάρεις να με βλέπεις στα μάτια σου, τότε μόνο το καταλαβαίνω. Αλλά στις οριοθετημένες σχέσεις είναι παράλογο να κρύβουμε πράγματα σημαντικά από τους δικούς μας ανθρώπους απλά για να μην τους στεναχωρήσουμε.<br /><br />Δε θα μπορέσω να σου συμπαρασταθώ πάντα, αλλά θέλω να μου δώσεις την ευκαιρία να το κάνω αν μπορέσω. Δε θα μπορέσεις να μου συμπαρασταθείς πάντα, αλλά σου αξίζει η ευκαιρία να το κάνεις αν μπορέσεις. Απλές και ξεκάθαρες σχέσεις.<br /><br />Δεν ξέρω αν έγινα σαφής, αλλά το να λέμε πως δεν θα το πω στον άλλο για να μην στεναχωρηθεί, πιστεύω πως του στερούμε ένα δικαίωμα ελευθερίας και έκφρασης. Προσωπικά είχα γίνει έξαλλη όταν έμαθα πως συνέβη κάτι κακό σε δικό μου άνθρωπο και δε μου το είπαν για να μην στεναχωρηθώ. Κατάφεραν να μη με στεναχωρήσουν μεν, να με θυμώσουν δε. Δε ξέρω πoιο θα ήταν το πιο επώδυνο τελικά.<br /><br />Συμπέρασμα: Διαφωνώ καθετα με την θέση πως δεν πρέπει να στεναχωρούμε τον αλλο, αν η κατάσταση απαιτεί να στεναχωρηθεί. Απο εκεί και πέρα το διαχειρίζεται καθείς, κατά πως θέλει και νιώθει και μπορεί.<br /><br />Καλημέρα σας...<br /><br />Βουτιά στο διάβασμα τώρα...<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4663454205253473340-2319735364249456299?l=coulakaicoula.blogspot.com' alt='' /></div>Coulahttp://www.blogger.com/profile/17444891383948026928noreply@blogger.com53tag:blogger.com,1999:blog-4663454205253473340.post-8303579891139798882012-01-23T23:55:00.001+02:002012-01-23T23:58:53.668+02:00<div style="text-align: justify;">Σήμερα θα σας γράψω όλη την αλήθεια. Όπως πάντα άλλωστε. Προβληματίζομαι πολύ αυτές τις μέρες σχετικά με τις ευχές και τους άντρες. Και αυτό δεν έχει καμία σχέση με το ότι έγινα θεία και πρέπει να σκεφτώ το πότε θα γίνω μάνα. Έχει να κάνει με τον γνωστό τοις πάσι, μαλακομαγνήτη μου και τις λανθασμένες επιλογές που κάνω. Εγώ φταίω για όλα αλλά θα κάτσετε αναπαυτικά να διαβάσετε τη γκρίνια μου. Βρε αν δε τα πω σε σας, σε ποιον θα τα πω; Σκάστε λοιπόν και διαβάστε.<br /><br />Με πρήξανε που λέτε με ευχές αυτές τις μέρες. <span style="font-style: italic;">Άντε και με ένα καλό παιδί, αντε να παίρνεις σειρά, άντε να φέρεις στο κόσμο κι εσύ ένα αγγελούδι</span>. Μα συγγνώμη είστε σοβαροί; Βλέπετε να κινείται τίποτα γκομενικό στη ζωή μου; Με είδατε ποτέ σε κανένα μπαρ να κωλοτρίβομαι και βγάλατε συμπεράσματα; Με είδατε να συνοδεύομαι από κανέναν στους γάμους των παιδιών σου που παραβρέθηκα γιατί ας οψεται που η μάνα δε μπορούσε να έρθει; Ή μήπως ανακοίνωσε περιχαρής η μάνα μου πως είμαι σε σχέση και μάλιστα σοβαρή και πάω για γάμο; Αν συνέβαινε αυτό, σίγουρα η μάνα μου θα το διέδιδε για να διαλύσει τις φήμες που θέλουν τη μικρή της κόρη να είναι ακόμη ελεύθερη ενώ και οι φίλες της και η αδερφή της συζούν με άντρες και μωρά. Οκ, σε γάμου κοινωνία, αλλά στην ουσία αυτό είναι. Συζούν.<br /><br />Κάτσε να σου δώσω ένα παράδειγμα για να καταλάβεις τη μίρλα αυτής της ανάρτησης. Πες πως είσαι στόκος, πως δεν τέλειωσες καν το σχολείο ή το τέλειωσες και παράτησες μετά το Πανεπιστήμιο γιατί δε γουστάρεις το διάβασμα. Πες πως είσαι τούβλο απελέκητο και δεν άνοιξες ποτέ σου ένα λογοτεχνικό βιβλίο. Πες πως διαβάζεις μόνο Χάλη Πότερ και που και που καμια αθλητική εφημερίδα. Πως μπορώ εγώ να σου φέρω δώρο στη γιορτή σου ένα βιβλίο; Μπορώ; Όχι! Γιατί αν το φέρω, το ξέρω εξαρχής πως θα με έχεις βρίσει ενδόμυχα και δευτερευόντως θα πάει χαμένο το βιβλιαράκι και θα το φάει η σκόνη για να μη πω το τζάκι.<br /><br />Όπως είχε γράψει και ο φίλτατος Αμερικλάνος σε ανάρτησή του, όταν διαλέγουμε δώρα για τον άλλο πρέπει να έχουμε στο μυαλό μας, τον άλλο, κι όχι τι θα θέλαμε να φέρει κάποιος σε μας και με αυτό το κριτηριο να αγοράσουμε και για τον άλλο. Το ίδιο πιστεύω πως ισχύει και για τις ευχές. Δε μπορείς να μου εύχεσαι μανίτσα μου <span style="font-style: italic;">και στα δικά μου</span>, όταν μιλάμε για γεννητούρια. Δεν είμαι καμιά ηλίθια να σπέρνω παιδιά απο εδώ κι απο εκεί χωρίς να έχω βρει πρώτα τον ιδανικό πατέρα αυτών των παιδιών. Αν τον είχα βρει, θα τον είχα παντρευτεί ήδη. Γιατί έχω ξαναπεί αν κάνω το κόπο να παντρευτώ θα το κάνω με κάποιον που θα μου αποδείξει πως εκτός από καλός γκόμενος, εραστής, σύντροφος και ευφυής άνθρωπος, θα είναι και καλός πατέρας. Άλλαξε λοιπόν τροπάριο γιατί θα σε πάρει και θα σε σηκώσει καμιά ώρα.<br /><br />Άντε το <span style="font-style: italic;">με ένα καλό παιδί</span>, πες είναι μια ευχή που οκ κάτι κάνει. Μόνο που μάθε πως ποτέ δεν υπήρξα με καλά παιδιά, πάντα με γοήτευαν οι αλήτες και ίσως γι' αυτο και δε σου δίνεται τώρα η ευκαιρία να μου πεις την ευχή <span style="font-style: italic;">και στα δικά σου (παιδιά)</span>. Γιατί με αλήτες δε παντρεύονται οι έξυπνες γυναίκες, ούτε φέρνουν στο κόσμο τα παιδιά τους, απλά περνάνε τον καιρό τους και ξεσκονίζουν τα υδραυλικά τους, πάντα με την αίσθηση της ελευθερίας που πιστεύουν πως τους δίνουν τέτοιοι άντρες, ενώ στην ουσία όχι μόνο δεν τις κάνουν ελεύθερες αλλά τις κρατάνε δέσμιες σε ψευδαισθήσεις παντός είδους.<br /><br />Έρευνες έδειξαν πως οι πολύ έξυπνες γυναίκες επιλέγουν για περιστασιακούς συντρόφους άντρες χαμηλότερου νοητικού επιπέδου για να περνάνε καλά στο κρεβάτι εφόσον εκεί δε χρειάζεται να χρησιμοποιούν τη λογική τους. Οπότε στην ουσία κάνουν διάλειμμα στην ευφυία τους όταν κάνουν έρωτα και αυτό τις ξεκουράζει. Αλλά δε τους παντρεύονται γιατί η ζωή δεν είναι μόνο σεξ, είναι και συζήτηση και διαβίωση και συμπόρευση. Πως να συζητήσεις, να διαβιώσεις και να συμπορευτείς με έναν ανίδεο βλάκα; Δε γίνεται να τη βγάλεις μια ζωή στο κρεβάτι. Κάποια στιγμή θα θες να πεις μια κουβέντα. Και με τους τοίχους δεν έμαθες να συζητάς ακόμη.<br /><br />Έτσι λοιπόν, εγώ που δεν είμαι έξυπνη αλλά χαζή, αναζητάω τους ευφυείς και τους έξυπνους. Κι αυτοί κάνουν καλό σεξ. Αλλά αν αυτό έρθει και δέσει με την αλητεία που προείπα έχουμε δυο συμπεράσματα: α) πάω με έξυπνους και αλήτες β) δε θα παντρευτώ ποτέ. Το έπιασες; Αν το έπιασες κράτα το καλά και μη το πεις στη μάνα μου γιατί θα μελαγχολήσει για πάντα. Κι επιτέλους πρόσεχε τι ευχές μου δίνεις. Γιατί μπορεί να με βλέπεις χαμογελαστή και ωραία, αλλά αν βγει από μέσα μου ο είρων ο Σωκρατης, θα σε πάρει και θα σε σηκώσει.<br /><br />Πάμε τώρα σε άλλες ευχές. Λες πχ στην φοιτήτρια την τριτοετή, <span style="font-style: italic;">άντε και καλό πτυχίο</span>. Πας καλά; Δεν έχεις ιδέα πως για να το πάρει κανείς το κωλόχαρτο πρέπει να ανοίξει ο κώλος του κάποιους πόντους και να κάνεις να τον δεις και κανεναν αιώνα; Πες <span style="font-style: italic;">καλές σπουδές</span>, μη λες <span style="font-style: italic;">καλό πτυχίο</span>. Αν εσύ δε ξέρεις τι θυσίες χρειάζονται για ένα πτυχίο δε σου φταίμε εμείς να μας σπας τα νεύρα. Θα το πάρω το γαμημένο το πτυχίο όποτε γουστάρω και στην όποια τέτοια ευχή θα σε σιχτιρίζω αιωνίως. Αντε τώρα σπούδασε κι εσύ κανένα παιδί να δεις τη γλύκα και μετά έλα να μου πεις: <span style="font-style: italic;">Καλό πτυχίο</span>.<br /><br />Αν βέβαια έκανες μια έρευνα θα ήξερες αγαπούλα εσύ με τη κουκούλα, πως το πτυχίο που παλεύω να πάρω τώρα δεν είναι το πρώτο, ούτε θα είναι το τελευταίο. Στην απορία σου <span style="font-style: italic;">γιατί ακόμη σπουδάζεις Coula</span> θα σου απαντήσω με τη φράση που χρησιμοποιεί ένας αλήτης φίλος μου: <span style="font-style: italic;">Γιατί μπορώ μανίτσα μου και γιατί γουστάρω</span>. Αν δε μπορούσα δε θα σπούδαζα. Δε θα έπαιρνα κανένα πτυχίο, θα ήμουν στόκος σα τη κόρη σου, θα παντρευόμουν το κάθε τυχάρπαστο βλαχάκι και θα αμόλαγα παιδιά στη κοινωνία να έχεις να εύχεσαι. Ε άι σιχτίρ δηλαδή!<br /><br />Βρε σεις, σα πολλά έγραψα. Ας με συγκρατήσει κάποιος.<br /><br />Συμπερασματικά λοιπόν να πω πως πρέπει να προσέχεις τι εύχεσαι στον άλλο γιατί μερικές φορές ακούγονται τόσο ειρωνικές σχεδόν κοροιδευτικές οι ευχές που δε το χει σε πολύ ο καθένας να σε βρίσει στη στιγμή. Μη κοιτάς που εγώ σου χαμογελάω και μετά σε βρίζω ανενόχλητα εδώ στο ιστολόγιο μου, χωρίς να το πάρεις πρέφα ποτέ. Οκ αγαπούλα; Έλα καληνύχτα τώρα γιατί λιώσαμε στο διάβασμα σήμερα και τα μάτια μας τουμπάνιασαν.<br /><br />Καληνύχτα με φιλιά<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4663454205253473340-830357989113979888?l=coulakaicoula.blogspot.com' alt='' /></div>Coulahttp://www.blogger.com/profile/17444891383948026928noreply@blogger.com61tag:blogger.com,1999:blog-4663454205253473340.post-35774491474017506912012-01-22T22:07:00.001+02:002012-01-22T22:12:36.544+02:00<div style="text-align: justify;">Ήταν Πέμπτη ώρα μία και τέταρτο μεσημβρινή, όταν έσκασε μύτη στο κόσμο, η μεγαλύτερη γκόμενα του κόσμου! Η ανιψιά μου!<br /></div><div style="text-align: justify;"><br />Βγήκε με κατακόκκινα χείλη. Αν τα είχε βάψει, θα το πίστευα! Κατακόκκινα λέμε! Πιο κόκκινα δε γίνεται. Οι ματάρες της τεράστιες. Δυο μαύρες τεράστιες χάντρες ήρθαν και άνοιξαν και δεν έκλειναν, παρά το γεγονός πως τα νεογνά δεν ανοίγουν εύκολα τα μάτια τους.<br /><br />Η μύτη της δεν υπάρχει. Πιο καλοσχηματισμένη μύτη δεν ξανάδα στη ζωή μου. Και το φρύδι;Εξαιρετικό. Η μπεμπέ μας, πριν έρθει να μας συναντήσει, έκανε στάνταρ μποτέ. Στάνταρ όμως. Η φύση της χάρισε την πιο σπάνια ομορφιά της.<br /><br />Για να μη μιλήσω τώρα για το ξανθό μαλλί της και φύγετε όλοι! Καραγκομενάρα λέμε. Η μάνα της ειναι μελανούρι, ο πατέρας της είναι καστανόξανθος, αλλά αυτή προτίμησε τη θεία της! Το Καλοκαίρι οι δυο ξανθιές γκόμενες εγώ και η ανιψιά μου, θα πάρουμε σβάρνα τις παραλίες και θα πέφτουν κάτω ξεροί οι άντρες! Η ανιψιά εκ του φυσικού της, η θεία εκ του Ζαν της.<br /><br />Εκείνο όμως που φυσικά μας συνεπήρε όλους ήταν ο κώλος της και τα πόδια της. Μακάρι να μπορούσα να σας τη δείξω όλη, αλλά θα μου τη κατσιάσετε και τη θέλω μόνο για μένα. Αντε και για τους γονείς της.<br /><br />Η ανιψιά μου που λετε, συνεχώς κλάνει. Κλάνει! Κλάνει! Όχι αστεία τώρα ετσι; Κλανιά και ματαξαναπαλι κλανιά. Με ήχο! Ακούς το πφφφφφ. Και γελάς! Κλανιάρα η μικρή! Αλλά θεά κλανιάρα. Εντάξει, δε κλάνει συνέχεια, αλλά τις αμολάει άφοβα και χωρίς ντροπή.<br /><br />Τώρα που έχει αρχίσει και πίνει γάλα από το βυζί της μάνας της κανονικά, κλάνει και χέζει. Αυτή είναι ζωή μανίτσες μου! Ανενόχλητο κλανίδι και χέσιμο. Χωρίς να σκεφτείς μη σε παρεξηγήσει κανείς. Πόσες φορές δε θελήσατε να χέσετε και σκεφτήκατε το χώρο που βρίσκεστε, μήπως μετά μπει κανένας άλλος στη τουαλέτα και σας παρεξηγήσει; Πόσες φορές δε κρατήσατε τις κλανιές σας για να μη σας πουν πως είστε αγενείς; Αν και δε κάνει να κρατάμε τις κλανιές. Αλλά οκ.<br /><br />Η ανιψιά μου, τέτοια θέματα δεν έχει. Κλάνει και χέζει χωρίς να την νοιάζει διόλου. Αφήστε που οι κλανιές και τα σκατά της μυρίζουν τριαντάφυλλο! Αυτό που το βάζετε; Κλάνει και χέζει και έρχεται η Άνοιξη μαζί της.<br /><br />Επειδή λοιπόν μπορώ να σας μιλάω ατελείωτα για την ανιψιά μου, κάπου εδώ θα σταματήσω. Σας αφήνω μια ενδεικτική φωτο για να καταλάβετε για τι πλάσμα μιλάμε.<br /><br />Αχ μας τρέλανε όλους η θεά. Αχ αχ αχ<br /><br />Πεθαίνω και λιώνω σας λέω....<br /><br /></div><br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/-5BkcB29fCdQ/TxxsUdQXChI/AAAAAAAACGw/bg0d6B7Zz5c/s1600/DSC00280.JPG2.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 237px; height: 281px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-5BkcB29fCdQ/TxxsUdQXChI/AAAAAAAACGw/bg0d6B7Zz5c/s320/DSC00280.JPG2.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5700550327050635794" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4663454205253473340-3577449147401750691?l=coulakaicoula.blogspot.com' alt='' /></div>Coulahttp://www.blogger.com/profile/17444891383948026928noreply@blogger.com56tag:blogger.com,1999:blog-4663454205253473340.post-22820992409130422782012-01-18T17:45:00.000+02:002012-01-18T17:45:26.820+02:00<div style="text-align: justify;">Την είχα ερωτευτεί πριν καν υπάρξει σαν οντότητα. Την σκεφτόμουν πολύ καιρό. Φανταζόμουν πως θα χώνεται στην αγκαλιά μου και θα της σιγοψιθυρίζω πως την αγαπάω ή και θα της το ουρλιάζω.<br /><br />Ένιωθα τα πόδια μου να κόβονται στην σκέψη της ύπαρξής της. Η ανάσα μου κοβόταν όταν σκεφτόμουν το βλέμμα της που θα καρφώνεται πάνω στο δικό μου και θα μου ταράζει το είναι.<br /><br />Η άτιμη, δεν έλεγε να μπει στη ζωή μου. Μία έμπαινε, μία έφευγε, μία ξανάμπαινε μία ξανάφευγε.<br /><br />Ώσπου πριν 9 μήνες το πήρε απόφαση να με γνωρίσει καλύτερα.<br /><br />Από αύριο ο έρωτας μας θα φουντώσει και θα κρατήσει για πάντα. Και αυτή τη φορά το πάντα είναι πάντα και θα τελειώσει όταν τα γέρικα κοκαλά μου (η μη γέρικα) θα θαφτούν στη γη.<br /><br />Αύριο έρχεται στο κόσμο η πρώτη ανιψιά μου από την αδερφή μου.<br /><br />Αύριο ξεκινάει μια νέα ζωή. Αύριο γίνομαι και επίσημα θεία Coula.<br /><br />Αύριο θα έχω περισσότερους λόγους να χαζογελάω, να γίνομαι παιδί, να αγαπάω δυνατότερα, να αφήνομαι ευκολότερα, να παλεύω περισσότερο να να να να.<br /><br />Δέχομαι όλες τις ευχές του κόσμου για την μπεμπέ που θα σκάσει μύτη αύριο για να πάνε όλα καλά.<br /><br />Είμαι η πιο ευτυχισμένη θεία του κόσμου και τώρα πια τίποτα άλλο δεν έχει σημασία...<br /><br />Φιλιά πολλά σε όλους<br /><br />ΥΓ Θα λείψω λίγες μέρες γιατί θέλω να το χαρώ όλο αυτό ανεμπόδιστα και ολοκληρωτικά. Τα λέμε από Δευτέρα.<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4663454205253473340-2282099240913042278?l=coulakaicoula.blogspot.com' alt='' /></div>Coulahttp://www.blogger.com/profile/17444891383948026928noreply@blogger.com54tag:blogger.com,1999:blog-4663454205253473340.post-79167834618834236682012-01-17T17:48:00.000+02:002012-01-17T17:49:17.893+02:00<div style="text-align: justify;"><span style="font-weight: bold;">Προτερόγραφο</span>: Η ανάρτηση είναι πολύ λάιτ, μπορείς και να μην την διαβάσεις. Δε θα σε παρεξηγήσω διόλου. Δεν κρύβει υψηλά υπονοούμενα, ούτε θα προβληματιστείς πάνω σε κάτι. Αν μάλιστα είσαι άντρας τότε συνιστώ να φύγεις χωρίς τύψεις. Δε θα περάσεις καλά. Αν είσαι γυναίκα μορφωμένη και πνευματώδης πάλι δε θα περάσεις καλά. Αν είσαι καμία λαϊκιά γυναίκα, είσαι ο άνθρωπος μου για σήμερα.<br /><br />Σήμερα έκανα ένα δώρο στον εαυτό μου. Πήγα στην μανικιουρίστα κι έκανα πετικιουρ. Μανικιουρ δε χρειάζομαι γιατι ετσι κι αλλιως ειναι πεταμένα λεφτά. Τα χερια μου είναι μια χαρά απαλούλια, απλά γεμίζουν συνεχώς με γραμμούλες απο στυλό ή με μπλάνκο ή με μολυβιές. Μερικές φορές γεμίζουν και με μούτζες, αλλά αυτό είναι ένα άλλο θέμα. Γενικώς τα χέρια τα φτιάχνω και μόνη μου. Βάζω και κρεμούλες και είναι κομπλέ.<br /><br />Τα πόδια όμως είναι πρόβλημα. Και δε μιλάμε για το κόψιμο των νυχιών και για το βάψιμό τους! Αυτά είναι αστεία υπόθεση για μια γυναίκα που σεβεται τον εαυτό της. Το πρόβλημα είναι οι φτέρνες και τα πετσάκια. Βέβαια βρήκα ένα εργαλείο για τις φτέρνες και τις φτιάχνω κι αυτές μόνη μου πολλές φορές, για να κάνω και λίγη οικονομία. Μη μας πουν κιόλας πως είμαστε και λαϊκές γκόμενες που ξημεροβραδιαζόμαστε στους οίκους περιποίησης; Όχι σε μπορδέλα καλέ! Στα μποτέ εννοώ. Στους χώρους ομορφιάς. Όμως πετσάκια δε ξέρω να κόβω.<br /><br />Σήμερα συζητούσα με την Βουλγάρα μανικιουρίστα. <span style="font-style: italic;">Ρε μήπως φταίει που έρχομαι; Αν δηλαδή δεν ερχόμουν ποτέ εξαρχής, δε θα είχα πρόβλημα; </span>Ρε μήπως φταίει που βαριέμαι να τα κάνω μόνη μου; Ρε μήπως δεν προλαβαίνω; Ρε μήπως παίζει να κόψω και κανένα δάχτυλο αν πιάσω το πενσάκι μόνη μου; <span style="font-style: italic;">Να έρχεσαι σε μένα Coula μου,</span> ψέλισε, μη το αμελείς. <span style="font-style: italic;">Θα έρχομαι</span>, της απάντησα.<br /><br />Κι αμέσως σκέφτηκα πως κάνουμε χιλιάδες πράγματα μέσα στη μέρα μας, όχι για μας, αλλά γιατί πρέπει συμβατικά να γίνουν. Ξοδεύουμε λεφτά για χιλιάδες πράγματα που δε μας ευχαριστούν, πληρώνοντας ένα σωρό λογαριασμούς και χαράτσια και σκορπάμε χρήματα για πράγματα που δεν επιλέξαμε εμείς να πάρουμε στην ουσία.<br /><br />Αποφάσισα λοιπόν πως κάθε δεύτερο μήνα θα πηγαίνω στη Βουλγάρα. Γιατί θέλω τα πόδια μου να είναι θεϊκά. Θέλω να γυαλίζουν. Θέλω να ακουμπάνε στον ώμο του γκόμενου και να του τον ομορφαίνουν. Θέλω να είναι στην εντέλεια.<br /><br />Και τα μαλλιά μου θέλω να είναι στην εντέλεια. Αλλά οκ δε πάω κομμωτήριο συχνά. Αγόρασα δυο καλά πιστολάκια και ενα άλλο εργαλείο με πλάκες που ισιώνουν τις άκρες και τα κάνω μόνη μου, χωρίς πολλά έξοδα. Αλλά είναι πράγματα που τα κάνω για μένα και γιατί με ευχαριστούν.<br /><br />Είμαστε γυναίκες στη τελική. Πρέπει να κρατήσουμε τη θηλυκότητά μας. Βγήκαμε ξαφνικά από τις σπηλιές και γίναμε όλες μορφωμένες και καριερίστες. Και τείνουμε να ξεχάσουμε τι θα πει θηλυκότητα. Ένα ωραίο μπλουζάκι, όχι ακριβό. Ένα περιποιημένο μαλλάκι, όσο μπορούμε, λίγη πουδρίτσα και μια τσαχπινιά ροζ κραγιόν, ε δεν είναι ψωνίστικα μωρε. Χρειάζονται. Για να παίρνουμε λίγο τα πάνω μας και να λειτουργεί λίγο το <span style="font-style: italic;">Γυναίκα</span> και όχι νταλικέρης του δρόμου αλά καραχυμαδιω.<br /><br />Έρευνες έδειξαν ότι οι άντρες προτιμάνε τις γυναίκες που περιποιούνται <span style="font-weight: bold; font-style: italic;">λίγο</span> τον εαυτό τους παρά αυτές που δεν τον περιποιούνται <span style="font-weight: bold; font-style: italic;">καθόλου</span> ή που τον περιποιούνται <span style="font-weight: bold; font-style: italic;">πάρα πολύ</span>. Μεταξυ μας, χέστηκα για τις έρευνες, αλλά είναι λογικό αυτό. Δεν είπαμε να αλλάζεις δέρμα φασκιώνοντας τη μούρη σου με σοβάδες, ούτε είπαμε να είσαι κάθε τρεις και λίγο στα μποτέ, άσε που λεφτά δεν υπάρχουν. Από την άλλη όμως δε θα το πουμε και πουθενά αν κάνεις μια μικρή αποτριχωσούλα ή αν βάψεις με μια ελαφριά χαριτωμενιά το νυχάκι και το χειλάκι.<br /><br />Για να επανέλθω και να ολοκληρώσω. Σήμερα πήγα για πετικιουρ κι έγιναν τόσο ωραία τα πόδια μου που θα σε αφήσω να τα πιάσεις, να τα χαιδέψεις, να τα μυρίσεις ακόμη και να τα φιλήσεις.<br /><br />Υστερόγραφο: Στα 'λεγα εγώ από το προτερόγραφο. Τα 'θελες και τα 'παθες!<br /><br />Φιλιά σε όλους<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4663454205253473340-7916783461883423668?l=coulakaicoula.blogspot.com' alt='' /></div>Coulahttp://www.blogger.com/profile/17444891383948026928noreply@blogger.com30tag:blogger.com,1999:blog-4663454205253473340.post-18090440495252305662012-01-16T23:18:00.003+02:002012-01-16T23:27:34.258+02:00<div style="text-align: justify;">Διαβάζω παντού το κειμενάκι αυτό που λέει να πας κουβέρτες στους άστεγους! Και το διαβάζω τώρα που η θερμοκρασία έπεσε τόσο που έχουμε γίνει παγάκια, είτε έχουμε κουβέρτα είτε δεν έχουμε.<br /><br />Να πας κουβέρτες στους άστεγους. Και κουβέρτες και ρούχα και τρόφιμα να πας. Αλλά μην είσαι τόσο δήθεν έτσι; Υπήρχαν και χτες και προχτές και αντιπροχτές οι άστεγοι. Αλλά δε σε είδα να κινείσαι.<br /><br />Το θέμα δεν είναι τι κάνουμε στη δύσκολη στιγμή, αλλά τι κάνουμε γενικώς στη ζωή μας για τον συνάνθρωπο, πριν έρθει το ψοφόκρυο ή οι γιορτές που τότε όλοι θυμόμαστε την φιλανθρωπία.<br /><br />Επιπλέον, θα πω κάτι, που ίσως να φανεί λίγο περίεργο. Εξαιτίας της φιλανθρωπίας εθελοτυφλεί το κράτος.<br /><br />Να πας κουβέρτες. Μην ακούς τι λέω εγώ...<br /><br />Έχω πιει σήμερα...και συνεχίζω...<br /><br />Καληνύχτα σας<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4663454205253473340-1809044049525230566?l=coulakaicoula.blogspot.com' alt='' /></div>Coulahttp://www.blogger.com/profile/17444891383948026928noreply@blogger.com52tag:blogger.com,1999:blog-4663454205253473340.post-34305961422266578482012-01-15T23:16:00.003+02:002012-01-16T11:31:43.257+02:00<div style="text-align: justify;">Μου αρέσει το πρόγραμμα. Να ξέρω ρε παιδάκι μου, τι θα κάνω μέσα στη μέρα. Έχω γεμίσει ατζέντες και ατζέντες με πράγματα που πρέπει, θέλω ή είναι να γίνουν. Κάποια γίνονται. Κάποια διαγράφονται. Κάποια τα τρώει το παρελθόν ή επαναπροσδιορίζονται. Αλλά με την ατζέντα μου έχω σχέση εξάρτησης! Όχι πως είμαι καμία δικηγόρος, καμία οδοντίατρος ή καμία κομμώτρια και γράφω τα ραντεβού μου. Απλά θέλω να προγραμματίζω τα πάντα. Η αλήθεια είναι πως περνάνε περίοδοι που στην ατζέντα μου δεν γράφω απολύτως τίποτα για πάνω από μήνα. Κάπου τότε έχω κουραστεί να προγραμματίζω και αφήνομαι εντελώς ελεύθερη! Κάπου τότε πιάνω και γκόμενο.<br /></div><br /><div style="text-align: justify;">Ξέρω, είναι λίγο ενοχλητικό για τους άλλους να τους λέω: <span style="font-style: italic;">Πάμε για καφέ Πέμπτη 6:10?</span> Ή να τους λέω: <span style="font-style: italic;">Τρίτη δε μπορώ έχω κανονίσει κάτι άλλο στις 8:22, μήπως να βρεθούμε Τετάρτη 9:36; </span>Παρόλο που σβηνογράφω στις ατζέντες μου, δεν είμαι πάντα συνεπής στα ραντεβού μου. Προσπαθώ όμως. Προσπαθώ πολύ. Και συνήθως δε φταίω εγώ αν αργώ, αλλά η κίνηση στην κινητική Αθήνα. Τα ΜΜΜ που τα χρησιμοποιώ συχνά με προδίδουν. Οπότε αργώ λιγάκι. Λιγάκι όμως. Ειλικρινά.<br /><br />Που ήθελα όμως να καταλήξω; Α ναι! Σήμερα Κυριακή πχ είχα τραγικά μεγάλη όρεξη για διάβασμα. Είχα βάλει πρόγραμμα να ξυπνήσω νωρίς, παρόλο που άργησα πολύ να γυρίσω χτες βράδυ σπίτι μου. Ξύπνησα με τα χίλια ζόρια, έφτιαξα καφέ και στρώθηκα να διαβάσω. Έπιασα Μετοχίτη, έκανα διάλειμμα με Αρχίλοχο, συνέχισα με λίγη Ψυχολογία και κατέληξα το μεσημέρι με λίγη Λαογραφία. Μετά πήγα για καφέ όξω. Είχε ωραία μέρα. Επέστρεψα στις 5. Και απο εκεί και πέρα το πρόγραμμά μου γαμήθηκε συνολικά.<br /><br />Με πήρε λίγο ο ύπνος, μετά με πήρε ένας φίλος τηλέφωνο και καταχάρηκα, μετά με πήρε η κατηφόρα. Facebook, msn, εκπομπή γαμάτη από <a style="color: rgb(255, 0, 0);" href="http://kianotipies.blogspot.com/">Blueprints</a>, κάθε ΣΚ 7-8 <a style="color: rgb(255, 0, 0);" href="http://press-block.com/radio/">εδώ</a>, πάλι msn, πάλι τηλέφωνα, πάλι συζητήσεις περί ανέμων και υδάτων, λίγο skype, λίγο fb, λίγο msn, μετά εκπομπή γαμάτη από <a style="color: rgb(255, 0, 0);" href="http://olastokokkino.blogspot.com/">Evil Chef</a>, την οποία ακούμε κάθε ΣΚ 8-12 <a style="color: rgb(255, 0, 0);" href="http://press-block.com/radio/">εδώ</a>, και γενικώς το πρόγραμμά μου, το πήρε ο άνεμος και το πέταξε στα σύννεφα. Και δεν αρκεί που δεν διάβασα καθόλου το απόγευμα, αλλά βαριέμαι να διαβάσω και τώρα το βράδυ. Και βαριέμαι και αύριο να διαβάσω και γενικά βαριέμαι.<br /><br />Φαντάσου δηλαδή να μην έβαζα πρόγραμμα. Εδώ με πρόγραμμα και νοσεί το πράγμα. Πάντως είναι καλό να οργανώνουμε τη ζωή μας και να φτιάχνουμε προγράμματα ακόμη κι αν δε τα τηρούμε κατά γράμμα, γιατί έτσι κι αλλιώς το χύμα θα μας πάει ακόμη πιο χύμα, αφού στο χύμα μας πάει και το πρόγραμμα.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Να θυμηθώ:</span><br /><br />Να τηρώ το πρόγραμμα όσο το δυνατόν περισσότερο.<br />Να πετάξω του σατανά το μηχάνημα που λέγεται λαπιτόπι.<br />Να οργανώσω ένα πέταγμα στη Θεσσαλονίκη γιατί το έχω καθυστερήσει πολύ.<br />Να αλλάξω βρακί που έλεγε κι η Βίκυ Σταυροπούλου στο <span style="font-style: italic;">Είσαι το ταίρι μου</span>!<br /><br />Καλή σας νύχτα<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4663454205253473340-3430596142226657848?l=coulakaicoula.blogspot.com' alt='' /></div>Coulahttp://www.blogger.com/profile/17444891383948026928noreply@blogger.com28tag:blogger.com,1999:blog-4663454205253473340.post-72652112686342634452012-01-14T14:26:00.004+02:002012-01-14T14:35:06.979+02:00<div style="text-align: center;"><br /><br />...δεν επιθυμούμε το ωραίο,<br /><br />αλλά ό,τι επιθυμούμε έντονα, είναι ωραίο.<br /><br /><br /><div style="text-align: right;"><span style="font-size:78%;">...ὄττω τις ἔραται·<br />Σαπφώ ( 27aD.=16 LP.=16 V)<br /></span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4663454205253473340-7265211268634263445?l=coulakaicoula.blogspot.com' alt='' /></div>Coulahttp://www.blogger.com/profile/17444891383948026928noreply@blogger.com34tag:blogger.com,1999:blog-4663454205253473340.post-16675964799572250152012-01-10T00:37:00.000+02:002012-01-10T00:38:07.565+02:00<div style="text-align: justify;">Η ζωή κυλάει σχεδόν με τον αυτόματο πιλότο. Ξυπνάς, διαβάζεις, τρως κάτι, ξαναδιαβάζεις, σέρνεις το κωλο σου στο γυμναστήριο, επιστρέφεις, ξανατρως χωρις τύψεις, ξαναδιαβάζεις, κοιμάσαι, ξυπνάς, τσιμπάς κάτι λίγο και ξανά διάβασμα μέχρι να έρθει ο Μορφέας να σε πάρει από παντού. Έρχεται απειλητικά η εξεταστική βλέπεις, και στις γιορτές μόνο έβγαινες, πηδιόσουν και σαλιάριζες από εδώ κι απο εκεί! Βιβλίο δεν άνοιξες, οπότε τώρα σκάσε και διάβαζε.<br /><br />Η τριτοξαδέρφη σου που δουλεύει σε ένα εργοστάσιο της περιοχής, μαζί με ένα ξεχασμένο στα ράφια εμπόρευμα, που το λένε Στέφανο, έχει τη φαεινή ιδέα να βγείτε όλοι μαζί για ένα καφεδάκι να γνωριστείτε. Άρχισαν να σκάνε τα προξενιά. Γαμησέ τα αναγνώστη μου! Πλήττω θανάσιμα. Λέω το ναι, έτσι για να γελάσουμε και για να έχω θέματα για αναρτήσεις, γιατί είχα μια μικρή έλλειψη έμπνευσης αυτό το διάστημα. Ίσως να φταίει η σελήνη στον μαλάκα.<br /><br />Ντύνομαι γυναίκα και βγαίνω να τους συναντήσω. Και κάθεται ο Στέφανος σα τρομαγμένο κοτσυφάκι στη γωνίτσα του και τον χαρακτηρίζει μια λέξη: μουγκαφον. Απο που είσαι Στέφανε; Από το Περιγιάλι, πετάγεται η τριτοξαδέρφη. Με τι ασχολείσαι Στέφανε; Στον ποιοτικό έλεγχο δουλεύει, ξαναπετάγεται η τριτοξαδέρφη. Και πόσες σφαλιάρες θες για να ξυπνήσεις και να επικοινωνήσεις με το περιβάλλον σου Στέφανε; Μούγκα και η τριτοξαδέρφη.<br /><br />Δε μπορώ να καταλάβω πως μερικοί άνθρωποι δεν μιλάνε ΚΑΘΟΛΟΥ! Εγώ εκεί που κάθομαι, νιώθω τις λέξεις να ξεπηδάνε από τα χείλη μου σε ορδές. Οκ, δεν λέω πάντα ό,τι θέλει να ξεπεταχτεί έξω, γιατί τότε θα είχε παρεξηγηθεί ακόμη και η Coύλα μου. Αλλά δε μπορώ να δεχτώ πως θα βρεθώ σε μια παρέα, γνωστή ή άγνωστη και θα κάτσω στη γωνιά μου αμίλητη. Αν δε πω τα πάντα, θα πω τουλάχιστον τα βασικά.<br /><br />Το πόσο με εκνευρίζει να σε βλέπω να κάθεσαι σε μια καρέκλα και να κοιτάς τους άλλους συμφωνώντας ή διαφωνώντας μόνο με νεύματα, δεν έχεις ιδέα! Θέλω να σε πλακώσω στις σφαλιάρες και να σε πιάσω από τους ώμους και να σε ταρακουνάω μέχρι να ξυπνήσεις. Ρε φίλε, γι' αυτό πήγες σχολείο κι έμαθες γράμματα, για να σχηματίζεις και να προφέρεις λέξεις! μου και α μα, λου και α λα, κου και α κα, όλο μαζί;;;; ΜΑΛΑΚΑ!! Αλλιώς γαμησέ τα καλύτερα. Μείνε αναλφάβητος και τελείωνε δηλαδις....<br /><br />Δε μπορώ άλλο πια να γνωρίζω βλήματα. Δε γίνεται να είναι όλοι όσοι γνωρίζω εγώ, βλήματα. Θέλω να κάνω μια ευχή εδώ και τώρα, να εξαφανιστούν τα βλήματα παρακαλώ. Δεν αντέχω άλλο. Που είναι ρε γμτ οι έξυπνοι και πνευματώδεις άντρες; Που είναι αυτοί που έστω και με παραμύθια σε κάνουν να πιστεύεις πως δε γνωρίζεις μόνο βλήματα. Δεν είπαμε να μιλάς ασταμάτητα ρε άνθρωπε, ούτε να αναλύσεις βιοχημεία. Δεν είπαμε να είσαι ο Αϊνστάιν, ούτε να είσαι ο πεντάμορφος εραστής που μόνο χύνει χωρίς νερό να πίνει, είπαμε απλά να βγεις λίγο από το κοιμισμένο σύμπαν σου και να μας πεις 5 πληροφορίες για σένα και για τη γαμοζωή σου!<br /><br />Ε αι στο διάολο Στέφανε και κάθε Στέφανε.<br /><br />ΥΓ Πάντως να με κάτι τέτοια δε μετανιώνω που κάθομαι και διαβάζω όλη μέρα. Και που βγήκα; Πάλι εκνευρίστηκα! Να μου λείπει λοιπόν. Αγαπημένε μου Ησίοδε με σένα θα τη βγάλω αυτό το μήνα. Και σε ευχαριστώ που υπάρχεις.<br /><br /></div>ΥΓ Ο τίτλος ήταν παγίδα για τους πονηρούς. Αν και ένας δονητής είναι πολύ καλύτερος από έναν μουγκό μαλάκα.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4663454205253473340-1667596479957225015?l=coulakaicoula.blogspot.com' alt='' /></div>Coulahttp://www.blogger.com/profile/17444891383948026928noreply@blogger.com67tag:blogger.com,1999:blog-4663454205253473340.post-8884911694501756732012-01-08T02:00:00.001+02:002012-01-08T02:02:24.117+02:00<div style="text-align: justify;">Αυτό το Σάββατο ήταν αρκετά θεαματικό. Βαφτίσαμε τον Αχιλλέα! Όχι αυτόν της Τροίας ρε παιδάκι μου! Συγκεντρώσου! Τον γιο της φίλης μου της Ελένης! Δεν τον βάφτισα εγώ, αλλά ήταν δικά μας τα βαφτίσια! Οικεία δηλαδή! Οικεία τα πρόσωπα, το μοναστήρι όπου έγινε η βουτιά, οι γονείς, ο Αχιλλέας. Όλα! Σήμερα είδα όλες τις φίλες μου με τους άντρες τους και τα παιδιά τους. Είδα φυσικά και τους γνωστούς άγνωστους που σου εύχονται άλλα και άλλα σκέφτονται. Είδα και τον ... αυτόν αυτόν που κάποτε ήταν δικός μου, αλλά τώρα δεν είναι.<br /><br />Είναι φοβερό αυτό που συμβαίνει. Να ερωτεύεσαι κάποιον κάποτε πολύ και όταν τον βλέπεις μετά από πολλά χρόνια να θες να βάλεις τα γέλια με τις βλακείες που έκανες γι' αυτό το άτομο. Που αν τον γνώριζες τώρα πχ θα τον είχες χεσμένο στάνταρ, κι αν γύρναγες πίσω πάλι χεσμένο θα τον είχες και θα έριχνες το βλέμμα σου σε άλλα πλάσματα, που τότε τα έγραφες στα τέτοια που δεν έχεις, αλλά τώρα δε σε παίρνει διόλου ούτε καν να σκεφτείς το κάτιτις παραπάνω.<br /><br />Περίεργη η ζωή και περίεργες οι ανθρώπινες σχέσεις. Το πόσο εύκολα μπορούν να ανακυκλωθούν οι γνωριμίες, οι σχέσεις και οι φιλίες είναι αστείο. Σήμερα να κακαρίζουμε σε ένα τραπέζι γεμάτο ευτυχία με καφεδάκι και καλή παρέα και αύριο να σκέφτεσαι τα πιο άσχημα για τον αλλο. Να τρως ή να δίνεις άκυρο. Σήμερα να αγκαλιάζεσαι σφιχτά με τον άλλο και να μυρίζεις την ανάσα του πάνω στο σώμα σου και αύριο να μην χτυπάει το τηλέφωνο η να μην έχεις εσυ την διάθεση να το σηκώσεις το ρημαδι και να του τηλεφωνησεις. Σήμερα να δίνεσαι και αύριο να παίρνεσαι πίσω. (οχι απο πίσω ρε ρεμάλια...).<br /><br />Γενικώς όσο περνάνε τα χρόνια τρομάζω με τις ανθρώπινες σχέσεις. Είναι κουραστικό να πηγαινοέρχεσαι από αγκαλιά σε αγκαλιά, να μετράς φιλίες που σβήνουν ή που δυναμώνουν, να συγκρίνεις φιλιά, ιδρώτες, ανάσες, να τσεκάρεις συμπεριφορές, να μη μπορείς να αφεθείς κάπου με σιγουριά και να μη μπορείς να πεις: τωρα αράζω και δε βαριέσαι. Όχι, κανείς δε βαριέται! Είναι απίστευτη αυτή η ανθρώπινη κινητικότητα στις ζωές μας. Είναι απέραντα ειρωνικό αυτό το πηγαινέλα...αυτό το μέσα έξω...<br /><br />Άλλα ξεκίνησα να γράφω κι αλλού πάλι κατέληξα. Σήμερα ήταν περίεργη μέρα και περίεργη βραδιά. Άρχισε με τον μικρό Αχιλλέα που μας χαμογελούσε παρόλο που στα μάτια του μπήκε ελαιόλαδο με το κιλό. Κύλησε με φίλους, κουμπάρους, συγγενείς που τα είπαμε, τα ήπιαμε, τα φάγαμε και τα γελάσαμε. Συνεχίστηκε με καφέ στη παραλία και με ξαδέρφια και συζητήσεις τρελής ανάλυσης και έκλεισε με καλούς κουμπαροφίλους και χαρτιά (που οπως πάντα εχασα), λίγο ποτό και πολλά γέλια.<br /><br />Μήπως όμως δεν έκλεισε ακόμη η βραδιά;;; Θα σας πω αύριο...<br /><br />Προς το παρόν καληνύχτα<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4663454205253473340-888491169450175673?l=coulakaicoula.blogspot.com' alt='' /></div>Coulahttp://www.blogger.com/profile/17444891383948026928noreply@blogger.com35tag:blogger.com,1999:blog-4663454205253473340.post-65108690975908817302012-01-05T00:24:00.003+02:002012-01-05T22:19:39.379+02:00<div style="text-align: justify;">Δε ξέρω αν υπάρχει η λέξη "αποκομίσεις" στον Μπαμπινιώτη, αλλά τώρα βαριέμαι να το ψάξω. Με τη λέξη εννοώ πως θα σας γράψω τι αποκόμισα από το 2011 εν συντομία. Πάμε λοιπόν:<br /><br />-Ο ΓΑΠ ήταν είναι και θα είναι μεγάλης εμβέλειας ηλίθιος.<br /><br />-Η Ελλάδα έπεσε στον βούρκο και θα κυλιέται εκεί για πολλά χρόνια ακόμη.<br /><br />-Η υγεία μας είναι τόσο ευάλωτη που δε θα πρέπει να αψηφούμε ούτε καν έναν μικρό πονοκέφαλο.<br /><br />-Όταν θέλεις κάτι πολύ, δε πρόκειται να γίνει όσο και να χτυπάς το κώλο σου κάτω, εκτός κι αν το παλέψεις ως το αδύνατο. Που και πάλι, δεν είναι σίγουρο.<br /><br />-Το να σε παρεξηγούν είναι το πιο εύκολο, το να σε κατανοούν είναι το δυσκολότερο όλων.<br /><br />-Μια εγκυμοσύνη μπορεί να σε κάνει το πιο στριφνό πλάσμα της γης, και δεν είναι σίγουρο αν αξίζει το κόπο.<br /><br />-Μια εγκυμοσύνη μπορεί να σε κάνει να παλεύεις ακόμη περισσότερο όχι μονο για τον εαυτό σου.<br /><br />-Μέσα από το διαδίκτυο μπορείς να γνωρίσεις τα πιο γαμάτα άτομα.<br /><br />-Μέσα από το διαδίκτυο μπορείς να γνωρίσεις τα πιο σκάρτα άτομα.<br /><br />-Το σεξ δε λέει αν δεν έχεις απέναντί σου έναν έξυπνο άντρα.<br /><br />-Το σεξ δε λέει αν δεν σου βγαίνει 100% όταν έχεις απέναντί σου, ακόμη κι έναν έξυπνο άντρα.<br /><br />-Το να ερωτευτείς τον λάθος άνθρωπο σε κάνει να μοιάζεις με φτερό στον άνεμο και κάνεις πράγματα που πριν μπορεί και να μισούσες.<br /><br />-Το να ξε-ερωτευτείς τον λάθος άνθρωπο, απλά δε γίνεται.<br /><br />-Ο Τσελεμεντές δεν είναι απλά ένα βιβλίο μαγειρικής, αλλά ένας υπαρκτός άνθρωπος που έδωσε το ονομά του σε ενα βιβλίο μαγειρικής.<br /><br />-Τα κανελόνια, δεν περιέχουν κανέλα.<br /><br />-Η επαρχία είναι χάλια αν δεν έχεις παντρευτεί και δεν έχεις κάνει 34566 παιδιά.<br /><br />-Η Αθήνα γαμάει αν είσαι ελεύθερο πουλί.<br /><br />-Μίλκο και τυρόπιτα το πρωί σε πάει ζουμί όλη τη μέρα.<br /><br />-Δεν υπάρχει τίποτα αντικειμενικό. Όλα είναι υποκειμενικά.<br /><br />-Όποιος δε σε αγαπάει στο δείχνει. Μη ψάχνεις δικαιολογίες. Απλά ξεκόλλα.<br /><br />-Όποιος σε αγαπάει στο δείχνει. Μάθε να διαβλέπεις λίγο πιο καθαρά τις προθέσεις των γύρω σου.<br /><br />-Ο μαλάκας ο Αι Βασίλης είναι μύθος.<br /><br />Καλή χρονιά λοιπόν και ελπίζω οι αποκομίσεις του 2012 να είναι πιο ζουμερές και να είμαστε ακόμη εδώ να τις καταγράψουμε. Δε πιστεύω να θέλετε και τους στόχους που έθεσα για το 2012; Και να θέλετε, δεν έχω κάτι να γράψω. Απλά γιατί οι στόχοι τελικά, δεν τίθενται...απλά βιώνονται.<br /><br />Φιλιά πολλά σε όλους<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4663454205253473340-6510869097590881730?l=coulakaicoula.blogspot.com' alt='' /></div>Coulahttp://www.blogger.com/profile/17444891383948026928noreply@blogger.com37tag:blogger.com,1999:blog-4663454205253473340.post-20386415524524089962011-12-28T23:39:00.001+02:002011-12-29T00:46:37.616+02:00<div class="widget-content"><div style="text-align: justify;">Για να τελειωνουμε με δώρα, διαγωνισμούς και κληρώσεις να πω αρχικά πως τα πέντε βιβλία κερδίζουν, από 103 άτομα που σχολίαζαν τις τελευταίες μέρες οι: <span style="font-weight: bold;">tremens, Μαρία Καισαριανή, Περσέας, Nonis, Velvet, </span>ύστερα από κλήρωση που έγινε ζωντανά στην εκπομπή του Παύλου, <a style="color: rgb(255, 0, 0);" href="comment.g?blogID=7141086105255797677&amp;postID=1884503456235978129&amp;page=2&amp;token=1325111269458">εδώ</a>. Οι νικητές να επικοινωνήσουν μαζί μου στο <span style="font-weight: bold;">koulakaikoula@yahoo.gr</span> για να συνεννοηθούμε για τη παραλαβή.<span style="font-weight: bold;"></span><br /><span style="font-weight: bold;"></span></div> </div><br /><br /><div style="text-align: justify;">Άκου τώρα πως είχαν τα πράγματα τα Χριστούγεννα. Παραμονή τρώμε οικογενειακώς, η μάνα ετοιμάζει τα πάντα όλα, αλλά ύστερα από ιατρικές εξετάσεις που έκανε και ήταν όλες οι τιμές ανεβασμένες στο θεό, δε μπορούσε να φάει τίποτα απ' όσα έφτιαξε. Με χόρτα την έβγαλε. Κι εκεί που μπούκωνα το λουκανικάκι και το χοιρινούλι το λεμονάτο, την έβλεπα με το ένα μάτι από τα πλάγια και στεναχωριόμουν. Έτσι μου κόπηκε η όρεξη και δεν έφαγα ούτε εγώ. Επίσης δεν έφαγε κανένα μέλος της οικογένειας με ζήλο, γιατί είπαμε να κάνουμε συμπαράσταση στη μάμα.<br /><br />Το ίδιο βράδυ κανονίσαμε έξοδο με κουμπαροφίλους. Έναν υπνάκο πήγα να πάρω μια ωρίτσα για να αντέξω το ξενύχτι και ήρθα η δικιά σου και ξύπνησα το επόμενο πρωί. Τέλεια. Καφές στη παραλία, κουμπαροφίλοι ξενυχτισμένοι, ενώ εγώ φράπα από τον ύπνο. Ευχές, τηλεφωνήματα και ματαξανά συμπαράσταση στην μάμα και άρα φαι γιοκ. Το ίδιο απόγευμα ξαναματά καφέδες με άλλες φίλες και φίλους ξεχασμένες στας επαρχίας όπου βιώσαμε το Χριστούγεννο. Και φυσικά κλασικές ευχές από συγγενείς και γείτονες, με ενα καλο παιδί Coula μου, άντε νοικοκυρέψου και πότε με το καλό θα μάθουμε καλά νέα; Ενώ από μέσα τους λυσσάνε σκεπτόμενοι: ολόκληρη γαιδούρα ακόμη να παντρευτεί. Ρε δε πατε στο διάολο Χριτουγεννιάτικο; Αι σιχτίρ δηλαδή.<br /><br />Η δεύτερη μέρα των Χριστουγέννων ήταν από τις καλύτερες. Ανηφορήσαμε ορεινή Κορινθία, προς τη Στυμφαλία και φτάσαμε Καστανιά κι ακόμη παραπάνω! Και ναι βρήκαμε χιόνια. Που να το ξερα η αθλήτρια να προμηθευτώ μποτίνια με γάτζους από κάτω και μπουφάν αντιανεμικοχιονικό. Ήρθα κι εγινα μωβ από το κρύο και ειδικά όταν αποφάσισα να γίνω αρτίστα και να ταβήξω φωτογραφίες του τοπίου. Τράβηξα αρκετές αλλά δε ξέρω ακόμη πως τις περνάνε από τη φωτογραφική στον υπολογιστή. Μόλις τα μάθω τα μπλιμπλίκια θα σας τις δείξω.<br /><br />Στη συνέχεια πήγαμε Στυμφαλία και φάγαμε γουρουνοπούλα. Γάμησε τον και τον Ζαν και τα τριγλυκεριδιοχοληστέρινα της μάμας. Πεινούσαμε δυο μερες συμπαράστασης κι ορμήξαμε στο σουβλιστο γουρουνάκι. Έφαγα και μια πετσούλα μικρή. Μια μπουκιά χίλιες θερμίδες! Δε γαμιέται και η ζυγαριά; Αι σιχτίρ πια. Έπειτα τον ήπιαμε....στο Ξυλόκαστρο. Τον καφέ εννοώ. Το κρύο ήταν πολύ και η Coula σας κόντεψε να γράψει ορχηστρική μουσική με τα δόντια της που τρίζανε. Όμως τελικά δεν αναπαύτηκε εν ειρήνη, αλλά επέστρεψε σπίτι και χώθηκε στα παπλώματα της παιδικης της ηλικίας.<br /><br />Το ίδιο βράδυ, στρώθηκαν οι τσόχες. Ε ρε γλέντια. Με πήγε καροτσάκι η γκαντεμιά. Μου ήρθε να πάρω τηλ το νονό μου τον Μητσοτάκη και να του πω να σβήσει τις υπογραφές από τα χαρτιά της βαφτισής μου. Αλλά μετά σκέφτηκα πως θα ήταν ριψοκίνδυνο να μιλήσω με τον ίδιο τον γκαντεμόσαυρο, μέρες που είναι. Άσε που εχει να στείλει λαμπάδα από τότε που με βάφτισε. Τι; Δε στέλνουν λαμπάδες τα Χριστούγεννα; Ωχ αμάν, εγώ μπερδεύτηκα κι έστειλα λαμπάδα στην Μαρισόφη μου!!!!<br /><br />Παιδί μου δε σταύρωσα μπαλαντέρ ούτε για πλάκα! Μόνο σε έναν γύρο μου πέταξαν κάτω έναν αλλά είχε γίνει λάθος στο μοίρασμα και τελικά τον βούτηξε ο προηγούμενος. Κι έμεινα με ένα κωλόχαρτο στο χέρι, ένα τρία θυμάμαι, κούπα. Είναι που παίρνω τα τρία συνήθως.......ε δε θα τη γλίτωνα στα χαρτιά. Η μάνα χαμογελούσε! Δε πειράζει, έλεγε, που χάνεις στα χαρτιά, θα κερδίσεις στην αγάπη! Αμ πως! Δε τη ξέρω εγώ τη τύχη μου και το ριζικό μου; Επειδή τη ξέρω λοιπόν, ασορτί πάει με την γκίνια στο χαρτί. Γκίνια παντού! Γκίνια και γκρίνια.<br /><br />Πέρασα πολύ ωραία τα Χριστούγεννα.<br /><br />Για να δούμε τώρα την Πρωτοχρονιά.<br /></div><br />Βαρέθηκα να λέω Χρόνια Πολλά.<br /><br />Από δω και στο εξής Χρόνια Coυλά θα λέω.<br /><br />Με το καλό να μας μπει και το νεο έτος και ό,τι άλλο προκύψει.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4663454205253473340-2038641552452408996?l=coulakaicoula.blogspot.com' alt='' /></div>Coulahttp://www.blogger.com/profile/17444891383948026928noreply@blogger.com41tag:blogger.com,1999:blog-4663454205253473340.post-7255198692261257602011-12-28T01:24:00.001+02:002011-12-28T01:25:21.204+02:00<div style="text-align: justify;">Αρχικά θα ήθελα να σας ευχαριστήσω όλους και για τη συμμετοχή σας στον διαγωνισμό και για τις πολύτιμες ψήφους σας. Όλες οι ιστορίες είχαν κάτι ιδιαίτερο, είχαν το δικό σας προσωπικό στυλ. Κι αυτό είναι που μετράει περισσότερο από όλα. Ακόμη κι από τη νίκη. Για μένα τουλάχιστον ήταν τιμή που σκέψεις σας -ίσως και βιώματά σας- εκτέθηκαν σε αυτό το σχετικά κουλό ιστολόγιο. Ας δούμε μαζί τους νικητές γιατί είναι δύο.<br /><br />Δυο ιστορίες κέρδισαν την προτίμηση και την ψήφο των περισσοτέρων από τους 42 bloggers που ψήφισαν. Οι δυο ιστορίες που βρέθηκαν στην κορυφή είναι:<br /></div><br /><div style="text-align: center;"><span style="font-size:130%;"><span style="color: rgb(255, 0, 0); font-weight: bold;">"Το τραύμα των Χριστουγέννων"<br />του <span style="color: rgb(0, 0, 0);font-size:180%;" >Άσωτου γιου</span></span></span><br /><br /><span style="font-size:130%;"><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 0, 0);">"Αγαπημένε μου"<br />της <span style="color: rgb(0, 0, 0);font-size:180%;" >vanilla </span></span></span><br /><br /><div style="text-align: justify;"><div style="text-align: justify;">Συγχαρητήρια παιδιά. Θα επικοινωνήσω μαζί σας για να παραλάβετε τα χριστουγεννιάτικα δώρα σας. Και κοίτα πως έτυχε τώρα! Τα δώρα σας θα είναι διπλά γιατί και με τους δυο έχουμε προηγούμενα από παλαιότερο διαγωνισμό.<br /><br />Και για να μην μείνετε με την απορία του ποιος έγραψε τι, ας σας παρουσιάσω τους εμπνευστές και των υπόλοιπων ιστοριών. Δε θα βάλω link στα ονόματα γιατί λίγο ή πολύ γνωριζόμαστε μεταξύ μας! Άλλωστε στη blogroll μου θα τους βρείτε όλους, αν το θελήσετε.<br /><br />Έχουμε και λέμε:<br /></div><br /><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0); font-weight: bold;">1.</span><span style="color: rgb(255, 0, 0); font-weight: bold;"> Είσαι λέρα</span> <span style="font-weight: bold;">Venea </span><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 0, 0);"><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 0, 0);">2. Χαμηλό βαρομετρικό</span> <span style="color: rgb(0, 0, 0);">Blogirl</span></span><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 0, 0);">3. Τα μελομακάρονα μας τέλειωσαν <span style="color: rgb(0, 0, 0);">Astrofegia</span></span> <span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 0, 0);"><br /><br />4. Ήταν ένας γάιδαρος <span style="color: rgb(0, 0, 0);">Neerie<br /><br /></span></span><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 0, 0);">5. Τηλεφωνητής <span style="color: rgb(0, 0, 0);">tremens</span></span> <span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 0, 0);"><br /><br />6. Κόκκινο χιόνι <span style="color: rgb(0, 0, 0);">Evil Chef<br /><br /></span></span> <div style="text-align: justify; font-weight: bold; color: rgb(255, 0, 0);">7. Μια χριστουγεννιάτικη πτώση <span style="color: rgb(0, 0, 0);">Georgina Kassavetes</span><br /><br /></div> <span style="color: rgb(255, 0, 0); font-weight: bold;">8. Το τραύμα των Χριστουγέννων <span style="color: rgb(0, 0, 0);">Άσωτος γιος</span></span> <span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 0, 0);"><br /><br />9. Christmas stories are so cliché <span style="color: rgb(0, 0, 0);">The FKing</span></span> <div style="text-align: justify; font-weight: bold; color: rgb(255, 0, 0);"><br />10. O θάνατος των Χριστουγέννων <span style="color: rgb(0, 0, 0);">Μαχαίρης</span><br /><br /></div><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 0, 0);">11. Χριστουγεννιάτικη ευχή <span style="color: rgb(0, 0, 0);">Περσέας</span></span> <span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 0, 0);"><br /><br />12. Αγαπημένε μου <span style="color: rgb(0, 0, 0);">vanilla</span></span> <span style="font-weight: bold;"><br /><br /></span><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 0, 0);">13. Ονειρεμένα Χριστούγεννα <span style="color: rgb(0, 0, 0);">no tomorrow</span></span> <span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 0, 0);"><br /><br />14. Ρεβεγιονάρισμα <span style="color: rgb(0, 0, 0);">Γιαγιά Αντιγόνη</span></span> <span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 0, 0);"><br /><br />15. Μελομακάρονα <span style="color: rgb(0, 0, 0);">Ρούλα Σμαραγδένια</span></span><br /><br /><br /><div style="text-align: justify;">ΥΓ Αύριο με το πρώτο φως της μέρας, θα γίνει και η κλήρωση για τα πέντε βιβλία που διεκδικείτε όσοι αφήνατε σχόλια τις τελευταίες μέρες! Φιλιά σε όλους!<br /><br />ΥΓ Επανέρχομαι με μπόλικη χριστουγεννιάτικη coυλαμάρα.<br /><br />ΥΓ Χρόνια Πολλά, με το καλό να μας μπει......το νέο έτος, παμπόνηροι μου εσείς!<br /></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4663454205253473340-725519869226125760?l=coulakaicoula.blogspot.com' alt='' /></div>Coulahttp://www.blogger.com/profile/17444891383948026928noreply@blogger.com32tag:blogger.com,1999:blog-4663454205253473340.post-77826847801327196532011-12-27T15:48:00.003+02:002011-12-28T01:27:18.266+02:00<div style="text-align: justify;"><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 0, 0);">Update:<br /><br />Σήμερα ως τις 12:00 το βράδυ, μπορείτε να ψηφίζετε τις χριστουγεννιάτικες ιστορίες που σας αρέσουν. Κλείνω τη ψηφοφορία νωρίτερα γιατί θέλω να σας γράψω πολλά coυλά των ημερών που πέρασαν. </span><br /><br />Η <span style="font-weight: bold;">ψηφοφορία</span> γίνεται ως εξής: Ψηφίζετε 3 ιστορίες σε ένα απλό σχόλιο γράφοντας τις προτιμήσεις σας με την αρίθμηση των ιστοριών και το τίτλο τους. πχ:<br />5. Τηλεφωνητής<br />8. Το τραύμα των Χριστουγέννων<br />15. Μελονακάρονα<br /><br />Αφήνοντας σχόλια κι εδώ, μπαίνετε στην κλήρωση για πέντε βιβλία που θα σας μοιράσω! Και είναι και τα πέντε εξαιρετικά.<br /><br />Χρόνια Πολλά<br /></div><br />___________________________________<br /><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0); font-weight: bold;">1.</span><span style="color: rgb(255, 0, 0); font-weight: bold;"> Είσαι λέρα</span><br /><div style="text-align: justify;">"Ουυυφφφφ Δεν αντέχω άλλο" Διαμαρτυρήθηκε ο Άγιος Βασίλης στον Ρουντολφ σέρνοντας το κουρασμένο του κορμί στον καναπέ. "Κάθε χρόνο τα ίδια. Να τρέχω με χίλια καθε βραδυ με τις νιφάδες να πέφτουν στη μούρη μου, να περνάω όλα τα κόκκινα αεροφάναρα για να προλάβω να πάω τα δώρα στα αχάριστα παιδάκια και στο τέλος να τις τρώω και απο πάνω. Προχθές την ώρα που έβγαινα απο την καμινάδα σκεπτόμενος τα μελομακάρονα και το γαλατάκι που με περίμεναν δίπλα απο το χριστουγεννιάτικο δέντρο, να σου ο παππούς της οικογένειας να με τουλουμιάζει στο ξύλο με το τεράστιο ασημένιο κηροπήγιο. Με πέρασε λέει για ληστη!! Έλεος κύριε...απο την καμινάδα θα έμπαινα να κλέψω;; 3 ράμματα μου κόστισε το τροχόσπιτι της Barbie. Δεν αντέχω άλλο...θα πάρω τα ξωτικά μου και θα πάω στο καταφύγιο στον Αρκτούρο μαζί με τις αρκούδες να ξεχειμωνιάσω. Παραιτούμαι!!! Και εσύ επιτέλους Ρούντολφ σταμάτα να περηφανεύεσαι για την κόκκινη μύτη σου, με μπαταρία δουλεύει, παλιολέρα."<br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: rgb(255, 0, 0); font-weight: bold;"><br /><br />2. Χαμηλό βαρομετρικό</span><br />Πυκνές νιφάδες χιονιού έπεφταν έξω από το παράθυρο του καταφυγίου, όπου είχαν αποκλειστεί εδώ και μία εβδομάδα οι δύο ορειβάτες, κάπου στα ψηλά του Ολύμπου. Τα μηνύματα ήταν δυσοίωνα. Το κρύο τσουχτερό, ο ασύρματος δεν λειτουργούσε, η φωτιά έσβηνε και οι προμήθειες είχαν σχεδόν τελειώσει· δύο μελομακάρονα είχαν απομείνει όλα κι όλα στο βάθος του ορειβατικού σακιδίου της Αγγελικής... Η πόρτα άνοιξε και μπήκε ο Πάνος: «Κανένα σημείο ζωής εκεί έξω». «Σε λίγο θα σβύσει και η φωτιά», είπε η Αγγελική και, κρατώντας ένα κηροπήγιο, άρχισε να ψαχουλεύει στη σκοτεινή αποθηκούλα του καταφυγίου για επιπλέον προμήθειες και ξύλα... «Πάρτο απόφαση, Αγγελική, χανόμαστε...», είπε ο Πάνος με πονηρό χαμόγελο. «Είμαι ο τελευταίος άντρας που αντικρίζεις, δεν νομίζεις ότι ήρθε η ώρα να μου κάτσεις, επιτέλους;» «Άσε μας, ρε Πάνο, έχεις και όρεξη για πλάκες, τα πράγματα είναι σοβαρά», απάντησε η Αγγελική, που τώρα είχε αρχίσει να ψάχνει κάτω από τα κρεβάτια». «Σήκω, καλή μου, δεν είναι ανάγκη να σέρνεσαι για πάρτη μου», απάντησε με σαρδόνιο ύφος ο Πάνος. «Οφείλεις όμως να τηρήσεις την υπόσχεσή σου. Θυμάσαι; Παραμονή πρωτοχρονιάς 2009; “Η μόνη σου ελπίδα μαζί μου είναι αν ήσουν ο τελευταίος άνδρας στη γη”. Μπορεί να μην είμαι ο τελευταίος άνδρας επί γης, αλλά είμαι σίγουρα ο τελευταίος άνδρας που βλέπεις στη ζωούλα σου. Δεν μπορείς να κάνεις πίσω τώρα, τζάμπα οργάνωσα όλο αυτό το σχέδιο του αποκλεισμού μας;», είπε ο Πάνος και την πλησίασε με βλέμμα ανάμεικτο από πόθο και παράνοια, την ώρα που έσβηνε η τελευταία φλόγα στο τζάκι και το καταφύγιο βυθιζόταν στο σκοτάδι...<br /><br /><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0); font-weight: bold;">3. Τα μελομακάρονα μας τέλειωσαν</span><br />Ήταν σχεδόν έτοιμοι. Είχαν φορτώσει στο τζιπ τους σάκους τους κι ό,τι άλλο συμπράγκαλο υπολόγιζαν πως θα χρειάζονταν και το μόνο που έμενε ήταν να ξεκινήσουν. Μια παρέα των τεσσάρων, δυο ζευγάρια δλδ, είχαν αποφασίσει να περάσουν τα Χριστούγεννα μακριά απ' την πόλη. Ήταν μια ιδανική λύση κι ευκαιρία να τους παραχωρηθεί το σπιτάκι του θείου του Γιάννη στο βουνό για τις γιορτές. Εξάλλου 4 φοιτητές δεν είχαν και την οικονομική άνεση να υλοποιήσουν κάτι καλύτερο.Έκανε αρκετό κρύο και υπολογίζονταν πως πάνω στο βουνό θα είχε ήδη στρώσει το χιόνι...Θα περνούσαν υπέροχα παρέα μπροστά στο τζάκι, παίζοντας επιτραπέζια, ακούγοντας μουσική και φυσικά τρώγοντας τις λιχουδιές που τους είχε ετοιμάσει η μητέρα της Άννας.Το ταξίδι ήταν ευχάριστο και δεν αντιμετώπισαν καμιά δυσκολία στο δρόμο. Σιγά σιγά άφηναν πίσω τους την πόλη και τους υποδέχθηκε η φύση με την πυκνή της βλάστηση. Λίγες ώρες αργότερα είχαν φθάσει. Ήταν ένα υπέροχο, ειδυλλιακό μέρος. Το σαλέ έμοιαζε σαν ένα μικρό καταφύγιο ανάμεσα στα πεύκα και τα έλατα που απλώνονταν τριγύρω. Ήταν όπως το είχαν φανταστεί. Βγαίνοντας από το τζιπ το μαλακό χιόνι σαν χαλί τους υποδεχόταν στο κάθε τους βήμα. Λευκές νιφάδες χόρευαν γύρω τους που τις παρέσερνε ένα γλυκό βοριαδάκι. Η Άννα κι η Σάρα έτρεξαν κατευθείαν στο σπιτάκι για να ανάψουν το τζάκι και τα κεριά στα κηροπήγια...τα αγόρια έμειναν πίσω για να ξεφορτώσουν τα πράγματα και να τα μεταφέρουν μέσα. Ο Νίκος προηγήθηκε και έμεινε ξωπίσω ο Γιάννης να φέρει τα υπόλοιπα και να κλειδώσει το αυτοκίνητο. Ήταν ένας μεγαλόσωμος αθλητικός νέος. Πέρα από τα μαθήματα περνούσε ώρες πολλές στο γυμναστήριο και στην ομάδα μπάσκετ όπου έπαιζε. Καθώς λοιπόν τακτοποιούσε τις τελευταίες λεπτομέρειες πήρε να πάρει όσες αποσκευές είχαν απομείνει μαζί με τα τρόφιμα από το ανοικτό πορτ παγκάζ. Στρίβοντας στη γωνία του τζιπ πέφτει ξαφνικά σε ένα καφετί, τεράστιο αλλά συνάμα μαλακό όγκο. Μια πελώρια αρκούδα είχε χωμένη τη μουσούδα της στις τυλιγμένες λιχουδιές και μασουλούσε τα μελομακάρονα χωρίς να πάρει είδηση το Γιάννη...Εκείνου του κόπηκε το αίμα απ' την τρομάρα και την ταραχή...Γονάτισε και σύρθηκε σχεδόν γοργά ως το σπίτι. Με πρόσωπο κόκκινο από το φόβο και την αγωνία, εξηγεί στους φίλους του τι συνέβη. Αφού άκουσαν την εξιστόρηση οι υπόλοιποι η Σάρα με αθώο ύφος γυρίζει και του λέει: "Μας λες δλδ πως θα περάσουμε τα Χριστούγεννα χωρίς μελομακάρονα?" ;)<br /><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0); font-weight: bold;"><br />4. Ήταν ένας γάιδαρος</span><br />Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένας γάιδαρος με μεγάλα αυτιά. Αυτός ο γάιδαρος ήταν του παππού στο χωριό και όταν ο παππούς αρρώστησε, ο γάιδαρος – Μέλιο τον λέγαμε – δε χρησίμευε σε κανέναν πια. Κάποια Χριστούγεννα πήγα να δω τον άρρωστο παππού, ο παππούς κοιμόταν όταν έφτασα, η θεία μου είχε στολίσει ωραία το σπίτι, πήρα ένα χριστουγεννιάτικο κηροπήγιο, τρία μελομακάρονα και βγήκα στο σκοτάδι να δω το Μέλιο που είχε επίσης αρρωστήσει, ήταν και τόσων χρονών πια... Στο μεταξύ άρχισαν να πέφτουν οι πρώτες νιφάδες χιονιού, μα εγώ κάθισα μαζί του όπως παλιά, ο στάβλος ήταν το καταφύγιο μας τα καλοκαίρια όταν ξενυχτούσαμε με τα ξαδέρφια στο δίπλα χωριό που είχε μπυραρία και τα πίναμε - γυρνούσαμε αργά, εγώ να σέρνομαι από το ποτό, ο Νώντας να παραπατά, η Ευλαμπία να ερωτεύεται κάθε βράδυ τον γιο του ιδιοκτήτη… Ο Μέλιος ήταν η κάλυψη μας κι όταν μας ψάχναν το πρωί ήξεραν θα μας έβρισκαν εκεί. Ψητό γάιδαρο έχετε ξαναδεί; Τί να σας πω τώρα, ότι αποκοιμήθηκα και ο σανός πήρε φωτιά, μόλις που πρόλαβε η θεία να με βγάλει έξω από το στάβλο; Ο παππούς με αποκλήρωσε εννοείται κι ο Νώντας μου έστειλε πάλι κάρτα Χριστουγέννων με γάιδαρους επάνω.<br /><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0); font-weight: bold;"><br />5. Τηλεφωνητής</span><br />Έλα βρε, εκεί είσαι; Σήκωσέ το το τηλέφωνο, αμάν αυτή η παλιομηχανή, καλά Χριστούγεννα βρε, σήκωσέ το σου λέω - δεν θες καλά θα στα πω έτσι και είμαι σίγουρος πως με ακούς. Έχω τρελαθεί στο τρέξιμο σήμερα, δεν σταμάτησαν και τα κουδούνια να χτυπάνε για τα κάλαντα, τα κερνάω μελομακάρονα που μου έφερε η γειτόνισσα μαζί με τα ψιλά, τι να τα κάνω ρε συ, να τα γλυκάνω λίγο, νηστικά είναι τα περισσότερα, βλέπεις στα ματάκια τους μια θλίψη... άστα, άρχισε και να χιονίζει απ το πρωί, πέφτουν τώρα πιο χοντρές οι νιφάδες, έχει χρόνια να ρίξει εδώ, θυμάσαι τότε που είχε ξαναχιονίσει πριν 4 χρόνια και σ έσερνα στο έλκηθρο κάτω στον κήπο; Τότε που είχε έρθει και η μάνα μου και την έπιασε μανία με τα ασημικά που μου χε αφήσει γιαγιά, λαμπίκο το κανε το κηροπήγιο, τώρα πάλι άρχισε να μαυρίζει. Σαν την ψυχή μου ρε συ. Που είσαι; Εκεί είσαι γιατί δεν το σηκώνεις; Γιατί επιμένεις να μην μου μιλάς; Το ξέρω ότι είσαι εκεί, στο σπιτάκι σου, το καταφύγιό σου όταν θες να είσαι μακριά από μένα. Σήκωσέ το σε παρακαλώ, συγχώρεσε με ρε συ... σε παρακαλώ. Πάρε με μετά, δεν είσαι με άλλον έ; πάρε με να μου πεις τουλάχιστον Kαλά Χριστούγεννα...<br /><br /><div style="text-align: justify;"><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 0, 0);"><br />6. Κόκκινο χιόνι</span><br />O Aλέξανδρος κοίταξε τις βαριές νιφάδες που πεφταν εξω στο μπαλκόνι. Η κυρα Ανθούλα πάλευε με τα μελομακαρονα στην κουζινα και το σπιτι μυριζε κανέλλα και πορτοκάλι. Ένιωσε ενα αεράκι και κοίταξε την πόρτα... Σταθηκε μπροστα στον παλιο μπουφε και ο Αλεξανδρος παρατηρησε οτι στην φλογα των κεριων του κηροπηγιου δεν υπηρχε στον τοιχο ιχνος απο την σκια που τον κοιτουσε.<br />-Τι θες και σήμερα; Δε θα μου χαλάσεις το προγραμμα...<br />-Αλεξανδρε ,η δουλεια ειναι δουλεια!<br />Η Ανθουλα μπηκε στο σαλονακι και κοιταξε τον εγγονο της.<br />-Είναι εδω; τον ρωτησε! Ο Αλεξανδρος εγνεψε καταφατικα.<br />-Να αφησετε το παιδι ησυχο σημερα, τοσα χρονια με το μακαριτη η ιδια ιστορία ...δεν το ζητησε ουτε ο ενας ουτε ο αλλος ...να παρετε την καταρα σας και να φυγετε.<br />Η σκια πλησιασε τον νεαρο ανδρα του ειπε κατι στο αυτι και βγηκε στο δρομο. Επρεπε να βρει τροπο να το πει στην κοπελα, αλλα τι να της εξηγουσε απο ολο αυτο που συνεβαινε...δεν μπορουσε ουτε να μιλησει ουτε να εξηγησει σε κανεναν...η γιαγια ηξερε μεσες ακρες κατι λιγα και αυτο στοιχισε την ζωη του παππου. Μπηκε στην κουζινουλα ,αρπαξε 2 μελομακαρονα ,τα εχωσε στο στομα και φιλησε την γεροντισσα.<br />-Δε θα αργησουμε, της ειπε.<br />-Και το κοριτσι τι;<br />-Θα δουμε ,θα βρω κατι...<br />Εκλεισε την πορτα πισω του και πλησιασε τις σκιες που τον περιμέναν .<br />-Τελικα αποφασισαμε να πας στο καταφυγιο με την Ιολη σου ...θα κανεις εκει την δουλεια ....ηταν πιο μετα στο προγραμμα και γι'αλλον συνεργατη αλλα ειπαμε μέρες που ειναι...<br />Ο ψηλος εσκυψε και του ψιθυρισε κάτι.<br />Ο νεαρος πάγωσε....<br />-Δε γινεται αυτο ...πως θα γινει;<br />Οι σκιες εφυγαν σερνοντας τις αυλες υπαρξεις τους στο στενο δρομακι.<br />Πριν χαθουν του φωναξαν:<br />-Θα αργησετε για το καταφυγιο , μην καθεσαι...<br />Ουτε που καταλαβε τα παγωμενα χερια της που του κλεισαν τα ματια...<br /> <br /><div style="text-align: justify;"><span style="color: rgb(255, 0, 0); font-weight: bold;"><br />7. Μια χριστουγεννιάτικη πτώση</span><br /></div><div style="text-align: justify;">Χιόνι τον σκέπασε πολυ τον καφενέ του Περικλή<br />δεν είχε κανει τη σκεπή κι ήταν το χτύπημα βαρύ!<br /></div>Πάτησε πάνω η χοντρή και έτριξε η κατασκευή,<br />ξεπέζεψε κι ο Σαντα Κλός και αλλο δε βάστηξε πολύ!<br />Πέσαν στο τζάκι μας μπροστά με θόρυβο και σαματά<br />Σπάσαν τραπέζια γυαλικά τζίτζιλα μιτζιλα πολλά<br />πέσανε μέσα στη φακή κι οι δεκαπέντε ποντικοι<br />που 'χαν φωλιάσει στη σκεπή κι ήταν το σπίτι τους εκει.<br />Σέρνομαι μέσα στο χαμό και ψάχνω κάπου να πιαστώ<br />νιφάδες πέφτουνε σωρός από τον τρύπιο ουρανό<br />Πωπωπω αχ τι κακό με βρήκε λεω και θρηνώ!<br />Που πήγαν όλα τα γλυκά κουλούρια δίπλες και λοιπά<br />και τα μελομακάρονα που μερες τα ζαχάρωνα,<br />μη βρήκαν καταφύγιο...κάτω απ' το κηροπήγιο?<br /><br /><div style="text-align: justify;"><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0); font-weight: bold;">8. Το τραύμα των Χριστουγέννων</span><br />Παραμονη Χριστουγέννων. Η Τζενη γύρισε κατάκοπη στο σπίτι, σχεδόν σερνόταν. Παντα τέτοια μέρα έχει πιο πολυ δουλεια,".. μωρε τι τους πιάνει και καυλώνουν ετσι χριστουγεννιάτικα σκέφτηκε?" Δεν γαμάνε στα σπίτια τους? Jesus! Στην πολυκατοικία μουσικές, χαχανητά, υστερικά μωρά και αυτη ανίκητη μυρουδιά της γαλοπούλας,,, Ε αστο διάολο σήμερα θα με ξεκανετε. Ανοιξε τη πόρτα της γκαρσονιέρας της, το δικο της μικρο καταφυγιο...επιτέλους θα ξεκουραζόταν. Αλλη μια φορα Χριστούγεννα μόνη, σκεφθηκε,απο τοτε που εκανε την αλλαγή φύλου, ηταν για την οικογένεια το μαύρο πρόβατο , στην Αθηνα δεν ήξερε μονο κανα δυο ατομα που δουλευαν κι αυτα αποψε... Εξω επεφταν οι πρώτες νιφάδες του χιονιού.. Δακρυα κύλησαν απο τα ματια της καθως θυμήθηκε τα τελευταία ευτυχισμένα Χριστούγεννα με τον διδυμο αδερφό της στα δεκαπέντε, στο χωριο! Πανε τοσα χρονια αλλα καθε χρονο τετοια μερα αυτη η αναμνηση επιστρεφει τοσο αδιστακτη. Αραγε θα τον ξαναβλέπε, ειχε χάσει τα ίχνη του και είχε περάσει ο καιρός που σα κοριτσάκι πίστευε στα θαύματα. Μαζι τους διωξανε απο το χωριο, αυτον για το χασίς που κάπνιζε κι αυτην γιατι ηταν σα κοριτσι και ντρεπονουσαν που ο γυιος τους ηταν κοριτσι. Να φανταστείς ότι ο Αλεκος δεν ήξερε καν οτι ειχε κανει αλλαγη φυλλου. Αρχισε να καταβροχθιζει τα μελομακαρονα , και συγχρονως να ξεβαφεται, οταν ακουσε ενα θόρυβο, πριν προλαβει να καταλαβει τι γινεται βρεθηκε αντιμετωπη με μια σκια διμετρη με κουκουλα, που ερχοταν πανω της απειλητικα... Πιανει το κηροπηγιο που ειχε στο τραπεζακι και του ριχνει μια στο κεφαλι και πεφτει κατω ζαλισμενος. Εντρομη με το κηροπηγιο στο χερι του βγαζει την κουκουλα, τι να δει? Ο Αλεξανδρος, ο διδυμος αδερφος σε κακα χαλια και με αιμα στο κουτελο απο το κηροπηγιο. Αλεκο? Εσυ?!!! Εκεινος ζαλισμενος καθως ηταν δυσκολευτηκε να καταλαβει και πολλα Τον πηρε αγκαλια και αρχισε να κλαιει γοερα...<br /><br /><div style="text-align: justify;"><span style="color: rgb(255, 0, 0); font-weight: bold;"><br />9. Christmas stories are so cliché</span><br />Ήταν μεσημέρι, παραμονή Πρωτοχρονιάς, όταν σηκώθηκε από τον καναπέ, κουρασμένος να κοιτάει έξω από το παράθυρο μπας και δει λίγο ήλιο. Δεν ήταν από αυτούς που θέλουν να βλέπουν τις χριστουγεννιάτικες μέρες, νιφάδες χιονιού να πέφτουν καλύπτοντας τα πάντα. Του φαινόταν πολύ κλισέ. Γενικά έβρισκε πολλά πράγματα κλισέ, όπως τα μελομακάρονα και οι U2. Κάποιοι θα τον αποκαλούσαν hipster ,αλλά δεν του άρεσε αυτός ο χαρακτηρισμός, τον έβρισκε πολύ κλισέ. Εκείνη την ημέρα όμως, όλη η γειτονιά ήταν κάτασπρη και του θύμιζε την τραυματική εμπειρία που είχε ζήσει στο βουνό δύο χρόνια πριν, όταν είχε αποκλειστεί στο καταφύγιο με την τότε πεθερά του. Σίγουρα δεν περνούσε την καλύτερη πρωτοχρονιά της ζωής του. Ενώ ήταν απασχολημένος, ευχόμενος η επόμενη χρονιά να μην του επιφυλάσσει άλλες δυσάρεστες εκπλήξεις, ξαφνικά θυμήθηκε πως έπρεπε να παραλάβει τα κηροπήγια που είχε παραγγείλει ως δώρο για τον γάμο της πρώην γυναίκας του. Προς στιγμήν αποφάσισε να μην πάει καν στον γάμο, αλλά το μετάνιωσε καθώς δεν ήθελε να της δώσει την ικανοποίηση να νομίζει ότι την σκέφτεται ακόμα και σέρνεται από μπαρ σε μπαρ, προσπαθώντας να ξεχάσει. Έτσι ντύθηκε και πήγε στο μαγαζί. Και καλά έκανε γιατί εκεί, όπως αποδείχτηκε, θα γνώριζε τον αληθινό έρωτα της ζωής του. Τι κλισέ...<br /><br /><div style="text-align: justify;"><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 0, 0);"><br />10.</span> <span style="color: rgb(255, 0, 0); font-weight: bold;">O θάνατος των Χριστουγέννων</span><br />Μεσα στο ντουλαπι, στο μπουφε στην τραπεζαρια...Ειχε βαλει η Κυρα Βασω τους κουραμπιεδες και τα μελομακαρονα, που εφτιασε για τα σογια, που θα ρχονταν στη γιορτη της...Να ...περιδρομιασουνε τον αμπακουλα και να πιουνε τον αμπακουλα και φετο...!! Οπως καθε χρονο...!! Εβγαλα προσεχτικα τους πυρρους απο τους μεντεσεδες...Του τριπλοκλειδωμενου ντουλαπιου...Και η βαρια σκαλιστη πορτα του μπουφε...Ακουμπησε απαλα στα μπρατσα μου... Την τυλιξα σε μια παλια πετσετα...Που εφερα γι αυτο το σκοπο...Και την εκρυψα κατω απο τον...Μπουφε...!! Μπροστα μου τωρα..Εβλεπα καθαρα στο φως του φακου...Την τεραστια μελωμενη πιατελλα...Με το θησαυρο... Συρθηκα αθορυβα και συνομωτικα στο κενο...Μεταξυ του στολισμενου δεντρου...Και του τραπεζιου της τραπεζαριας...Εβγαλα τα γαντια, σηκωσα την κουκουλα...Και...Επιτεθηκα...!! Οπως τα Μερσεσμιτ...109...Στα ντοκια του λιμανιου του Πειραια...!!! Οταν τελειωσε ο..Βομβαρδισμος...Η πιατελλα ειχε..Μισοαδειασει...!!...Πως θα καλυπτοτανε τετοια..Αραιωση, χωρις να βγαλει η κυρα Βασω, την παντοδυναμη παντοφλα;;; Ιδρωσα...Απο την αγωνια...!!.. Στο βαθος του ντουλαπιου...Λαμπυριζαν τα δυο ασημενια κηροπηγια..Της Χριστουγεννιατικης διακοσμησης... Χωρις δισταγμο...Πλαγιασα μεσα στην καθε..Αποδεκατισμενη πιατελλα...Ενα κηροπηγιο...Και πανω του "εχτισα" με προσοχη..Τους κουραμπιεδες και τα μελομακαρονα, που ειχαν απομεινει...!! Τωρα φαινοταν...Απειραχτα...Οπως ηταν πριν...!! Σκουπισα γρηγορα-γρηγορα τις αχνες της ζαχαρης...Και τα μελια,που ειαν γεμισει ολον τον τοπο...Με το δεξι μου μανικι...Βιδωσα..Ξανα τους πυρρους απο τους μεντεσσεδες της πορτας...Και σηκωθηκα να φυγω...!!</div><div style="text-align: justify;">Μα τι ηταν αυτη η σκια...Που αντιφεγγιζε εφιαλτικα...Καθως τα λαμπιονια στο δεντρο αναβοσβηναν στο σκοταδι;;;Ενας τεραστιος σκοτεινος ογκος...Σαν τανκ..Τ 34...Στεκοταν ακινητος, και σιωπηλος...Πισω μου...!! Η κυρα Βασω...Με την παντοφλα στο χερι...Με κοιττουσε με μισος...!!...Μαζευτηκα απο τον τρομο...!!..Καθως εβλεπα τον θανατο να ερχεται...Και τη ζωη μου να περνα,μπροστα στα ματια μου...Σαν ταινια...!!</div> <div style="text-align: justify;">-Τωρα...Αλητη...Κλεφτρονι...!!!...Θα πεθανεις...!!! Ουρλιαξε...Και απλωσε τη χερουκλα...!!!</div><div style="text-align: justify;">Ολα σκοτεινιασαν....!!<br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 0, 0);"><br />11. Χριστουγεννιάτικη ευχή </span><br />Τα μελομακάρονα χίλια μην τα κάνεις φέτος<br />φτάνουν και περισσεύουν αν κάτσεις κι εσύ να χαρείς<br />ούτε το σπίτι με βαριά κηροπήγια να φορτώσεις<br />δε χρειαζόμαστε κάτι πέρα από το παιχνιδιάρικο φως<br />του να είσαι εδώ<br />και από την κουζίνα και τις πολλές ετοιμασίες φύγε<br />και μια ανάσα πάρε, μην σέρνεσαι τις μέρες αυτές στανικά,<br />μόνο με την ψυχή σου γέλα πιο δυνατά πιο βαθιά ακόμα<br />απ' όσο ξέρεις να αγαπάς ώστε το καταφύγιο της ψυχούλας σου<br />να βρίσκεις σε κείνους μόνο που θέλουν να σε χαζεύουν να χορεύεις<br />τινάζοντας τις μικρές νιφάδες από το παλτό σου<br />που το παρατάς γρήγορα όπου όπου<br />γρήγορα να μπεις περιμένουν μέσα<br />και αφού όλα πανέτοιμα είναι κι όλοι εδώ<br />το νόημα των χριστουγέννων να ξεδιπλωθεί έτσι<br />όπως θα πεις "χρόνια πολλά σε όλους και καλά χριστούγεννα".<br /><br /><div style="text-align: justify;"><span style="color: rgb(255, 0, 0); font-weight: bold;"><br />12.</span><span style="color: rgb(255, 0, 0); font-weight: bold;"> Αγαπημένε μου</span><br />Αγαπημένε μου,<br />θυμάμαι τα τελευταία Χριστούγεννα που περάσαμε μαζί.. Έχουν περάσει τόσα χρόνια και όμως νιώθω λες και ήταν χθες.. που μέτραγα τα ευρώ για να μπορέσω να έρθω να σε βρω στην Παγοσκατοχώρα μου ήσουνα. Και σαν χθες θυμάμαι την αντίδραση της μαμας μου όταν της ανακοίνωσα ότι δεν θα περάσουμε τις γιορτές σαν οικογένεια. Και θυμάμαι που τα παράτησα όλα για να έρθω να κλειδωθώ μέσα στο σπίτι ενώ εσύ ξημεροβραδιαζόσουνα στη δουλεία.. και θυμάμαι πόσες ώρες πέρναγα μόνη κοιτώντας τις νιφάδες του χιονιού έξω από το παράθυρο, καθώς καθάριζα το σπίτι σου και έπλενα τα ρούχα σου και σερνόμουνα στα πατώματα για να καθαρίσω τα χαλιά και μαγείρευα καθε μέρα για να έχεις ζεστό φαγητό και έφτιαχνα μελομακάρονα και μηλόπιτες και σοκολατάκια.. και εσύ ερχόσουνα κουρασμένος κάθε βράδυ έτρωγες και ξάπλωνες.. Kαι ονειρευόμουνα πως το σπιτάκι αυτό θα γίνει μια μέρα το καταφύγιό μας και πως θα καθόμαστε αγκαλιά μπροστά στο τζάκι να ψήνουμε κάστανα.. και θυμάμαι που μια μέρα σου ζήτησα να πάμε να φτιάξουμε ένα χιονάνθρωπο και μου είπες όχι! Ήτανε μοναδικά Χριστούγεννα.. δεν είχα ξαναζήσει ποτε κάτι τέτοιο.. δίπλα σου ολα ήτανε μοναδικά.. γιατί ήσουνα μαλάκας και εγώ ηλίθια!! Αγαπημένε μου, ξέρω ότι δεν είμαστε πια μαζί, αλλά θέλω να σου ευχηθώ από τα βάθη της καρδιά μου ‘άει στο διάολο’ και φέτος να σου μπει το κηροπήγιο -εκείνο το κόκκινο το μεγάλο που είχα διακοσμήσει δίπλα στο παράθυρο- ξέρεις που!!<br /><br /><div style="text-align: justify;"></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 0, 0);"><br />13. Ονειρεμένα Χριστούγεννα</span><br />Ο Χρήστος γύρισε σπίτι μετά από μία κουραστική μέρα στη δουλειά. Ανοίγει την πόρτα και ακούει, “ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ”! Ήταν όλοι του οι φίλοι και οι συγγενείς εκεί. “Πώς είχαν καταφέρει να μπουν;”, σκέφτηκε για ένα κλάσμα του δευτερολέπτου. Αλλά δεν τον ένοιαζε, ήταν όλοι εκεί οι γονείς του, οι φίλοι του, ακόμα και ο κολλητός του με τον οποίο ξέκοψαν όταν ο Χρήστος μετανάστευσε στην Αυστραλία... Το σπίτι του ήταν υπερβολικά καθαρό και στη μέση υπήρχε ένας μπουφές με κουραμπιέδες, μελομακάρονα και άλλα εκλεκτά εδέσματα. Όλα αυτά υπό το φως δύο περίτεχνων κηροπηγίων που υπήρχαν στο τραπέζι. Αγκάλιαζε και φιλούσε τους πάντες βουρκωμένος από τη συγκίνηση. Τη στιγμή που πίστευε ότι δεν μπορεί να γίνει πιο ευτυχισμένος είδε εκείνη... Ο έρωτας της ζωής του ξεπρόβαλε ανάμεσα από τον πατέρα του και έναν φίλο του. Η αγκαλιά της ήταν το μόνο “καταφύγιο” που είχε βρει στη ζωή του... “Μα πώς;” κατάφερε μόνο να ψελλίσει. Τον πλησίασε, έφτασε αρκετά κοντά του ώστε να νιώθει την καυτή ανάσα της στα χείλη του... Ο Χρήστος ξύπνησε ιδρωμένος, σύρθηκε από το κρεβάτι μέχρι τον υπολογιστή και κούνησε το ποντίκι για να φύγει η προφύλαξη οθόνης. Γέμισε ένα ποτήρι ουίσκι, κοίταξε τη φωτογραφία της νεκρής κοπέλας του και ήπιε μια μεγάλη γουλιά. “Καλά Χριστούγεννα” ψιθύρισε. Έξω πυκνές νιφάδες χιονιού άσπριζαν τα αυτοκίνητα...<br /><br /><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0); font-weight: bold;">14. Ρεβεγιονάρισμα</span><br />Αποφάσισε η Ρίτσα. Και όταν από το μυαλό της περνάει κάτι, από το πλύσιμο τρεις τα μεσάνυχτα να σαπουνίσει το φωτιστικό της κουζίνας, μέχρι που θα περάσουμε τις Χριστουγεννιάτικες διακοπές, εν προκειμένω, άντε να τις αλλάξεις τα εγκεφαλικά κύτταρα. Ηταν που θα είχαμε και τα πεθερικά μαζί, ήταν που δεν ήθελε ν’ανοίξει το σπίτι και μπουν με τα παπούτσια στο σαλόνι το αποστειρωμένο, η χαρά της μουρλής! Τέσσερα αυτοκίνητα τίγκα στη γούνα, βαλίτσες, παιδιά πάσης ηλικίας άσχετης, μανούλες φίλων, κουτιά με μελομακάρονα και τα βλαστιμίδια να πέφτουν από τον αντρικό πληθυσμό. Προορισμός το Περτούλι! Στάσεις ανά μισή ώρα γιατί όλο και κάποιος παππούς με τον προστάτη στα καλύτερα του και οι γιαγιάδες με την ακράτεια. Η Ρίτσα με την έξαψη της εμμηνόπαυσης και ο Χαράλαμπος πίσω να βρίζει σιωπηλά που στα δεκάξι του με τα σπυριά στο φόρτε τους να έχει πει για 368η φορά «Γαμώτο έγώ τι θέλω μαζί σας;» Για να παίρνει την απάντηση της μανούλας. «Χρονιάρες μέρες είναι για την οικογένεια!» Ο Παντελής έπαιζε με το νιντέντο και μας είχε γραμμένους. Είχε φτάσει δύο η ώρα αφού μασαμπουκώναμε σε κάθε λιγούρα και σε κάθε κατούρημα αράξαμε στην πόρτα του σαλέ (έτσι το έλεγαν οι κυρίες μας) καταφύγιο του οπισθίου θα το έλεγα αλλά κρατιόμουν. Ξημέρωσε παραμονή. Εξω έπεφταν οι νιφάδες πυκνές. Ο ανδρικός πληθυσμός το είχε ρίξει στη μαρμελάδα με την υποψία βουτύρου. Καφέδες σαν από μηχάνημα νοσοκομείου και ξεραμένες φέτες κέικ. Ο πεθερούλης μου κατέβηκε με όλο τον εξοπλισμό της βόλτας . Καπέλο, κασκόλ, μπότες και κόντρα ξούρα. Ηπιε τον καφέ του βιαστικά και μας ανακοίνωσε πως του αρέσει η φύση με τα έλατα και το χιόνι να πέφτει. Μέχρι το μεσημέρι άφαντος! Η Ρίτσα να ανησυχεί, να φωνάζει στον Χαράλαμπο να τρέξει να τον βρει και αυτός με μισογλαρό μάτι να της λέει «παράτα με μωρέεεε». Η πεθερά μου να κατεβάζει τα ηρεμιστικά σαν στραγάλια. Ολοι επί ποδός! Μας πλησιάζει ο ξενοδόχος: «Συγνώμη μήπως ψάχνετε τον κύριο που έφυγε το πρωί;» Δέκα έπεσαν πάνω του, μόνο που δεν τον έπιασαν από τα πέτα τον άνθρωπο! «Τον είδα πριν λίγο με την ανιψιά του στο καφενείο του μερακλή!» Ποια ανηψιά;;; Η πεθερά μου έπεσε στην πρώτη εύκαιρη πολυθρόνα. «Αντρέα παλικάρι μου πήγαινε με τη Ρίτσα να τον βρείτε, γιατί σέρνομαι αγόρι μου από τα χάπια.» Λες και εκατόν είκοσι κιλά θα μπορούσε να ισορροπήσει στους χιονισμένους δρόμους! Μια ώρα αργότερα φέραμε τον παππού με το καπέλο να στραβογέρνει στο κεφάλι και στο τσακίρ κέφι από τα τσίπουρα! Στη γκομενίτσα είχαμε δώσει τα εισιτήρια να γυρίσει όπως ήρθε! «Ντεν φτέει ιγώ παπούς ειπι μόνη τα είμι είπι» Ε, ρε και μόλις βλέπει η Φροσάρα τον παππού! Δίπλα της ένα κηροπήγιο στολισμένο με ένα αγγελάκι! Το εκσφενδονίζει με λύσσα αμίλητη. Είχε περάσει και η ώρα του μεσημεριανού! Οσο να πεις ο σύντροφος της δεν ήταν σε θέση να κάνει ελιγμούς, μόνο τυχαίους! Ρεβεγιονάραμε στο πλησιέστερο νοσοκομείο. Η Φρόσω έκλαιγε με μια τυρόπιτα στο χέρι που την ένοιαξε περισσότερο από την ξανθή αμαρτία του!<br /><div id="yui_3_2_0_1_1324586989433222"><div style="text-align: justify;"><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0); font-weight: bold;"><br />15. Μελομακάρονα</span><br />Επιτέλους..έφτασε η μέρα.... παραμονή Χριστουγέννων... που θα πηγαίναμε με τον Γιώργο.. στα 3-5 πηγάδια για σκί...αθλητικοί τύποι και οι δύο...θα περνούσαμε υπέροχα..ευκαιρία να ανεβαίναμε και στο καταφύγιο..που βρισκότανε λίγα χιλιόμετρα πιο πάνω!!!!!! Αφού πήραμε τα σέα και τα μέα μας....είπα να πάρουμε και ένα κουτί μελομακάρονα για το καλό μέρες Χριστουγέννων....και μπορεί να μας έπιανε και καμιά λιγούρα μέσα στη νύχτα....να μην είχαμε κάτι...να φάμε;;;; Ολα καλά φτασαμε στο σαλέ που ειχαμε κλείσει μέρες πρίν... Αφησα τα μελομακάρονα που κρατούσα στο τραπεζάκι του σαλονιού...και τακτοποίησα τα πραγματά μας!!!!<br />Το τοπίο..μαγευτικό!!!! έξω το χιόνι, έμοιαζε εξωπραγματικό....έτσι που το φώτιζε..το φώς του φεγγαριού!!! Ο Γιώργος ετοιμάστηκε να ανάψει το τζάκι... Οχ!! ξέχασα τον αναπτήρα και τα τσιγάρα στο αμάξι αγάπη μου είπε...μισό λεπτό να τον φέρω... Με το που βγαίνει έξω.. Τσάφφφ!!!! κόβετε το ρευμα!!! Μές το μαύρο σκοτάδι εγώ!! Και τώρα τι κάνω;;; Καπου είχα δεί μπαίνοντας ένα κηροπήγιο επάνω στο τζάκι.... Πάω στα σκοτεινά πρός τα εκεί.....τι το ήθελα;;;; σκοντάφτω στο τραπεζάκι ..και πάρτη κάτω!!!! Μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα βρέθηκα με τα μελομακάρονα αγκαλιά....τα οποία δεν άντεξαν όπως καταλαβαίνετε.. το βάρος μου.... Σέρνοντας έφτασα στην πορτα να φωνάξω τον Γιώργο... Ανοίγοντας την τον βλέπω γεμάτο απο τις νιφάδες του χιονιού που είχαν αρχίσει να πέφτουν στο μεταξύ....στα μαλλιά του...στα ματόκλαδά του παντού ειχε χιόνι σαν χιονάθρωπος έμοιαζε... με τον αναπτήρα στα χέρια... τι έπαθες αγάπη μου;;;; με ρώτησε όλο αφέλεια.!!! Τίποτα είπα και τον αγκάλιασα....Μπήκαμε στο σπίτι που στο μεταξύ είχε έρθει το ρεύμα!!!! Βλέπει την κούτα με τα μελομακάρονα σκορπισμένα στο πάτωμα , και εμένα γεμάτη γλυκά ψιχουλάκια...στα μαλλιά στα ρούχα παντού!!! Σκάσαμε και οι δυό στα γέλια....εγώ να σκουπίζω το χιόνι απο ΄πανω του...και εκείνος τα ψιχουλάκια απο τα μελομακάρονα...... στα μαλλιά μου...!!!!<br /><br /></div><p class="yiv179982330MsoNormal"><span style="background:white;color:#333030;" ></span></p> </div><div style="text-align: center;"><span style="color: rgb(255, 0, 0); font-weight: bold;">ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ </span><br /></div></div><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"></p> </div></div></div><p id="yui_3_2_0_1_1324390188748607" style="margin-bottom:0cm;"><span lang="el-GR"></span></p></div></div></div><!--[if gte mso 9]><xml> <w:worddocument> <w:view>Normal</w:View> <w:zoom>0</w:Zoom> <w:compatibility> <w:breakwrappedtables/> <w:snaptogridincell/> <w:wraptextwithpunct/> <w:useasianbreakrules/> </w:Compatibility> <w:browserlevel>MicrosoftInternetExplorer4</w:BrowserLevel> </w:WordDocument> </xml><![endif]--><span id="yui_3_2_0_1_1324314040432225" style="font-family:comic sans ms,sans-serif;"><span id="yui_3_2_0_1_1324314040432222" style="font-size:130%;"><span id="yui_3_2_0_1_1324314040432219" style="color:#ff0000;"></span></span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4663454205253473340-7782684780132719653?l=coulakaicoula.blogspot.com' alt='' /></div>Coulahttp://www.blogger.com/profile/17444891383948026928noreply@blogger.com98tag:blogger.com,1999:blog-4663454205253473340.post-74742335788687698112011-12-23T00:01:00.004+02:002011-12-23T00:07:06.297+02:00<div style="text-align: justify;">Αγαπημένοι μου κουλοί και μη αναγνώστες,<br /><br />θα ήθελα να σας ευχαριστήσω που υπάρχετε και βάζετε όμορφες πινελιές στην ζωή μου. Θα ήθελα να σας ευχηθώ για τις μέρες που διανύουμε και το έκανα με ένα μικρό βιντεάκι.<br />Πατήστε το play. Ένα μόνο λεπτό είναι και νομίζω θα γελάσετε!<br /><br /></div> <div style="text-align: center;"><iframe src="http://www.youtube.com/embed/T-pxIs7fe4k" allowfullscreen="" width="470" frameborder="0" height="365"></iframe><br /><br /><div style="text-align: justify;">ΥΓ Σήμερα το μεσημέρι στις 2:00 θα είναι στη διάθεσή σας οι χριστουγεννιάτικες ιστορίες του coυλοδιαγωνισμού μου για να ψηφίσετε τις καλύτερες! Όσοι θέλετε να στείλετε και δε το έχετε κάνει ήδη, κάντε το άμεσα.<br /><br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4663454205253473340-7474233578868769811?l=coulakaicoula.blogspot.com' alt='' /></div>Coulahttp://www.blogger.com/profile/17444891383948026928noreply@blogger.com28tag:blogger.com,1999:blog-4663454205253473340.post-80113477656031025472011-12-19T01:21:00.000+02:002011-12-19T01:22:16.802+02:00<div style="text-align: justify;">Η νύχτα αυτή φεύγει η νέα εβδομάδα έρχεται. Μαζί της το Χριστούγεννο και μετά οι Πρωτοχρονιές. Ή μήπως τα Χριστούγεννα και η Πρωτοχρονιά; Πάντα μπέρδευα τον ενικό και τον πληθυντικό. <span style="font-style: italic;">Δηλαδή εκεί που επενδύω στον πληθυντικό, μένω με τον ενικό στο χέρι. Κι όταν έχω ανάγκη τον ενικό, ο πληθυντικός μου τη πέφτει άγρια</span>. Μπερδεμένα πράγματα.<br /><br />Σκεφτόμουν να κάνω τώρα τον απολογισμό μου ή να τον αφήσω για άλλο βραδυ που δε θα έχω πιει τόσο πολύ; Χμ, άσε, ας τον κάνω νηφάλια απο εβδομάδα. Πολύ έχω πιει αυτές τις μέρες. <span style="font-style: italic;">Πρέπει να χαλαρώσω λίγο</span> γιατί τα συκώτια μου δεν σηκώνουν και πολλά πολλά. Αντε θα πιουμε ό,τι ειναι να πιούμε στις γιορτές και μετά θα το ρίξουμε στο τσαγάκι πάλι.<br /><br />Τελικά με πείσανε και στόλισα λίγο το σπίτι. Πέντε κεριά και τρια σεμεδάκια από αυτά που μισώ αλλά τα έχω για καλό και για κακό. Από αυτά που δεν ταιριάζουν με το στυλ του σπιτιού αλλα σου χαμογελάει ο χοντρούλης με τα κόκκινα κάτω από τη πιατέλα με τα μελομακάρονα που έστειλε η θεία Ευτέρπη (επειδή δε της πέτυχαν και ήθελε να τα ξεφορτωθεί) κι ενίοτε σου κλείνει και το μάτι ο Αγιος Μπίλης ειρωνικά ειρωνικά αλλά όπως έγραψε και η αγαπημένη Μαρίνα Ζέας, κάτι τέτοια <span style="font-style: italic;">μικρά πραγματάκια σου φτιάχνουν τη διάθεση και σε κάνουν να χαμογελάς ή σε κάνουν</span> <span style="font-style: italic;">να προσποιείσαι πως χαμογελάς.</span><br /><br />Θα ήθελα τώρα να ήταν Καλοκαίρι. Όχι γιατί θέλω διακοπές, ούτε γιατί μου έλειψε η θάλασσα και οι τρέλες. Απλά γιατί κρυώνω πάρα πολύ αυτή τη στιγμή και μου σηκώνεται η τρίχα που και που. <span style="font-style: italic;">Είναι που θες αυτό που δεν έχεις και έχεις αυτό που δε θες</span>. Έτσι δε συμβαίνει συνήθως; Μα τι γκαντεμιά ρε γμτ. Μια φορα δε θα συγχρονιστώ με τα θέλω μου και τα θέλω σου;<br /><br />Και για το τέλος θα ήθελα να σας υπενθυμίσω να στελνετε τις 200 λεξεις σας στο μειλ μου για τον διαγωνισμό που τρέχει. Δες για πληροφορίες πάνω πάνω πάνω. Ήδη έλαβα πολύ πράγμα και είναι καλό!<br /><br />Καλή σας νύχτα και καλά κρασιά.<br />Καλή σας μέρα και καλό καφέ.<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4663454205253473340-8011347765603102547?l=coulakaicoula.blogspot.com' alt='' /></div>Coulahttp://www.blogger.com/profile/17444891383948026928noreply@blogger.com18tag:blogger.com,1999:blog-4663454205253473340.post-80000367803820336752011-12-14T00:37:00.003+02:002011-12-14T00:48:39.881+02:00<div style="text-align: justify;">Σήμερα συνέβη κάτι μαγικό. Πήγα στο γυμναστήριο το μεσημέρι. Με πλάκωσε ο Ζαν στα μπινελίκια γιατι έφαγα καρυδόπιτα πετυχησιά και ταλιατέλες αλα κρεμ το ΣΚ και μετά με έβαλε να κάνω 40 λεπτά ελλειπτικό, ενώ παράλληλα μιλούσαμε για διάφορα θέματα. Ξέρετε ε; Είναι πιο δύσκολο να κάνεις γυμναστική μιλώντας. Σου βγαίνει η γλώσσα έξω. Ήρθα κι έλιωσα η γυναίκα. Μόλις κατέβηκα από το μηχάνημα του σατανά, ξάπλωσα κατω και αν δε με συνέφερε ο Ζαν με κλωτσιές θα άφηνα κάπου εκεί το πνεύμα μου και θα γινόταν το γυμναστήριο τόπος προσκυνήματος του σκηνώματος της Αγιας Coulas.<br /><br />To απόγευμα είχα την ευκαιρία να ανακαλύψω τι σημαίνει να είσαι τούβλο και κουτσό άλογο και οι γονείς σου να θέλουν να σε σπρώξουν με το ζόρι σε σπουδές. Αφου δε τραβάει το άλογο κυρά Μαρίκα μου; Τι τα θες τι τα ζητάς; Άσε το παιδί να παίξει τώρα που είναι η ώρα του και στη τελική δε γίνεται να σπουδάσουμε και όλοι! Μα επιμονή όμως που έχουν κάποιοι γονείς; Νομίζουν πως γέννησαν τον Αϊνστάιν και πως το παιδί τους κάποτε θα ανακαλύψει τα πιο βαθιά μυστικά του σύμπαντος και θα μείνει στην Ιστορία! Ηρεμήστε λίγοοοοο. Μη πιέζετε τα παιδιάααα. Έλα μη τα πάρω τωρα η εκπαιδευτικός.... (λέμε τώρα).<br /><br />Το βραδάκι έμαθα τι πάει να πει να τρωει η μάνα και του παιδιού να μη δίνει. Καθώς ήμουν στο τηλ, μου περιέγραφε η μαμαCoula τι μαγείρεψε! Και εκανα μια πίτα και εμεινε ζυμάρι και πέταξα πάνω λίγο τυρί και πιπεριά κι έκανα και πίτσα και εμεινε λίγο ζυμάρι και το τηγανισα και το τρώμε με μελάκι τωρα με τον πατέρα σου! Κι εγώ που είμαι; Γιατί δεν είμαι εκεί να καταβροχθίζω, κι είμαι εδώ να γουργουρίζει το στομάχι; Γιατί ο τόνος μανίτσα μου τι να σου κάνει; Ας όψεται ο Ζαν που τον σκέφτομαι που με σκέφτεται και ηρεμεί το μέσα μου! Ε ρε τι έχει να γίνει το Καλοκαίρι.<br /><br />Βασικά βαριέμαι αδυσώπητα και ήθελα να θάψω τίποτις, αλλά δε μου βγαίνει κάτι αυτή τη στιγμή. Ποιον να θάψω, ποιον να θάψω; Ποιον να ξεμπροστιάσω; Χμ, λές; Λες να είναι η ώρα; Λες να κάνω τώρα το ξεμπρόστιασμα; Λες να σας αποκαλύψω τα ανομολόγητα μυστικά; Λες να ήρθε η ώρα της κρίσης; Ε καλά μη λες πολλά γιατί με ζάλισες! Άσε θα κανω αναρτηση-αποκάλυψη άλλο βράδυ που θα μου εισαι πιο χαλαρός αναγνώστης και δε θα νυστάζεις. Ρίξε ωστόσο μια ματιά να δεις τι εστί <a style="color: rgb(255, 0, 0);" href="http://oladepalabras.blogspot.com/2011/12/christina.html">ξεμπρόστιασμα στης Αθηνούλας το στέκι</a>.<br /><br />Να γράψω κι αυτό και να κλείσω! Έχω παρατηρήσει πως ένα μεγάλο ποσοστό των αναγνωστών μου έχουν μια ιδιαίτερη αγάπη στο αλκοόλ. Μπεκροκανάτες και βάλε. Ρε που σας βρήκα εσάς; Και ποιος εγώ έτσι; Που ένα πίνω, τρία με πίνουν πριν τα πιω. Να σας πω την αλήθεια, τώρα τελευταία και με δυο ποτά δε μεθάω. Αλλά τα ρημάδια έχουν θερμίδες λένε οι ειδικοί και πρέπει να τα αποφεύγουμε. Αλλά αι σιχτίρ θερμίδες είχε και η καρυδόπιτα αλλά την τσακίσαμε το ΣΚ. Ας πάει και το παλιάμπελο. Λίγος διαδρομος παραπάνω και στρώσαμε.<br /><br />Να γράψω κι αυτό και να κλείσω! Τη Πέμπτη 9-11 το βράδυ, μη πάτε πουθενά. Θα σας πω γιατί! Σας χρειάζομαι επειγόντως! Θα γίνει σχετική ανάρτηση για το τι θα συμβεί ακριβώς, το που και το πότε. Απ' εξω απ'εξω να σας πω πως θα μπορούμε να επικοινωνήσουμε μέσω μιας ραδιοφωνικής εκπομπής που θα είμαι καλεσμένη, του λατρεμένου Παύλου. Λεπτομέρειες θα σας πω αύριο με σχετική ανάρτηση.<br /><br />Να γράψω κι αυτό και να κλεισω. Θα μοιράσω χριστουγεννιάτικα δώρα. Ναι ρε βιβλία θα είναι! Έχεις πρόβλημα; Από σήμερα λοιπόν και για καμιά δεκαριά μέρες, όποιος αφήνει σχόλιο θα συμμετέχει σε κλήρωση για να κάνει δικό του ένα από τα coula μου αναγνώσματα! Είδατε; Γλύκανα λίγο! Μπήκα στο πνεύμα των ημερών για να μη θυμώνει και το πιδί που ακούει στο όνομα <a style="color: rgb(255, 0, 0); font-weight: bold;" href="http://couleen.blogspot.com/">Couleen Ameriklanidou</a>. Μπορεί να κάνω και κανέναν διαγωνισμό γραφής. Οι παλαιότεροι ξέρουν, οι πιο νέοι μαθαίνουν.<br /><br />Αυτά απο εμένα. Κάπου εκεί στις 12:37 πμ καληνυχτίζω τους βραδινούς και καλημερίζω καπάκι τους πρωινούς.<br /><br />Φιλούμπες ατελείωτες<br /><br />Σώπα...έκλεισα...<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4663454205253473340-8000036780382033675?l=coulakaicoula.blogspot.com' alt='' /></div>Coulahttp://www.blogger.com/profile/17444891383948026928noreply@blogger.com40tag:blogger.com,1999:blog-4663454205253473340.post-62912573722448601072011-12-12T12:48:00.002+02:002011-12-12T13:14:01.216+02:00<div style="text-align: justify;">Οι μαλακίες τέλειωσαν, ζήτω οι μαλακίες. Λοιπόν έχουμε και λέμε. Σήμερα γιορτάζει ο Σπύρος. Όταν ήταν μικρός τον θέλανε όλες οι γκόμενες της γειτονιάς και του σχολείου. Δεν ήταν ωραίος, είχε απλά τύπο! Όχι εφημερίδες και έντυπα βρε ούφο, ξύπνα, στυλ εννοώ, δηλαδή υφάκι. Ψάρωνε τις γκόμενες με το λέγε λέγε. Το 'χε το λέγειν ο πούστης (μεταφορικά πούστης ε; μη παρεξηγηθω).<br /><br />Σήμερα τον έβλεπες με την μία, αύριο με την άλλη και γενικώς κυριαρχούσε η αντίληψη πως ήταν ο γαμιάς της γειτονιάς. Εμένα δε μου άρεσε. Συγκεκριμένα με εκνεύριζαν τα μεγάλα σπυριά που έβγαζε στη μούρη ενίοτε. Κάπως τα λένε αυτά τα σπυριά, αλλά δεν θυμάμαι τώρα τη λέξη... Κι επειδή κάθε μύθος καταρρίπτεται με λίγη λογικίτσα, έφτασε και η ώρα του Σπύρου.<br /><br />Γνώρισα την αδερφή του και αρχίσαμε να κάνουμε παρέα. Και τότε διαπίστωσα πως ο Σπύρος με την μόνη γκόμενα που είχε πάει ποτέ, ήταν αυτή που κρέμεται από τον δεξί ή αρίστερό του ώμο (δε θυμάμαι καν αν ήταν δεξιόχειρ). Τάκα τάκα ο Σπύρος κάθε νύχτα ή σε κάθε ευκαιρία, και να σκάει η σπυρούμπα στη μούρη και να ανατριχιαζει η μάνα του πως θα πάθει τίποτα το παιδί. Ένα δράμα ζούσανε οικογενειακώς. Κι εγώ το απολάμβανα.<br /><br />Στάθηκε όμως τυχερός ο μπάμιας...<br /><br />Όταν έκανε τη πρώτη του σχέση, και ξέδωσε λίγο το εργαλείο του, καθως ήταν η ώρα να χωθεί σε τρύπα και ήρθε στα ίσα του ο Σπύρος για τα καλά, έκοψε τις μαλακίες (κυριολεκτικά) και το έριξε στην οικογένεια. Παντρεύτηκε, έκανε 3 παιδιά και τώρα ζει σε έναν ήρεμο τόπο σε μια επαρχιακή πόλη πουλώντας μαρούλια.<br /><br />Η φήμη λοιπόν του Σπύρου ήταν εκείνη που του έφερνε γκόμενες στη ζωή του. Γκόμενες που όμως δεν μπορούσε να τις διαχειριστεί γιατί όλες έρχονταν για τη φήμη του και όχι γιατί διείδαν σε αυτόν κάτι το ξεχωριστό. Όταν λοιπον αυτές διαπίστωναν πως ήταν άνθρακας ο θησαυρός τον έφτυναν στη παλιομουτσουνάρα του.<br /><br />Όταν όμως γνώρισε την γυναίκα που πίστεψε και το μυαλό του εκτός από το πουλί του (μεταξύ μας, δεν άξιζε τίποτα από τα δυο) τότε κατάλαβε πως είναι καλυτερο να αφήσει το χεράκι του να χαλαρώσει και άρχισε να δουλεύει λίγο την πραγματική ζωή του με τα πραγματικά της προβλήματα και τα υπαρκτά πρόσωπά που κινούνταν σε αυτή. Κι έτσι σώθηκε και βγήκε από τη κατηγορία του μαλάκα.<br /><br />Δε ξέρω αν με εννοείς αγαπητέ μου αναγνώστη, ανώνυμε κι επώνυμε, αλλά θέλω κάπου να καταλήξω χωρίς να προσβάλλω κανέναν και τίποτα. Ας καταλήξω λοιπόν γιατί αυτή την εβδομάδα έχω να σας γράψω πολλά cουλά! Είχα πολλές σκέψεις μέσα στο ΣΚ μου. Πρέπει να προλάβω να τις καταγράψω όλες, προτού χαθούν στο απύθμενο νου μιας Coulas.<br /><br />Επιμύθιο: Το πολύ το τάκα τάκα, κάνει το παιδί μαλάκα.<br />Επιμύθιο 2: Αν οι φήμες σε θέλουν γαμάτο πλάσμα και τις πιστεύεις, ξανακοίτα στο καθρέφτη να επιβεβαιώσεις τη μαλακία που σε δέρνει.<br />Επιμύθιο 3: Δεν υπάρχουν άλλες δικαιολογίες. Κάνε ένα βήμα μπροστά ή μείνε στα σκατά.<br /><br />Υποσημείωση: <span style="font-weight: bold; font-style: italic;">Συγγνώμη κύριε Δημήτρη</span>, έβρισα αρκετά σήμερα... φτου φτου φτου...πιπέρι στο στόμα μου!<br /><br />Υστερόγραφη υποσημείωση: <span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 0, 0);">GAME OVER</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4663454205253473340-6291257372244860107?l=coulakaicoula.blogspot.com' alt='' /></div>Coulahttp://www.blogger.com/profile/17444891383948026928noreply@blogger.com35tag:blogger.com,1999:blog-4663454205253473340.post-51090426020945419792011-12-09T11:20:00.003+02:002011-12-09T11:31:35.481+02:00<div style="text-align: justify;">Σας τα έχω πρήξει αυτή την εβδομάδα με τις αναρτήσεις μου, αλλά τι να κάνω κι εγώ; Δεν είχα τι άλλο να κάνω! Αν αρρωστήσεις κι εσύ, θα δεις πως θα έχεις πολλές ώρες ελεύθερες στη διάθεση σου και θα μπορείς να κάνεις τα πάντα, αλλά κυρίως όσα γουστάρεις πιο πολύ.<br /><br />Σκεφτόμουν τα ρεβεγιον και άλλες μπουρδίτσες που κάνουμε συνήθως αυτες τις άγιες από αλκοόλ, φαγητό και ξενύχτι μέρες. Αυτές δεν είναι άγιες μέρες είναι μπεκρομπουκομέρες. Τρώμε, πίνουμε χορεύουμε και ξενυχτάμε και δε βαριέσαι όλα θα γίνουν. Και στο τέλος, δε γίνεται τίποτα σημαντικό.<br /><br />Η αλήθεια είναι πως δεν συμπαθώ το αλκοόλ για πολλούς και διαφορους λόγους που δεν θα τους αναπτύξω εδώ για να μη με λέτε Βασιλάκη Καϊλα και Νίκο Ξανθόπουλο. Αλλά οκ έχω κι εγώ τα απωθημένα μου ρε φιλαράκι! Πως να το κάνουμε δηλαδίς; Πονάμε κύριε δικαστά αλλά όχι για έρωτα μα για θύμησες.<br /><br />Ωστόσο τα Χριστουγεννοπρωτόχρονα, πίνω λιγάκι παραπάνω. Αντί για ένα ποτό, πίνω δύο. Μη γελάς. Αν δε ξέρεις τι σημαίνει 2 ποτά για τον δικό μου οργανισμό να μη μιλάς, να μη γελάς γιατί κινδυνεύεις να τις φας.<br /><br />Εκείνο που με εκνευρίζει αφόρητα είναι που κάποιοι αντιμετωπίζουν τις γιορτές σαν ευκαιρία για μαλακία. Και εννοώ τα καζίνο, τα χαρτιά και το χάσιμο περιουσιών και κλείσιμο σπιτιών. Τελικά έχω πολλά απωθημένα και φόβους και ανασφάλειες! Είναι που είμαι τόσο γκαντέμω που τα έχω ζήσει όλα τα αρνητικά σε ανθρώπους του πιο κοντινου μου περιγυρου.<br /><br />Κι επειδή χτες βράδυ είχα μια έντονη συζήτηση με κάτι διαδικτυακά τυπάκια περί έρωτος, ορίστε διαβάστε τι θα ήθελα να μου φέρει ο Αι Βασίλης για δώρο. Ξέρω πως ήμουν κωλόπαιδο φέτος. Και πως έκανα αρκετές μαλακίες σε πολλούς τομείς. Ίσως να μην έχω το δικαίωμα να ζητήσω κάτι από τον Αι Βασίλη. Αλλά δε μας χέζει κι αυτός; Εγω θα ζητήσω κάτι κι αυτός ας μη μου το φέρει. Σάμπως υπάρχει; Ουχί.<br /><br />Θα ήθελα λοιπον να ζητήσω αυτό που μου λέει η φίλη μου η Λένια που με ξέρει καλύτερα και παρακαλάει να μου συμβεί χρόνια τώρα για να πάρει το αίμα της πίσω. <span style="font-style: italic;">Να πέσω στα πατώματα από έρωτα</span>. Η Λένια έχει πολλές φορές σιχτιρίσει την ώρα και την στιγμή που προχωράω με ευκολία στον επόμενο άντρα που εισβάλλει στη ζωή μου χωρίς να ρίξω ούτε ένα δάκρυ για τον προηγούμενο.<br /><br />Λένια σκάσε, μη δω σχόλιο από κάτω τύπου: <span style="font-style: italic;">Ας σε δω ρε Coula να πεθαινεις απο έρωτα κι ας πεθάνω</span>, γιατί δε θα σου ξαναμιλήσω ποτέ και θα περασεις μαυρα Χριστουγεννα φιλενάδα. Ορίστε λοιπον, ζητάω από τον Αι Βασίλη αυτό. Όχι να πεθάνω από έρωτα, αλλά να βιώσω έναν έρωτα που δε θα με απογοητεύσει μετά από λίγο διάστημα.<br /><br />Μα τι να κάνω δηλαδή; Ειναι τόσο κακό που δε μου περισσεύουν δάκρυα και χαρτομάντηλα; Είναι τόσο κακό που βάζω τη λογική μπροστά και λέω: <span style="font-style: italic;">Coula μπορείς να επικοινωνήσεις επι της ουσίας με αυτόν τον άντρα; Ναι ή Όχι; </span>Αφου όλο <span style="font-style: italic;">ΟΧΙ</span> είναι η απάντηση τι να κάνω κι εγώ δηλαδη; Να αρχίσω τους συμβιβασμούς; Είμαι μικρή ακόμη για συμβιβασμούς. Και θα είμαι πάντα μικρή για συμβιβασμους.<br /><br />Γενικώς εγώ και ο συμβιβασμός έχουμε ένα πρόβλημα. Η μαμά μου μεταφράζει αυτή την κοσμοθεωρία μου ως άμετρο εγωισμό, αλλά δεν είναι εγωισμός ρε παιδιά, είναι η αλήθεια! Πως να κάτσω να λιώσω στη πίκρα και στο πόνο για κάποιον άνθρωπο που ακομη κι αν με έχει αφήσει εκείνος, βλέπω καθαρά πως δεν ήταν για μένα, αλλά απλά έτυχε να μπει στη ζωή μου και να βιώσουμε κάποιες στιγμές μαζί;<br /><br />Γιατί αν ήταν αυτός το αλλο μου μισό, δε θα χωρίζαμε ούτε μια στιγμή για να μη σας πω δε θα μπορούσαμε καν να ανασάνουμε ο ένας μακριά από τον άλλο. Κάτι που δεν μου έχει συμβεί με κανέναν μέχρι τώρα. (Εκτός απο έναν, αλλά αυτό είναι άλλο θέμα).<br /><br />Και το κυριότερο; Θέλω να θαυμάζω το μυαλό του, τον τρόπο που σκέφτεται, τις απόψεις του για τη ζωή κι ας διαφέρουν από τις δικές μου, αλλά να τις υποστηρίζει με όλο του το είναι. Θέλω να λειτουργεί ο εγκέφαλος του σωστά και όχι μόνο το πουλί του. Και δυστυχώς υπάρχει έλλειψη τέτοιων αντρών.<br /><br />Συνοψίζω γιατί σας ζάλισα και ζαλίστηκα κι εγώ.<br /><br />Άσχετα από το τι πιστεύουν οι άλλοι για μένα, αν δεν βρεθεί ο κατάλληλος άντρας που θα μου βάλει τα δυο πόδια σε ένα παπούτσι ή τα δυο παπούτσια σε ένα πόδι, δεν πρόκειται να πάρω χαμπάρι από έρωτα.<br /><br />Πάω να διαβάσω κανένα βιβλιαράκι τώρα..να τελειώσω κι εκείνη την Βαμβουνάκη και <span style="font-style: italic;">Το φάντασμα της αξόδευτης αγάπης</span>.<br /><br />Καλό ΣΚ σε όλους! Το δικό μου πάντως θα είναι γαμάτο!<br /><br />Φιλιά πολλά<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4663454205253473340-5109042602094541979?l=coulakaicoula.blogspot.com' alt='' /></div>Coulahttp://www.blogger.com/profile/17444891383948026928noreply@blogger.com37tag:blogger.com,1999:blog-4663454205253473340.post-28733533747211376262011-12-08T21:15:00.002+02:002011-12-08T21:45:11.950+02:00<div style="text-align: justify;">Αυτές τις μέρες που φράκαρε το αναπνευστικό σύστημα και η μύξα έγινε μόνιμος κάτοικος της ρινός μου, αποφάσισα να μείνω στο κρεβάτι και να κάνω εποικοδομητικά πράγματα. Ναι ξέρω, τα πονηρά σας μυαλά θα φανταστούν αχαλίνωτο σέξ. Όμως όχι, με τίποτα. Δεν γίνεται να κάνει κανείς σεξ αν δεν έχει όσφρηση! Θα μου πεις τώρα: ε καλύτερα, να μη μυρίζεις καλτσίλα, βρακίλα και να μην τα ξαναλέω, όλα τα σε -ίλα.<br /><br />Ας σοβαρευτώ. Σήμερα το πρωί ξύπνησα καλύτερα απο χτές! Η συμφόρηση της μύτης μου, μου επέτρεψε να μυρίσω λίγο τη μυρωδιά του καφέ που ψηνόταν, τη μυρωδιά του φρέσκου αέρα από το ένα τσικ ανοιχτό παράθυρό μου, τη μυρωδιά της τυρόπιτας που έψηνε από το πρωί η γειτόνισσα και της τυρόπιτας που έψηνε η δική μου μαμά, μέσα στο ίδιο μου το σπίτι. Αναθάρρησα. Χτες γιουβαρλάκια, σήμερα λαχανοντολμάδες, είναι να μην αγαπώ τέτοια μαμά; Αν και οι λαχανοντολμάδες μου κάθισαν λίγο βαρίδια, αλλά ήταν θεϊκοί.<br /><br />Ας σοβαρευτώ. Σήμερα από το πρωί έκανα τα εξης: Ολοκλήρωσα την ανάγνωση ενός βιβλίου που το είχα παρατήσει στο κομοδίνο. Λέγεται <span style="font-style: italic;">Κατερίνα Σφόρτσα</span> του Ανδρέα Ανδριανόπουλου. Πρόκειται για ένα ιστορικό μυθιστόρημα που πραγματεύεται της ζωή της θρυλικής γυναικείας φυσιογνωμίας της μεσαιωνικής Ιταλίας, Κατερίνας Σφόρτσα, μέσα από τα μάτια μιας ελληνίδας νησιωτοπούλας που βρέθηκε αιχμάλωτη στο πλευρό της. Ενδιαφέρουσα ροή, σωστό ιστορικό υπόβαθρο με λίγες ιστορικές αστοχίες και γενικά βιβλίο που όποιος προτιμά τα ιστορικά μυθιστορήματα, θα τον κρατήσει.<br /><br />Στη συνέχεια έπιασα ένα μικρό βιβλίο και το τέλειωσα σε μια ωρίτσα και ήταν και εξαιρετικά ενδιαφέρον. Λέγεται <span style="font-style: italic;">Συγκέντρωση, πως μπορούν οι γονείς να βοηθήσουν το παιδί τους</span>, της Πέτρα Τορμπριτζ. Η συγγραφέας προσπαθεί να εξηγήσει γιατί το 40% των παιδιών αντιμετωπίζουν πρόβλημα συγκέντρωσης, γιατί η προσοχή τους αποσπάται εύκολα, αφαιρούνται και χάνονται κι έτσι περιορίζεται σημαντικά η απόδοσή τους. Επίσης θεωρεί πως η συγκέντρωση είναι κάτι που μπορεί να μάθει κανείς. Εξηγεί τι είναι συγκέντρωση, πως αναγνωρίζει κανείς την αδυναμία της συγκέντρωσης, παρέχει κάποια τεστ για να αντιληφθούν και οι γονείς και οι δάσκαλοι αν το παιδί είναι συγκεντρωμένο, προτείνει λύσεις για το τι πρέπει να κάνουν οι γονείς και συστήνει κάποιες ασκήσεις για βελτίωση της ικανότητας συγκέντρωσης. Απευθύνεται περισσότερο σε γονείς και εκπαιδευτικούς.<br /><br />Μετά το φαγητό, είδα μια ωραία ταινία με τίτλο Agora, που πραγματευόταν τη ζωή της φιλοσόφου Υπατίας της Αλεξανδρινής. Κι εκεί διέκρινα ιστορικές ασάφειες, αλλά η σκηνοθεσία ήταν εκπληκτική και η πρωταγωνίστρια μου άρεσε πάρα πολύ και σαν ηθοποιός και σαν γυναίκα.<br />Στη συνέχεια με πήρε ύπνος βαθύς, μα μόλις ξύπνησα έπιασα ένα ακόμη ωραίο βιβλιαράκι με τίτλο <span style="font-style: italic;">Το φάντασμα της αξόδευτης αγάπης</span>, της αγαπημένης Μάρως Βαμβουνάκη. Δεν το έχω τελειώσει ακόμη οπότε δε μπορώ να κάνω καμία κρίση.<br /><br />Κι επειδή όταν διαβάζω ούσα άρρωστη, με πιάνει πονοκέφαλος, έβαλα στην άκρη την κυρία Μάρω και έπιασα να δω μια εξαιρετική ταινία που όποιος την δει μπορεί και να με θυμηθεί. Τίτλος <span style="font-style: italic;">Bad Teacher</span>, πρωταγωνίστρια η Καμερον Ντιαζ. Μιλάμε έριξα πολύ γέλιο και σχεδόν μου έφτιαξε η διάθεση. Πριν λίγο τέλειωσε και τωρα θα μπω στον θαυμαστό κόσμο των blogs.<br /><br />Τελικά είναι ωραίο να περνάς ώρες στο κρεβάτι σου, είτε έτσι είτε αλλιώς.<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4663454205253473340-2873353374721137626?l=coulakaicoula.blogspot.com' alt='' /></div>Coulahttp://www.blogger.com/profile/17444891383948026928noreply@blogger.com30tag:blogger.com,1999:blog-4663454205253473340.post-74087489375522190442011-12-07T14:28:00.000+02:002011-12-07T14:28:16.438+02:00<div style="text-align: justify;">Σήμερα το πρωί μου έσπασαν τα νεύρα, πάλι. Ρε παιδί μου δεν είμαι νευρόσπαστο. Γενικώς συγκρατούμαι και δεν τα παίρνω εύκολα στη κράνα. Είμαι καλό παιδί λένε, όταν μπαίνει μέσα μου το πνεύμα της καλοσύνης, αλλά είναι φορές που διαολίζομαι με αυτά που (μου) συμβαίνουν και δε μπορώ να συγκρατηθώ. Είμαι άνθρωπος κι εγώ.<br /><br />Είμαι άρρωστη από τη Δευτέρα. Σέρνομαι μέσα στο σπίτι. Όχι σε όλο. Δυο δωμάτια χρησιμοποιώ, την κρεβατοκάμαρα και το μπάνιο. Ύπνος, κατούρημα, ύπνος, κατούρημα. Έχω πάρει και το λάπτοπ στο κρεβάτι και διαβάζω ανελέητα όλα τα blogs που παρακολουθώ. Αφήνω και σχόλια, θα το έχετε αντιληφθεί φαντάζομαι.<br /><br />Κατέβασα και κάτι λογοτεχνικά που είχα παρατήσει και μεταξύ ύπνου και ξύπνιου τα διαβάζω κι αυτά. Και φυσικά απολαμβάνω τις σκέψεις μου. Ξαπλωμένη στο κρεβάτι μου, αναλύω τα όσα συνέβησαν το τελευταίο καιρό στη ζωή μου και προσπαθώ να τα βάλω σε μια τάξη, αλλά κάπου εκεί που χαμογελάω ή που θυμώνω, ο υπνος μου χαλαρώνει το κορμί και μου κλέβει τη σκέψη.<br /><br />Περνάω ωραίες μέρες, μα χάλια νύχτες. Γιατί όταν είσαι ξύπνιος και με μπουκωμένη μύτη, οκ παίρνεις ενα χαρτομάντηλο, φυσάς, ξαναφυσάς, σε πιάνει ζαλαούρα και ηρεμείς μετά. Όταν όμως κοιμάσαι, εκεί δεν καταλαβαίνεις το μπούκωμα που φτάνει ως τα μέσα σου. Μόνο όταν σου κόβεται η ανάσα ξυπνάς, λίγο πριν πεθάνεις δηλαδή.<br /><br />Η Αμερικανική βοήθεια κατέφτασε. Λέγεται μαμαCoula και με φροντίζει με αγάπη. Σήμερα μου μαγείρεψε κάτι σουπώδες όπως ακριβώς της ζήτησα. Μύριζε το βραστό από τη κουζίνα κι επειδή 3 μέρες τώρα φυτοζωώ, είπα πως ότι και να μαγείρευε, θα το έτρωγα, αρκεί να ήταν ζεστό. Ούτε καν ρώτησα τι μαγειρεύει. Την εμπιστεύομαι. Ξέρει από φροντίδα και αυτή και όλες οι μαμάδες του κόσμου.<br /><br />Σκεφτόμουν ζουμερές κοτόσουπες, ή έστω ψαρόσουπες, χωρίς το ψάρι που δεν το συμπαθώ. Ονειρευόμουν βραστά καροτάκια και παπατούλες να λιώνουν ζεσταίνοντας τον λάρυγγα. Οραματιζόμουν φρέσκο ψωμάκι να παπαριάζει στη σουπίτσα και να γλιστρά στον οισοφάγο. Ναι, τέτοια όνειρα κάνω όταν είμαι άρρωστη και πεινασμένη.<br /><br />Όμως όχι, όχι! Κάποιος μαλάκας με έχει μουτζώσει και το γαμοσύμπαν μου δε λέει να ισιώσει με τίποτα. Γιατί πάει η ώρα 1, και καταφτάνει η μαμά μου με έναν δίσκο γεμάτο καλούδια, έτσι όπως φαίνεται από μακριά. Όταν όμως πλησιάζει κοντά μου, διαπιστώνω πως άλλη μια μέρα θα μείνω νηστική.<br /><br />Η χαρά του Ζαν ήταν αυτή η αρρώστια μου. Η ζυγαριά δείχνει μείον 2 κιλά, μόνο μέσα σε 3μέρες. Αλλά είναι αδύνατον να συνεχιστεί έτσι η ζωή μου. Και η άλλη η τρελή η μάνα, πήγε και μαγείρεψε, αν έχει το θεό της, <span style="font-weight: bold;">ρεβύθια</span>! Μα <span style="font-weight: bold;">ρεβύθια</span>; <span style="font-weight: bold;">Ρεβύθια</span> ρε φίλε; ΡΕΒΥΘΙΑ;;;;;;;;;;;; Ε ΟΧΙ ΡΕ ΜΑΜΑ ΕΛΕΟΣ. ΟΧΙ ΡΕΒΥΘΙΑ.<br /><br />Δεν έχω φάει ποτέ στη ζωή μου ρεβύθια. Που πήγε και τα βρήκε ρε παιδιά; Είχα εγώ στο σπίτι ρεβύθια και δε το ήξερα; <span style="font-style: italic;">Δεν είχες</span>, απάντησε στην ερώτηση, <span style="font-style: italic;">αλλά σου έφερα εγώ</span>. Μα ρε μάνα δε τρώω τα ρεβύθια και με πονάει η κοιλιά μου από τη πείνα και γενικά νιώθω πως θα πεθάνω από ασιτία. Δε μου αρέσουν τα ρεβύθια. Βρωμάνε και δε τα τρώω με τίποτα. Κι εσύ πήγες και έφτιαξες ρεβύθια; Ας έφτιαχνες φακές! Θα τις έτρωγα. Φασολάδα. Θα την έτρωγα. Σουπίτσα που ζήτησα, θα την έτρωγα. Μαλλιά αγγέλου, θα τα έτρωγα. Ρυζάκι, θα το έτρωγα. ΜΑ ΡΕΒΥΘΙΑ;;;;<br /><br />Κάνω να σηκωθώ και να ντυθώ να βγω έξω! Ναι ρε θα φάω πιτόγυρο, θα παραγγείλω πίτσα, θα σηκώσω τον φούρνο, αλλά ρε μαμά ρεβύθια δε τρώω. Στεναχωρήθηκε η μάμη. Κάτσε μου λέει να πάω να ψωνίσω. Τι θες να σου πάρω; Πάρε μου πορτοκάλια και αυτή τη σούπα τη Κνορ και λίγο μέλι και φρέσκο ψωμί και μάζεψε τα πράγματά σου να φύγεις. Μας υποχρέωσες!<br /><br />Δεν είμαι κακός άνθρωπος. Είμαι πονεμένος. Και νηστικός. Αλλά ρε μάνα, με ξέρεις πια τόσα χρόνια, είναι δυνατόν να μη θυμάσαι τι τρώω και τι όχι; Δεν τη μπορώ ώρες ώρες. Να, ακούω τη πόρτα. Ήρθε! Κάτσε να της πω να στίψει μερικά πορτοκάλια γιατί είναι ικανή να μου φέρει κανένα τσίπουρο να πιω.<br /><br />Θέλω να γίνω καλά, να βγω έξω. Πιάστηκε ο κώλος μου! Και μισώ τα ρεβύθια. Όλο το σπίτι βρωμάει ρεβύθια....ΔΕΝ ΑΝΤΕΧΩ ΑΛΛΟ.<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4663454205253473340-7408748937552219044?l=coulakaicoula.blogspot.com' alt='' /></div>Coulahttp://www.blogger.com/profile/17444891383948026928noreply@blogger.com47tag:blogger.com,1999:blog-4663454205253473340.post-18576058340110975392011-12-06T13:48:00.001+02:002011-12-06T13:52:57.115+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/-jUB6Xwi9kf4/Tt4BPKCcICI/AAAAAAAACCE/gSYi_BFsgSY/s1600/tzaki.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 432px; height: 243px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-jUB6Xwi9kf4/Tt4BPKCcICI/AAAAAAAACCE/gSYi_BFsgSY/s320/tzaki.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5682981139692396578" border="0" /></a><br /><div style="text-align: justify;">Ήταν Κυριακή απόγευμα όταν με κάλεσε ένας εν δυνάμει φίλος να πάω στο σπίτι του. Με δελέασε με την ιδέα του τζακιού και της φλοκάτης όπου μπορείς να απλώσεις το κορμί σου και να αφήσεις να σου ζεστάνει η φωτιά και κοκαλάκι και κωλαράκι. Δε το πολυσκέφτηκα. Ντύθηκα πρόχειρα, έβαλα και το κραγιόν μου, φόρεσα ένα κασκόλ κι ένα μπουφάν και βγήκα. Πέρασα από ένα ζαχαροπλαστείο, αγόρασα ενα κιλό μελομακάρονα, μέρες που είναι και έφτασα περιχαρής. Είχα να τον δω καιρό, με παρακαλούσε και καιρό να τον επισκεφτώ κι έτσι πήγα.<br /><br />Το τζάκι ήταν ήδη αναμμένο, τα ξύλα τσιτσίριζαν, είχε πετάξει μέσα και κάτι μπριζολίδια και είχε στρώσει τραπέζι για ένα χαλαρό βραδάκι με την Coula για παρέα και λίγο καλό κρασί στα ποτήρια. Η αλήθεια είναι πως γενικώς κρυώνω αρκετά, αλλά όταν είσαι τετ α τετ με τόση φωτιά, δε μπορείς παρά να βγάλεις σιγά σιγά ό,τι φοράς. Έτσι κι έγινε. Βγήκε το μπουφάν, βγήκε το κασκόλ, βγήκε το πουλόβερ κι έμεινε αισίως ένα πιο ψιλό μπλουζάκι. Από κάτω δε πειράξαμε τίποτα για να μην έχουμε και τίποτα παρατράγουδα, γιατί είπαμε, είμαστε φίλοι με τον Νίκο, αλλά ποτέ δε ξέρεις τι μπορεί να συμβεί μπροστά σε ένα τζάκι ακόμη και μεταξύ φίλων.<br /><br />Και ήρθε η ώρα που η έλλειψη νικοτίνης μου χτυπούσε δυνατά και δυναμικά τον εγκέφαλο. Το να καπνίσω στο σπίτι του Νίκου είναι σα να σας λέω πως θα καπνίσω μέσα σε μια εκκλησία. Ο Νίκος είναι φανατικός αντικαπνιστής κι εγώ ασυνεπής στην απόφασή μου να κόψω το τσιγάρο. Έτσι, φόρεσα πρόχειρα το μπουφάν μου και βγήκα στο μπαλκόνι. Πέμπτος όροφος, το κρύο ξύριζε και όση ζέστη είχε διοχευτευτεί στο κορμί μου, από το τζάκι, τώρα εξανεμιζόταν λυπημένη που με εγκατέλειπε.<br /><br />Ξαναμπήκα μέσα, μετά από λίγο ξαναβγήκα και ξαναμπήκα και τέλος ξαναβγήκα και ξαναμπήκα. Αυτό το πηγαινέλα, σαν τις πουτάνες στη Συγγρού, ήταν αρκετό για να μου κάνει τη ζημιά. Καληνυχτίζω λοιπόν τον Νίκο και οδεύω προς το σπίτι έχοντας χορτάσει ζέστη και παρέα. Φτάνω στο σπίτι βάζω πυτζάμες και ξαπλώνω. Κάπου εκεί αποκοιμήθηκα με την αίσθηση πως λατρεύω τα τζάκια και πρέπει κάποτε να βάλω και στο σπίτι μου για να μην έχω ανάγκη κανέναν.<br /><br />Δευτέρα πρωί άρχισαν τα όργανα. Η μύτη μου σα να γαργαλιόταν, ο λαιμός μου σα να γρατζουνιζόταν και το κεφάλι μου σαν να σφυροκοπιόταν. Δεν έδωσα βάση. Έφαγα ένα καλό πρωινό και βγήκα έξω. Όχι για πολύ! Ως τη στάση άντεξα να φτάσω. Κάπου εκεί τα μάτια μου άρχισαν να δακρύζουν, η μύτη μου έχυνε προκλητικά και ο λαιμός μου δεν ανταποκρινόταν σε τίποτα πόσιμο. Επιστροφή στο σπίτι, πυτζάμες και χώσιμο στο κρεβάτι.<br /><br />Τι μέρα είναι σήμερα; Ούτε και ξέρω, ούτε και με νοιάζει. Εγώ από το κρεβάτι μου δε σηκώνομαι. Ούτε να φάω θέλω, ούτε να πιω. Κοιμήθηκα και κοιμάμαι πολλές ώρες, και ευτυχώς δεν έχω κάνει ακόμη πυρετό. Με χαρτομάντηλα αγκαλιά και με το θερμόμετρο παραμάσχαλα, ελπίζω αυτή η γρίπη να έχει περάσει ως την Παρασκευή γιατί το ΣΚ που έρχεται θα είναι ένα από τα πιο σούπερ της ζωής μου ως Coulas.<br /><br />Μόνο ο Ζαν ανησύχησε για μένα που δε με είδε τη Δευτέρα στο gym. Με συγκίνησε το ενδιαφέρον του. Να θυμηθώ να του δώσω ένα φιλί όταν τον ξαναδώ.<br /><br />Αν μπορεί κάποιος από σας να μου φέρει κάτι σουπώδες να φάω, δε θα έλεγα όχι.<br /><br />Ελπίζω να μη πεθάνω εδω δα μόνη μου Χριστουγεννιάτικα. Ούτε ο Αι Βασίλης δε θα βρει το πτώμα μου, αφού δεν έχω τζάκι.<br /><br />ΥΓ Νίκο μου, Χρόνια Καλά, υγεία και ευτυχία σου εύχομαι. Αλλά το τζάκι σου με ξέσκισε!<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4663454205253473340-1857605834011097539?l=coulakaicoula.blogspot.com' alt='' /></div>Coulahttp://www.blogger.com/profile/17444891383948026928noreply@blogger.com57tag:blogger.com,1999:blog-4663454205253473340.post-41452692643618028362011-11-30T15:30:00.003+02:002011-11-30T15:43:15.172+02:00<div style="text-align: justify;">Θες να μάθεις ειλικρινά τη σεξουαλική σου ποιότητα; Σε τρώει ο κώλος σου; Δεν τα πας καλά στη σχέση σου; Σου κάθισε βαρύ το μεσημεριανό γεύμα; Ξαναρχισες το κάπνισμα; Ε ό,τι κι αν έχει συμβεί εγώ είμαι εδώ να σε σκαμπανεβάσω. Πάρε τώρα τα αποτελέσματα του σέξι κουίζ και ό,τι και να διαβάσεις μην αλλάξεις τίποτα στον εαυτό σου και στο τρόπο που φέρεσαι σεξουαλικά, γιατί είσαι μοναδικός. Πάμε λοιπόν:<br /><br /><span style="font-style: italic; font-weight: bold;">1) Πόσα ραντεβού μπορείς να περιμένεις για να κάνεις σεξ με ένα πλάσμα που σε έχει γοητεύσει από την πρώτη γνωριμία;</span><br /><span style="font-style: italic; font-weight: bold; color: rgb(255, 0, 0);">α) Κανένα, γαμάω και δέρνω από την πρώτη φορά.</span><br />Είσαι ο πιο ανασφαλής του χωριού και της πόλης μη σου πω. Νομίζεις πως κάνοντας με τη μία σεξ, ο άλλος θα εκτιμήσει τα προσόντα σου. Οι ορμές σου είναι πολλές και πρέπει να τις διοχετεύεις και σε άλλες μορφές επικοινωνίας, πέρα από την επικοινωνία με τη γλώσσα του σώματος. Το σεξ δεν είναι παιχνίδι (κι αν γίνει, θα γίνει για λίγες μόνο φορές). Ούτε οι άνθρωποι είναι παιχνίδια. Να θυμάσαι πως πέρα από το κορμί και τις ορέξεις του, υπάρχει ένας απέραντος όμορφος κόσμος επικοινωνίας με τους άλλους που λέγεται νους. Άρχιζε να τον χρησιμοποιείς στα σεξουαλικά σου τερτίπια και δε θα χάσεις.<br /><span style="font-weight: bold; font-style: italic; color: rgb(255, 0, 0);"><br />β) Όσα χρειαστεί αν νιώθω πως είναι το άλλο μου μισό.</span><br />Σε πιάσανε κότσο. Η ζωή σου δεν μπορεί να μείνει άλλο στην αναμονή. Πρέπει να αρχίσεις τη δράση και να αποδείξεις σε όσους ποθείς και σε ποθούν πως ένα βήμα παραπέρα και μια απόφαση ξαφνική και άμεση, δεν πρόκειται να σου χαλάσει τη μαγιά, αλλά να σε (σας) μεταφέρει σε ένα άλλο επίπεδο επικοινωνίας, πιο ουσιαστικό. Η ζωή είναι σαν το ποτάμι, ρέει και φεύγει και πίσω δε γυρνά. Μην επιμένεις να βλέπεις μόνο τη μια όψη ενός νομίσματος. Γύρνα το κι από την άλλη. Εκεί σε περιμένει ένας πανέμορφος κόσμος να τον αρπάξεις και να τον βιώσεις.<br /><span style="font-weight: bold; font-style: italic; color: rgb(255, 0, 0);"><br />γ) Μέχρι τέσσερα, μετά το κουράζουμε άνευ λόγου.</span><br />Ξέρεις τι θες από τη ζωή και από τους γύρω σου. Κι αν δεν ξέρεις, είσαι πολύ κοντά στο να μάθεις. Δούλεψε με τον εαυτό σου το σημείο όπου πρέπει να κατανοείς λίγο περισσότερο τους άλλους, και να κάνεις μερικές υποχωρήσεις όπου νιώθεις πως αξίζει το κόπο. Δεν είναι όλοι οι άνθρωποι ίδιοι, ούτε κινουνται όλοι με τους δικούς σου ρυθμούς. Ωστόσο, το πας καλά και δε θα χάσεις.<br /><span style="font-style: italic; font-weight: bold; color: rgb(255, 0, 0);"><br />δ) Δεν κάνω σεξ, είμαι παρθένος.</span><br />Εσύ χάνεις! Δοκίμασε το άμεσα, γιατί είναι κρίμα να μη βλέπεις χαρά στα σκέλια σου για ένα φωτοστέφανο που δεν έχεις ιδέα καν, αν το λάβεις ποτέ. Επίσης τσέκαρε τον ωροσκόπο σου!<br /><br /><span style="font-weight: bold; font-style: italic;">2) Όταν κάνεις σεξ τι προτιμάς να λες ή να σου λένε;</span><br /><span style="font-style: italic; font-weight: bold; color: rgb(255, 0, 0);">α) Πρόστυχες κουβέντες με ξύλο και μπάτσες για να ανάβουν τα αίματα.</span><br />Είσαι διεφθαρμένος και διεστραμμένος. Νομίζεις πως η βία θα λειτουργήσει και στο σεξουαλικό τομέα της ζωής σου, όπως και στους υπόλοιπους. Κάνε βουτιά στο παρελθόν σου και σκέψου από που μπορεί να πηγάζει αυτή η εμμονή σου. Έχε υπόψιν πως το σεξ δεν είναι απόλαυση όταν γίνεται με εξαναγκασμό και βία. Αν ο σύντροφός σου το αποδέχεται, τότε καλό θα είναι να επισκεφτείτε μαζί κανέναν ψυχολόγο, πριν σας μαζέψουμε από κανένα ΚΑΤ.<br /><span style="color: rgb(255, 0, 0); font-weight: bold; font-style: italic;"><br />β) Φλογερά και ρομαντικά λόγια με σφιχτές αγκαλιές και χάδια.</span><br />Τα παραμύθια που μας διάβαζε η γιαγιά όταν ήμαστε παιδιά, είναι απλά το έναυσμα. Η ρομαντική σου φύση σε κάνει να μη βλέπεις καθαρά πως ο πρίγκηπας του παραμυθιού χάθηκε στο δάσος και η πριγκίπισσα δάγκωσε το μήλο της κακιάς μάγισσας και ψόφησε. Μόνο η κακιά μάγισσα υπάρχει γύρω σου αλλά κάνεις μάταιες προσπάθειες να την αποβάλλεις από τη ζωή σου. Είναι ώρα να μάθεις να χρησιμοποιείς την λογική σου περισσότερο και να αντιληφθείς πως δεν ζεις σε έναν κόσμο αγγελικά πλασμένο. Οχυρώσου για τα όχι που θα σκάσουν στη ζωή σου. Γίνε πιο δυνατός και πιο δυναμικός χαρακτήρας.<br /><span style="color: rgb(255, 0, 0); font-weight: bold; font-style: italic;"><br />γ) Συζήτηση κανονική για τα πάντα ακόμη και με γέλια.</span><br />Άρχισε να ψάχνεις νέο σύντροφο. Αυτός που ήδη έχεις έχει μεταλλαχθεί σε αδερφό και φίλο κολλητό για να μην πω μαμά σου και μπαμπά σου. Μια σχέση όσα χρόνια κι αν διανύει, αν σέβεται τον εαυτό της, πρέπει να κρατά δυνατές, εκείνες τις στιγμές απόλαυσης που διαφοροποιούν μια σεξουαλική σχέση από μια οποιαδήποτε άλλη σχέση. Μην αφήνεις το άγχος της καθημερινότητας να σου τρώει την σεξουαλικότητα σου και να διαβρώνει την ερωτική σας φλόγα.<br /><span style="color: rgb(255, 0, 0); font-weight: bold; font-style: italic;"><br />δ) Μούγγαφον.</span><br />Το γεγονός πως σέβεσαι την ιερή στιγμή του έρωτα και δεν μιλάς καθόλου κατά τη διάρκειά του, δε σε τοποθετεί σε θρόνο στο απυρόβλητο. Ο σύντροφός σου έχει ανάγκη να μάθει τι ακριβώς θέλεις, τι ακριβώς ζητάς και πως ακριβώς νιώθεις. Είναι λάθος να απολαμβάνεις τον έρωτα ατομικά και να μην κοινωνείς την ηδονή σου με τον σύντροφό σου, αφήνοντάς τον στο σεξουαλικό περιθώριο. Δεν είπαμε να λύσετε το κυπριακό αλλά δυο κουβέντες είναι σαν το αλάτι στη φακή. Αλλιώς δε τρώγεται η φακή μανίτσα μου!<br /><br /><span style="font-weight: bold; font-style: italic;">3) Όταν ολοκληρωθεί η συνεύρεση τι προτιμάς να κάνεις το αμέσως επόμενο λεπτό;</span><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0); font-weight: bold; font-style: italic;">α) Επίσκεψη στην τουαλέτα.</span><br />Δεν ποθείς τον σύντροφό σου όσο θα έπρεπε. Είσαι ξενέρωτος-η. Δοκίμασε να μείνεις στην αγκαλιά του όλη νύχτα χωρίς να απαγκιστρωθείς από τις μπερδεμένες μυρωδιές των κορμιών σας. Ίσως τον ερωτευτείς περισσότερο τότε. Εκείνος σίγουρα εσένα. Δεν είπαμε να κατουρηθείς πάνω σου. Αλλά αν θέλεις συνδύασε την επίσκεψη στη τουαλέτα με ένα ντουζάκι μαζί με τον άλλο! Ακούγεται περισσότερο ενδιαφέρον.<br /><span style="color: rgb(255, 0, 0); font-weight: bold;"><br />β) Τσιγάρο μετά μουσικής.</span><br />Το σεξ δεν είναι ωράριο εργασίας που όταν τελειώνει κάνεις ένα τσιγαράκι κι ένα ουφ μαζί που γυρνάς επιτέλους σπίτι. Ούτε η ολοκλήρωσή του σεξ είναι ο τερματισμός μιας δύσκολης εργασίας που σου είχε προκαλέσει άγχος κι ανάβεις ένα τσιγαράκι για να επανέλθεις. Μην έχεις την ανασφάλεια πως οι αντοχές σου τερματίστηκαν. Κόψε επιτέλους το τσιγάρο και απόλαυσε την αίσθηση δυο γυμνών αποκαμωμένων κορμιών, αγκαλιασμένων. Δεν ερεθίστηκες και μόνο στην ανάγνωση της τελευταίας φράσης; Φαντάσου να το βιώσεις.<br /><span style="color: rgb(255, 0, 0); font-style: italic; font-weight: bold;"><br />γ) Πόση νερού ή ποτού.</span><br />Γέρασες και δε στο έχει πει κανείς. Ο οργανισμός σου είναι εξαντλημένος και όχι από το σεξ. Πρέπει να δυναμώσεις λίγο τη φυσική σου κατάσταση, να αρχίσεις να γυμνάζεσαι και να προσέχεις περισσότερο τη διατροφή σου. Με έναν γύρο σεξ δεν χάνεις τα υγρά του Νιαγάρα. Εκτός, αν όλη νύχτα κάνεις ακροβατικά στο κρεβάτι με τον σύντροφό σου. Εκεί, όχι μόνο ένα νεράκι ή ένα ποτάκι να πιεις, χτύπα και ολόκληρη γουρουνοπούλα. Σου (σας) αξίζει.<br /><span style="color: rgb(255, 0, 0); font-weight: bold; font-style: italic;"><br />δ) Επόμενος γύρος.</span><br />Αν ο σύντροφός σου ανήκει στην ίδια κατηγορία, τότε την έκανες λαχείο. Η βραδιά προμηνύεται καυτή. Όμως να θυμάσαι πως η απόλαυση αυξάνεται περισσότερο, μετά από μια ολιγόλεπτη αναμονή. Άνθρωπος είναι κι ο άλλος. Μπορεί να θέλει να πάει μια τουαλέτα, να κάνει ένα τσιγάρο ή να πιει ένα ποτηράκι νερό. (χαχαχαχαχαχαχαχαχαχα)<br /><br />Σας ευχαριστώ πολύ που πήρατε μέρος στο σέξι κουίζ. Τα πνευματικά δικαιώματα του, μου ανήκουν. Δε χρειάζεται να πάρετε τοις μετρητοίς τίποτα και να πέσετε σε μελαγχολία. Τις απαντήσεις έδωσα, έχοντας υπόψιν, πολύ λίγα στοιχεία ψυχολογίας που διάβασα το τελευταίο διάστημα, διανθισμένα με τον απέραντα cουλό μου τρόπο σκέψης.<br /><br />Παρακαλώ να εκτιμηθεί το χιουμοριστικό υπόβαθρο της ανάρτησης.<br /><br />Τα φιλιά μου και την αγάπη μου σε όλους.<br /><br /><span style="font-size:78%;">(ΥΓ γνωστέ άγνωστε παντρέψου με) </span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4663454205253473340-4145269264361802836?l=coulakaicoula.blogspot.com' alt='' /></div>Coulahttp://www.blogger.com/profile/17444891383948026928noreply@blogger.com17tag:blogger.com,1999:blog-4663454205253473340.post-81699759847325210572011-11-29T13:27:00.001+02:002011-11-29T13:28:27.696+02:00<div style="text-align: justify;">Τι πραγματικά σκέφτεσαι όταν θες να κάνεις σεξ, όταν κάνεις σεξ κι όταν τελειώσεις με το σεξ; Ποιας σεξουαλικής ποιότητος είσαι τελικά; Όλα θα τα μάθεις εδω, μαζί μας. Απάντησε στις επόμενες ερωτήσεις και η <span style="font-weight: bold;">Dr CaCoula</span> θα σου κάνει σεξουαλική ψυχανάλυση στην αμέσως επόμενη ανάρτηση. Και δε μιλάμε για λόγια του αέρα. Κάναμε έρευνες και ανοίξαμε επιστημονικά βιβλία. Απαντάς π.χ 1γ, 2δ, 3α και μετά κάνεις υπομονή για να μάθεις πόσο σεξουαλικό ον είσαι. Δε θα σου κρύψω τίποτα. Θα στα πω όλα, έξω από τα δόντια. Πάμε λοιπόν!<br /><br /><span style="font-style: italic; font-weight: bold;">1) Πόσα ραντεβού μπορείς να περιμένεις για να κάνεις σεξ με ένα πλάσμα που σε έχει γοητεύσει από την πρώτη γνωριμία;</span><br /><br />α) Κανένα, γαμάω και δέρνω από την πρώτη φορά.<br />β) Όσα χρειαστεί αν νιώθω πως είναι το άλλο μου μισό.<br />γ) Μέχρι τέσσερα, μετά το κουράζουμε άνευ λόγου.<br />δ) Δεν κάνω σεξ, είμαι παρθένος.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">2) Όταν κάνεις σεξ τι προτιμάς να λες ή να σου λένε;</span><br /><br />α) Πρόστυχες κουβέντες, με ξύλο και μπάτσες για να ανάβουν τα αίματα.<br />β) Φλογερά και ρομαντικά λόγια με σφιχτές αγκαλιές και χάδια.<br />γ) Συζήτηση κανονική για τα πάντα ακόμη και με γέλια.<br />δ) Μούγγαφον.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">3) Όταν ολοκληρωθεί η συνεύρεση τι προτιμάς να κάνεις το αμέσως επόμενο λεπτό;</span><br /><br />α) Επίσκεψη στην τουαλέτα.<br />β) Τσιγάρο μετά μουσικής.<br />γ) Πόση νερού ή ποτού.<br />δ) Επόμενος γύρος.<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4663454205253473340-8169975984732521057?l=coulakaicoula.blogspot.com' alt='' /></div>Coulahttp://www.blogger.com/profile/17444891383948026928noreply@blogger.com37tag:blogger.com,1999:blog-4663454205253473340.post-25691026251419232172011-11-27T16:28:00.001+02:002011-11-27T16:42:08.255+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/-wiIKhGjVmIg/TtJHjh_c2wI/AAAAAAAAB9A/yGxIBIScM-k/s1600/pizza-spitiki-sto-piato2.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 270px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-wiIKhGjVmIg/TtJHjh_c2wI/AAAAAAAAB9A/yGxIBIScM-k/s320/pizza-spitiki-sto-piato2.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5679680755813112578" border="0" /></a><br /><div style="text-align: justify;">Λοιπόν να ξεκαθαρίσουμε και κάτι ακόμη και να συνεχίσουμε το υπέροχο χιουμοριστικό πρόγραμμά μας. Εμένα η πίτσα μου αρέσει. Τη τρώω με ευχαρίστηση. Και τη προτιμώ με απ' όλα πάνω. Εκτός από μανιτάρια που διαπίστωσα κάποτε πως είμαι αλλεργική ή μπορεί να είναι κι εκείνα αλλεργικά με μένα, δεν τον έχω ξεκαθαρίσει ακόμη. Πάντως για καλό και για κακό, τα αποφεύγω. Και γενικώς αποφεύγω τις πίτσες γιατί είμαι σε δίαιτα παρακαλώ.<br /><br />Η πίτσα λοιπόν, που λέτε, για να βάζουμε και κανένα κόμμα μη μας θεωρήσουν και αγράμματες οι ξένοι, μου αρέσει με λεπτή ζύμη. Πολύ λεπτή. Γιατί δεν γουστάρω να τρώω ψωμί, αλλά πίτσα. Άλλο να παίρνεις μια καρβέλα ψωμί και να της βάζεις πάνω κανένα μπινελίκι όπως ζαμπον, τυρί και μπέικον και να την ψήνεις, κι άλλο να μπαίνεις στη διαδικασία της ζύμης για πίτσα. Τη θέλω λεπτή και τραγανή. Και ψάχνοντας στο νετ βρήκα συνταγές πολύ ωραίες.<br /><br />Όμως για να φτιάξεις μια πίτσα εκ του μηδενός, χρειάζεσαι όρεξη και χρόνο. Εγώ χρόνο είχα, αλλά δεν είχα διάθεση. Κι έτσι τις μέρες όπου μόνασα για να αυτοσυγκεντρωθώ, πήγα στα γρήγορα σε ένα σούπερ μάρκετ και αγόρασα αυτές τις έτοιμες! Στις 2 η μία δώρο, σπέσιαλ, κατεψυγμένες και από την συσκευασία να φαίνονται λαχταριστές.<br /><br />Τις έχωσα στην κατάψυξη και περίμενα να με πιάσει η μεγάλη πείνα για να ψήσω μία. Η μεγάλη πείνα με έπιασε αλλά μπήκα σε τρελά διλήμματα. Αν το μάθει ο Ζαν από το γυμναστήριο; Θα με ξεχέσει κανονικά και θα με ανεβάσει στο ελλειπτικό άλλα 30 λεπτά μέχρι να λιώσουν οι γάμπες μου. Αν τη φάω και μετά δεν μπορώ να πάρω ανάσα; Γιατί αν την έψηνα, απλά θα την έτρωγα όλη! Τι είναι μια πίτσα μπροστά σε μια πείνα 3 ημερών;<br /><br />Κάποτε λοιπόν που πείνασα ανυπέρβλητα, το αποφάσισα. Αφού δεν υπήρχε κάτι άλλο να φάω, θα έψηνα μια πίτσα. Με ιερές κινήσεις την βγάζω από την κατάψυξη, αφαιρώ το σακουλάκι που την κρατούσε κουκουλωμένη, την τοποθετώ σε ένα μικρό ταψάκι, διαβάζω τις οδηγίες, προθερμαίνω το φούρνο και τη χώνω μέσα. Ήθελε μόνο 20 λεπτά για να είναι έτοιμη και έπρεπε να έχω το νου μου.<br /><br />Και το νου μου να μην είχα, θα μύριζε η πιπεριά που ξαναζωντάνευε από τη κατάψυξη και το τυρί που έλιωνε θριαμβευτικά. Όμως δεν έγιναν καθόλου έτσι τα πράγματα. Κάθομαι λίγο στον υπολογιστή, τσατάρω με κανέναν διαδικτυακό φίλο να περάσει η ώρα και ξαφνικά τη νιώθω να έρχεται από τη κουζίνα. Όχι την πίτσα...αλλά τη μπόχα. Αν νομίζετε πως η πίτσα, μου κάηκε, είστε γελασμένοι. Διόλου δεν κάηκε. Απλά ήρθε και μούχλιασε να το πω; Σάπισε να το πω; Δε ξέρω πως να το πω. Λιποθυμώ στην ιδέα.<br /><br />Την πλησιάζω με μανία για να δω τι παίζει, και βλέπω κάτι πράσινα σάλια να ψήνονται. Κλείνω το φούρνο, την βγάζω έξω και διαπιστώνω πως η πίτσα αυτή δεν ήταν η πίτσα που είχα φανταστεί, αλλά απομεινάρια γατίλας, σκυλίλας, σκατίλας, πιπερίλας και αηδιίλας. Τη κόβω στα τέσσερα, για να βεβαιωθώ πως δεν έπρεπε να τη φάω! Συνεχίζω ωστόσο να πεινάω σα λύκος. Και τι να δουν τα υπέροχα μελί μου μάτια; Μούχλα στο ζυμάρι, και πολλές στρώσεις μουχλιασμένου τυριού και κατακα(η)μμένου μπέικον.<br /><br />Και κάνω το λάθος και τη μυρίζω από κοντά. Θανατώθηκα. Πέθανα. Μη κοιτάτε που τώρα σας γράφω, είμαι νεκρή από τη μποχίλα. Με βέβαιες κινήσεις, την αδειάζω στα σκουπίδια και αρπάζω το κουτί να δω πότε λήγει. Έγραφε πως λήγει το 2012, αλλά αν εμπιστευόμουν τη ταμπέλα και την έτρωγα θα κατέληγα εγώ εκείνη τη στιγμή.<br /><br />Τυχερός ο Ζαν και τυχερές και οι γάμπες μου, που τη Δευτέρα δεν θα ταλαιπωρηθούν παραπάνω απ' όσο ταλαιπωρούνται μέρα παρά μέρα. Εκνευρίστηκα πολύ, έμεινα νηστική και για να μου φύγει ο καημός μπήκα σε αγαπημένα μαγειρικά blogs και χάζευα εικόνες με πίτσες.<br /><br />ΥΓ Δε θα ντραπώ καθόλου να πω και τη μάρκα της αηδίας που κόστισε λίγο λιγότερο από δέκα ευρώ. Μην αγοράσετε ποτέ τις πίτσες της εταιρίας BIKH (η κάπως έτσι), κινδυνεύετε να δηλητηριαστείτε.<br /><br />ΥΓ 2 Επιμύθιο: Αν θες να κάνεις κάτι, κάντο από την αρχή σωστά και συνειδητοποιημένα. Τα τσάτρα πάτρα δεν βγαίνουν ποτέ σε καλό, μα ποτέ όμως.<br /><br />ΥΓ 3 Απόψε το βράδυ ακούγοντας τον Evil Chef στον ghs radio, θα κάνω μια τρελή βουτιά στη μπλογκόσφαιρα αναζητώντας καινούρια ιστολόγια. Αν νιώθεις πως η γραφή σου, θα με κάνει να χαμογελάσω, κάνε έναν κόπο, βγάλε με από έναν κόπο και άφησε μου ένα σχόλιο για να σου έρθω. Σε σένα το λέω, άγνωστε αναγνώστη.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4663454205253473340-2569102625141923217?l=coulakaicoula.blogspot.com' alt='' /></div>Coulahttp://www.blogger.com/profile/17444891383948026928noreply@blogger.com49tag:blogger.com,1999:blog-4663454205253473340.post-60108231382144041552011-11-26T14:00:00.000+02:002011-11-26T14:15:58.319+02:00<div style="text-align: justify;">Άκουσε τώρα πως έχουν τα πράγματα. Εγώ είμαι εκ φύσεως αισιόδοξη! Ακόμη κι αν κάτι με ρίχνει στα πατώματα, πάντα βρίσκω το τρόπο να ξανασηκωθώ. Επίσης σκέφτομαι πολύ, μιλάω πολύ, αλλά ούτε μαλακίες σκέφτομαι, ούτε μαλακίες λέω. Αποτελώ εξαίρεση γιατί όσοι μιλάνε πολύ και κυρίως σε στιγμές που δεν πρέπει, συνήθως λένε μαλακίες. Όποιος ισχυριστεί το αντίθετο, δε με ξέρει όσο θα έπρεπε. Και μεταξύ μας χέστηκα. Μόνο στο σεξ δε μιλάω πολύ. Εκεί απολαμβάνω μανιτσες μου! Δε θα κάτσω να αναλύσω το κυπριακό όταν ταξιδεύω στα αταξίδευτα με το γκομενάκι που γνώρισα στο γυμναστήριο και που και που και με άλλους! Εκεί τσιμουδιά.<br /><br />Και τώρα που είπα χέστηκα, μου ήρθε στο νου μια εικόνα πολύ σιχαμένη! Είμαι αρκετά σιχασιάρα και ίσως να το έχετε καταλάβει από όσα ήδη έχω γράψει εδώ μέσα. Σιχαίνομαι την ιδρωτίλα, σιχαίνομαι τη καλτσίλα, σιχαίνομαι τη βρακίλα και κυρίως σιχαίνομαι την μαλακίλα γιατί είναι η χειρότερη μορφή βρωμιάς. Έτσι έχουν φάει πολλά άκυρα άνθρωποι γύρω μου, που βρωμοκοπάνε σε ψυχή και σώμα.<br /><br />Φαντάσου τώρα εσύ, να έχεις φάει το καταπέτασμα, να έχεις σιχαθεί τον εαυτό σου από το πολύ φαγητό. Να έχεις έρθει σε επαφή με κάθε είδους μαλακία, να έχεις γευτεί κάθε γεύση από καλή μέχρι σιχαμένη, από ξινή μέχρι γλυκιά. Να τα έχεις παίξει κι εσύ και το εντεράκι σου. Πες πως είχες να φας καμια τριανταριά μέρες και έφαγες απότομα και ξαφνικά ό,τι τρώγεται.<br /><br />Σκέψου πως πας στη τουαλέτα και αποφασίζει το έντερο σου, όχι εσύ, πως πρέπει να αδειάσει όλα αυτά τα περιττά που έφαγες! Έλα μη ντρέπεσαι, σκέψου πως χέζεις κοινώς και χέζεις ακατάπαυστα και με επιμονή, μέχρι να τα βγάλεις όλα. Ωραία. Τι εικόνα έχεις τώρα μπροστά σου; Μια λεκάνη φουλ στο σκατό. Οκ, ας μην την περιγράψουμε άλλο. Αρκεί η σιχασιά.<br /><br />Κι αφού σκουπίζεσαι και μαζεύεις τα παντελόνια σου (πλύσου και λίγο, δε θα το πούμε πουθενά), τι ακριβώς πρέπει να κάνεις; Έλα βρες το! Κουιζ βάζω και σε ρωτάω! Ξέρεις καλά! Πες το! Ναι!!! Αμ γειά σου! Το βρήκες! Εύγε! Πατάς το καζανάκι να φύγει το σκατό. Και δεν είναι δύσκολο αν συνειδητοποιήσεις πως το σκατό δεν είναι μυρωμένα ρόδα, ούτε σανέλ νουμερο 5, αλλά είναι σκατό που βρωμάει και που σε κάνει να σκέφτεσαι στην προκειμένη, όλες τις βλακείες που έφαγες χωρίς λόγο, γιατί και σε δίαιτα είσαι και γυμνάζεσαι για να στρώσεις κορμί. Και στη τελική ακόμη και η πιο θεσπέσια πάστα σοκολατίνα που σου κράτησε συντροφιά μια κρύα νύχτα και με το κερασάκι πάνω της, πάλι σε σκατό θα καταλήξει.<br /><br />Και για να σοβαρευτούμε λίγο.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Όταν η ζωή σου γεμίζει σκατά, επιβάλλεται να πατήσεις το καζανάκι. </span><br /><br /><span style="font-size:78%;"><span style="font-style: italic;">ΥΓ Εδώ που είμαι αυτές τις μέρες, περνάω πολύ καλά τελικά. Δε το περίμενα από μένα, να τα βρω με το μέσα μου, τόσο γρήγορα. Θέλω να ευχαριστήσω πολύ μια ψυχή που μου έκανε παρέα και δε με άφησε να χωθώ στα σκατά ακόμη περισσότερο. Πάτησε το καζανάκι για μένα και μου έδειξε πολύ ωραίες οπτικές. Θα προσέχω τι τρώω απο εδώ και στο εξής. Γιατί έχω μια τεράστια ευαισθησία στο στομάχι και είμαι και σιχασιάρα. Σε ευχαριστώ μωρό μου, που ήσουν εκεί για μένα, όταν δεν ήμουν ούτε καν εγώ εκεί για μένα. </span></span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4663454205253473340-6010823138214404155?l=coulakaicoula.blogspot.com' alt='' /></div>Coulahttp://www.blogger.com/profile/17444891383948026928noreply@blogger.com54tag:blogger.com,1999:blog-4663454205253473340.post-18744028209202249442011-11-21T13:59:00.001+02:002011-11-21T14:00:40.819+02:00<div style="text-align: justify;">Μέρα μεσοβδόμαδη, ζεστή, όμορφη! Από αυτές που λες, σήμερα θα πάω ακόμη και για μπάνιο στη θάλασσα! Μια όαση μέσα στο Χειμώνα, μια καλοκαιρινή ανάσα μέσα στο κατακρυόκωλο! Κι εγώ αποφασίζω να πάω στο γυμναστήριο και για άλλη μια φορά να αφήσω πίσω κάθε άσχημη σκέψη, κάθε σπαστικιά ιδέα που μου καρφώνεται στο κουλό μου μυαλό και κάθε φαγητό που τρώγεται και μπορώ να το φάω αλλά δεν θέλω και δε πρέπει να το φάω!<br /><br />Ανεβαίνω διάδρομο! Είκοσι ολόκληρα λεπτά να μην ξέρω που πάω, αλλά να πηγαίνω με ταχύτητα μέτρια! Δε θέλω να ιδρώσω σήμερα, αν και πρέπει! Δεν θέλω να γυρίσω σπίτι και να τρέξω στο μπάνιο για ντουζ! Θέλω να γυρίσω σπίτι και να αράξω στο καναπέ και να σκέφτομαι ή και να μη σκέφτομαι, απλά να κάθομαι! Σας έχει τύχει να κάθεστε και να μην σκέφτεστε τίποτα; Μόνο ο Κωστάκης ο Καραμανλής το έκανε με επιτυχία! Καθόταν δε σκεφτόταν τίποτα, αλλά έτρωγε! Ειδοποιός διαφορά ήταν πως αυτός δεν σκεφτόταν όχι γιατί δεν ήθελε, αλλά γιατί δε μπορούσε και ότι έτρωγε φυσικά. Πάμε παρακάτω!<br /><br />Στο διπλανό μου διάδρομο είναι η Βιργινία! Είτε πρωί πας, είτε μεσημέρι, είτε απόγευμα, είτε βράδυ, η Βιργινία πάντα είναι εκεί. Κοντούλα, αδυνατούλα, ηλικιωμένη, με καμιά δεκαριά παιδιά στο σπίτι γιατί τρέχει πολύ. Δεν κάνει διάδρομο, απλά καθαρίζει τον διάδρομο! Γίναμε πολύ φίλες. Όταν με βλέπει έρχεται και κάθεται δίπλα μου και πιάνει τη κουβέντα. Τα παιδιά της άλλα πάνε σχολείο, άλλα σπουδάζουν, άλλα δουλεύουν ήδη. Αλλά εκείνη συνεχώς τρέχει.<br /><br />Στον παραδιπλανό διαδρομο είναι η χμ.... (πως να την πω;) να την πω....Ευτέρπη. Είτε πρωί πας, είτε μεσημέρι, είτε απόγευμα, είτε βράδυ, η Ευτέρπη πάντα είναι εκεί. Ψηλούλα, ευσωμούλα, μέσης ηλικίας, θα την έλεγα πενηντάρα, ανεβαίνει στο διάδρομο και τρέχει! Πάντα τρέχει. Δε μιλάμε τώρα για μαλακίες, μιλάμε για τρέξιμο ασυγκράτητα δυνατό. Λιώνει η Ευτέρπη, λιώνει και ο διάδρομος μαζί της. Δεν κάνει τίποτα άλλο στο γυμναστήριο. Μόνο τρέχει. Μια μέρα μόνο την είδα να βγαίνει από εκείνο το μικρό δωμάτιο που σε χώνουν μέσα σε καλωδιώνουν και βγαινεις και 3 κιλά ελαφρύτερος. Αυτά τα καλωδιώματα εγώ δε τα χωνεύω! Βάλε με να τρέξω μια ώρα ή να περπατήσω 5 ώρες, αλλά καλώδια δεν γουστάρω με τίποτα, εκτός αν είναι τα Γυμνά. (Το συγκρότημα ντε).<br /><br />Και ανεβαίνουμε στο πάνω πάτωμα και βλέπουμε τον ...χμ...(πως να τον πω τώρα αυτόν) τον ...χμ να τον πω Βρασίδα. Ο Βρασίδας έχει κάτι μπράτσα τούμπανα. Αλλά τίποτα άλλο! Είναι πολύ άχαρος τύπος. Πολύ αδύνατος, πάρα πολύ αδύνατος, μα πάρα πάρα πάρα πολύ αδύνατος, αλλά με κάτι μπράτσα νααααα. Ο άνθρωπος μπράτσα! Ο μπρατσάκιας! Ο Βρασίδας ο μπρατσάκιας. Και φοράει κάτι φανελάκια ραντέ και σηκώνει τα βάρη με χάρη, πενήντα πενήντα τα κιλά. Αν κάνεις το λάθος και περάσεις από δίπλα του βρωμάει και ζέχνει. Αχ μανίτσα μου, πλύνε λίγο το μπρατσάκι μπας και κάνω ποτέ την άσκηση στο όργανο που βρίσκεται ακριβώς δίπλα σου! Έλα Βρασίδα μου, κάνε ένα ντουζάκι να χαρείς κι εσυ κι η αμασχάλη σου.<br /><br />Συνεχίζουμε με την ...χμ..(πως να την πω;)...ας την πω Σταλόνε. Όχι, όχι, αυτήν θα σας την γνωρίσω στο επόμενο επεισόδιο!<br />Καλή εβδομάδα να έχουμε αγαπούλες μου. Πραγματικά καλή όμως.<br />Φιλιά πολλά<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4663454205253473340-1874402820920224944?l=coulakaicoula.blogspot.com' alt='' /></div>Coulahttp://www.blogger.com/profile/17444891383948026928noreply@blogger.com31tag:blogger.com,1999:blog-4663454205253473340.post-82114855463633632792011-11-13T09:28:00.003+02:002011-11-13T09:37:30.671+02:00<div style="text-align: justify;">Ξύπνησα εδώ και δυο ώρες. Κοιμήθηκα νωρίς. Όλη τη νύχτα χτυπούσε το κουδούνι εναλλάξ με το τηλέφωνό μου. Κουδούνι, τηλέφωνο! Κουδούνι, τηλέφωνο! Γκλιν γκλον, ντριν! Γκλίν γκλον, ντριν!<br />Δε θα σηκωθώ από το κρεβάτι μου, σκεφτόμουν, για τίποτα στο κόσμο. Κρύο. Παγωνιά. Κάπου το πάπλωμα είχε γυρίσει και κρύωνε το πόδι μου. Όλη τη νύχτα, γκλιν γκλον, ντριν κι ένα κρύο στο πόδι μου.<br /><br />Ξύπνησα εδώ και δυο ώρες. Κοιμήθηκα νωρίς. Όλη τη νύχτα χτυπούσαν πράγματα. Πόρτες, παράθυρα, ήχοι από τη κουζίνα, ήχοι από το μπάνιο. Μεταμεσονύκτιοι επισκέπτες ήρθαν και χώθηκαν κάτω από το πάπλωμά μου. Στο σημείο του ποδιού μου, κρύωναν κι αυτοί. Καμιά διάθεση για να σκεπαστεί το πόδι, να ανοιχτεί η πορτα και να σηκωθεί το τηλέφωνο.<br /><br />Ξημέρωσε! Σήμερα υπόσχομαι πως όλη μέρα θα τριγυρίζω στη πόλη σαν αλήτισσα. Κι ας ξημέρωσε. Κι ας έχει κρύο, πολύ κρύο, περισσότερο κρύο απ' όσο αντέχει μια Coύλα.<br /><br />Σκεπαστείτε και αγκαλιαστείτε, είναι καλύτερα έτσι.<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4663454205253473340-8211485546363363279?l=coulakaicoula.blogspot.com' alt='' /></div>Coulahttp://www.blogger.com/profile/17444891383948026928noreply@blogger.com43tag:blogger.com,1999:blog-4663454205253473340.post-54538423019256273422011-11-10T22:20:00.001+02:002011-11-11T21:34:59.138+02:00<div style="text-align: justify;">Έτσι στα ξαφνικά πάτησα <span style="font-style: italic;">Νεα Αναρτηση</span>. Δεν ήξερα τι ακριβώς να γράψω γιατί έχω πολλά να γράψω, και γιατί γίνονται τόσα πολλά γύρω μας και μέσα μας, και αν γράψω όσα θα ήθελα να πω, δε μας φτάνει ένα ιστολόγιο ολόκληρο! Πάμε και βλέπουμε.<br /><br />1. Έχουν το θράσος οι μαλακοΆγγλοι και μας ειρωνεύονται; Ποιοι; Οι Άγγλοι; Ο πιο κρυόκωλος λαός που υπάρχει στο σύμπαν; Που για να δουν ήλιο πρέπει να κάνουν χίλια τάματα στην Παναγία την δακρυροούσα; Που έρχονται τα μαλακισμένα τα παιδιά τους στα νησιά μας και πίνουν σα νεροφίδια και πλακώνονται λες και τα είχαν κλεισμένα σε αναμορφωτήρια όλο το χρόνο; Που τόσα χρόνια είναι υπόδουλοι των Αμερικάνων και η υπόστασή τους ορίζεται από αυτούς; Έχουν μούτρα οι κρυόπλαστοι να πιάνουν στα βρωμερά τους στόματα τους Έλληνες; Και να τους κάνουν ριάλιτι; Για να γίνεις Έλληνας μαλάκα Άγγλε, έστω και για μια εβδομάδα, πρέπει πρώτα να μάθεις τι σημαίνει πολιτισμός και να πάψεις να κλέβεις ξένα μνημεία. Παλιοκλέφτες, λήσταρχοι, αρχαιοκάπηλοι, μαλάκες. Που να λιώσετε ρε στα βροχερά σας μπουντρούμια και να μην έρθουν να σας καθαρίσουν τα άθλια, βρωμερά, μολυσμένα σπίτια σας οι τύπισσες από το How clean is your house, η Κίμ και η Άντζι. Λεχρίτες, λίγδες, αμόρφωτοι!<br /><br />2. Παπαδήμος, ο νέος πρωθυπουργός, το νέο στρατιωτάκι της πιο σάπιας πολιτικής ομάδας. Ο λύκος που φυλάει τα πρόβατα. Το δεξί χέρι των λαμόγιων. Ρε δε μας χέζετε λέω εγώ; Μας κοτσάρατε πρώτη μούρη τον υπαίτιο της αλλοίωσης των στοιχείων για την εισοδό μας στο ευρώ και πρέπει να κάνουμε κωλοτούμπες! Τόσες μέρες μας πρήξατε με τα βιογραφικά του και με τις θέσεις που έχει καταλάβει! Ρε αν δείτε το δικό μου βιογραφικό θα κλαιτε που δε με προτείνατε, να έρθω να τα κάνω όλα μπουρδέλο και να φύγω με ψηλά το κεφάλι! Τελικά ο Γιωργάκης παραιτήθηκε; Διάβασα σε μιας τυπισσα το τοίχο: Παπα-ανδρεου, Παπα-δήμος, παπάρια μάντολες για μας στο τέλος! Η Παπα-ρήγα εξαιρείται γιατι όπως είπα και σε άλλο σχόλιο έχει ανέβει λέβελ λόγω της Λιάνας που είναι και bold και beutiful και θα την ψηφίσω ρε, έτσι για το γαμώτο. Για την Black Bedlam και για τον μαχαίρη! Θέλω εκλογές τώρα...παλιοπαράνομοι, αλήτες.<br /><br />3. Πονάει όλο το σώμα μου γιατί από τη μια ο Ζαν στο γυμναστήριο με ξεπατώνει, κι από την άλλη οι Ρώσοι με επισκεφτηκαν απελπιστικά νωρίς και γενικώς έχει κρύο. Αναζητώ μασέρ σε λογικές τιμές. Αν έχετε κάποιον υπόψιν το προσλαμβάνω άμεσα και να είναι ψηλός μελαχροινός με γερά μπράτσα παρακαλώ. Τώρα που είπα μασέρ, θυμήθηκα τις προάλλες που πήγα σε ένα κομμωτήριο για ένα φρεσκάρισμα της μαλλούμπας μου! Κάπου είχα να πάω, αλλά τώρα δε θυμάμαι που! Με βάζει λοιπόν η κομμώτρια να με λούσει και ξαφνικά σηκώνονται τα πόδια μου μισό μέτρο από το έδαφος και ο λουτήρας γίνεται <span style="font-style: italic;">κουτσομπόλα</span>! Τις ξέρετε τις κουτσομπόλες; Κάτι έπιπλα που αράζεις και μιλάς στο τηλέφωνο με τις ώρες; Ε, αυτό. Έπειτα νιώθω δυο χέρια να γλύφουν τη πλάτη μου από πάνω ως κάτω ως τον κώλο. Κι εγώ να μη μπορώ να κουνηθώ γιατί η άλλη έλουζε. Διαπιστώνω πως δεν ήταν κανένας γκόμενος που με μπαλαμούτιαζε κρυμμένος κάτω από τον λουτήρα, αλλά ο λουτήρας ο ίδιος μου έκανε μασάζ! Το καλύτερο ίσιωμα παρακαλώ, μόνο δέκα ευρώ και με μασάζ στο λούσιμο!<br /><br />Αυτά προς το παρόν. Σας αφήνω. Πάω να ετοιμάσω το βιογραφικό μου...θα χρειαστεί, πιστέψτε με. Και σύντομα μάλιστα! Θα έρθει κάποτε η ώρα που θα λέτε: Είχα τη τιμή να συνομιλώ με την πρωθυπουργό της χώρας μέσω του ιστολογίου της, ή άντε στη χειρότερη, με την υπουργό Παιδείας. Ακούω πια και στο <span style="font-style: italic;">κυρία Υπουργέ</span>....ή καλύτερα στο <span style="font-style: italic;">ΠρωθυπουργοCουλάκι.</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4663454205253473340-5453842301925627342?l=coulakaicoula.blogspot.com' alt='' /></div>Coulahttp://www.blogger.com/profile/17444891383948026928noreply@blogger.com36tag:blogger.com,1999:blog-4663454205253473340.post-56746923854920005712011-11-07T17:22:00.000+02:002011-11-07T17:28:17.495+02:00<div style="text-align: justify;">Εδώ ο κόσμος χάνεται, βαρκούλες αρμενίζουν. Όλα τα είχε η μαριωρή, ο φερετζές της έλειπε. Όπου λαλούν πολλοί κοκόροι αργεί να ξημερώσει. Όποιος μπλέκεται με τα πίτουρα, τον τρώνε οι κότες. Ιδού η Ρόδος, ιδού και το πήδημα. Όποιος βιάζεται σκοντάφτει. Όποιος πηδάει πολλά παλούκια, του μπαίνει ένα στο κώλο. Την υπογραφή σου και το πουλί σου πρόσεχε που τα βάζεις. Όποιος νύχτα περπατεί, λάσπες και σκατά πατεί. Φάε λάδι κι έλα βράδυ. Όποιος καεί στο χυλό, φυσά και το γιαούρτι. Τον αράπη κι αν τον πλένεις, το σαπούνι σου χαλάς. Ή στραβός είναι ο γυαλός ή στραβά αρμενίζουμε. Άλλαξε ο Μανωλιός κι έβαλε τη βράκα του αλλιώς.<br /></div><br />Και κάπου εδώ ολοκλήρωσα τον πολιτικό μου σχολιασμό.<br /><br />Καλή εβδομάδα<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4663454205253473340-5674692385492000571?l=coulakaicoula.blogspot.com' alt='' /></div>Coulahttp://www.blogger.com/profile/17444891383948026928noreply@blogger.com54tag:blogger.com,1999:blog-4663454205253473340.post-3674941356910539942011-11-05T14:45:00.005+02:002011-11-05T15:57:41.300+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/-jhzw54VfS4M/TrU1ccKzRmI/AAAAAAAAB38/L4RDyWP16Hk/s1600/w_200_2104.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 240px; height: 240px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-jhzw54VfS4M/TrU1ccKzRmI/AAAAAAAAB38/L4RDyWP16Hk/s320/w_200_2104.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5671498068457113186" border="0" /></a><br /><div style="text-align: justify;">Έχω πολλούς πόνους σε όλο μου το κορμί. Υποφέρω. Πεθαίνω. Νιώθω πως με σάπισαν στο ξύλο 46 μποντιμπιλντεράδες ταυτόχρονα. Νιώθω πως με πάτησαν χίλιοι τόνοι βαράκια και με γρονθοκόπησαν 67 γυμνασμένες αμαζόνες. Σέρνομαι σας λέω. Η αλήθεια είναι πως μου ήρθε μαζεμένη η κόπωση.<br />1) Γενική καθαριότητα και στρώσιμο χαλιών σε δυο σπίτια, στο δικό μου και σε ένα ακόμη, μπόνους.<br />2) Πνευματική κόπωση λόγω πολλών πραγμάτων που πρέπει να διεκπαιρεωθούν εντός δέκα ημερών, κλασικό διάβασμα δηλαδή και<br />3) Γυμναστήριο.<br /><br />Πριν απο πολύ καιρό η Coula αποφάσισε να αρχίσει δίαιτα. Και τα αποτελέσματα είναι θεαματικά μέχρι στιγμής. Σκέφτηκα λοιπόν να πάαω να γραφτώ και σε ένα γυμναστήριο να έρθει το σωμα να δυναμώσει λίγο και σε συνδυασμό με τη δίαιτα να γίνει λίγο πιο ανθεκτικό και υγιές γιατί μας φάγανε οι ιώσεις. Πραγματικά παίρνω μια φίλη μου, πάμε για καφέ, το συζητάμε, το βλέπουμε από όλες τις πλευρές και συμφωνούμε να γραφτούμε επί τόπου. Όπερ και εγένετο. Πήγαμε στο gym γραφτήκαμε και αρχίσαμε την αμέσως επόμενη μέρα.<br /><br />Η σχέση μου με τα γυμναστήρια δεν ήταν ποτέ άριστη. Κατά καιρούς είχα γραφτεί, πήγαινα, έκανα τις ασκησούλες μου, έκανα και αερόμπικ, έκανα και τις διατροφές μου, έκανα και τα διάφορα κονέ με ωραία γκομενάκια που και που, αλλά όλα αυτά στο παρελθόν. Ό,τι αφήνεις σε αφήνει και με άφησε και μένα η γυμναστική, όπως την είχα κλασμένη κι εγώ αρκετό καιρό.<br /><br />Και ξεκινάω λοιπόν που λέτε, λίγες μέρες πριν, με έναν πολύ καλό γυμναστή, τον Ζαν. (Γιάννη στο αντρουά, αλλά Ζαν εδώ πέρα). Διάδρομο, λίγες ασκήσεις για προσαρμογή και βλέπουμε. Ε, αυτό ήταν. Αν με ρωτήσει κανείς:<span style="font-style: italic;">Τι κάνεις;</span> Θα του πω να πάει στο διάολο και να ξαναρθει πάλι πίσω! Γιατί δεν είμαι καλά. Πονάω παντού και νιώθω πως ένα <span style="font-style: italic;">έτσι </span>να μου κάνεις θα σωριαστώ στο πάτωμα. Ένας πόνος στον ώμο, με τραβάει άγρια και αν δεν έχει περάσει ως τη Δευτέρα που θα ξαναπάω γυμναστήριο θα τον πάρει και θα τον σηκώσει και τον Ζαν και τον Γιάννη και όλα του τα προσωνύμια μαζί.<br /><br />Χωρίς πλάκα τώρα, μου αρέσει που βρίσκω σιγά σιγά τη φυσική μου κατάσταση. Μου αρέσει που ξαναβλέπω το σώμα μου να επανέρχεται σε πιο υγιή κατάσταση. Μου αρέσει που ξεφεύγω λίγο και που πραγματικά γεμίζω άδειο χρόνο, έτσι για να μην σκέφτομαι, περνώντας κάποιες ώρες στο γυμναστήριο! Επιλέγω ώρες που δεν έχει την πολυκοσμία και την ιδρωτσίλα και μποχίλα των καθε γυμνασμένων ψωνακίων. Προσπαθώ να συγκεντρώνομαι και να κάνω τις ασκήσεις μου σωστά. Και πραγματικά διασκεδάζω γιατί πάω με μια φίλη που έχει πολύ πλάκα και γενικώς περνάμε τέλεια.<br /><br />Κι επιτέλους μου λύθηκε η απορία:<br /><br />Γιατί όλοι κάθονται σκυφτοί και κατσούφηδες σε ένα γυμναστήριο; Γιατί πιάνουν το κεφάλι τους συντετριμμένοι; Γιατί είναι σαν θλιμμένα μουνι@ κάθε τρεις και λίγο; Μου έλυσε την απορία ο Ζαν.<br /><br /><span style="font-style: italic;">-Bρε Coula, απλά ολοκλήρωσαν ένα σετ ασκήσεων και παίρνουν ανάσα για το επόμενο! </span><br /><br />Κάποια στιγμή λοιπόν κι εγώ με κοιτούσα στους μεγάλους καθρέφτες να κάθομαι κατσούφα και σκυφτή, να πιάνω το κεκφάλι μου συντετριμμένη και να μοιάζω με θλιμμένο μ..νί. Αλλά σας ορκίζομαι, δεν συνέβαινε τίποτα από αυτά, απλά έπαιρνα ανάσα για να περάσω στο επόμενο σετ ασκήσεων.<br /><br />Καλό Σαββατοκύριακο σε όλους.<br /><br />ΥΓ Οι αλλαγές στο blog βροντοφωνάζουν πως μετά από Coula, CouCoula, CatsiCoula και CaCoula έγινα και CρυοCoύλα ή αλλιώς κρυόκωλη! Υγείες.<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4663454205253473340-367494135691053994?l=coulakaicoula.blogspot.com' alt='' /></div>Coulahttp://www.blogger.com/profile/17444891383948026928noreply@blogger.com48tag:blogger.com,1999:blog-4663454205253473340.post-46853328137815675442011-11-01T21:40:00.002+02:002011-11-01T22:02:39.293+02:00<div style="text-align: justify;">Νιώθω εξαντλημένη και είναι μόνο Τρίτη. Ή μήπως είναι Τετάρτη; Δε θυμάμαι, έχασα τις μέρες, αλλά είτε Τρίτη είναι, είτε Τετάρτη το ίδιο μου κάνει. Νιώθω εξαντλημένη. Σέρνομαι, είμαι ένα πτώμα και νυστάζω απίστευτα. Και η εβδομάδα αργεί να δύσει για να ξεκουραστούμε λίγο. Όχι από την κούραση της δουλειάς αλλά από την ιδέα πως τέλειωσε μια εβδομάδα που δήθεν ήταν κουραστική. Ή μηπως ήταν στ' αλήθεια;<br /><br />Έχω κατηγορηθεί από φίλους και γνωστούς πως κοιμάμαι πολύ. Όχι μανίτσες μου, δε κοιμάμαι πολύ. Δε κοιμάμαι καθόλου πολύ. Το φυσιολογικό είναι να κοιμάσαι 6 ώρες στο 24ωρο, εγώ κοιμάμαι 4. Κι αυτές με το ζόρι. Και να, ορίστε, μέτρα να δεις: 2 τη νύχτα σχεδόν κοιμάμαι και 6 το πρωί σχεδόν ξυπνάω. Όχι μέτρα, μέτρα να δεις. Καλέ μέτρησε λέμε. 4 ώρες κι αυτές όχι αφράτες αφράτες.<br /><br />Οι αυπνίες μου με πιάνουν όταν έχω γενικότερα πολύ δουλειά, πολύ διάβασμα, πολύ άγχος. Κι εκεί που πάω να ξαπλώσω από τις 12 μπας και συμπληρώσω το 6ωρο, ξαφνικά μπλέκω με ένα ενδιαφέρον κεφάλαιο στο βιβλίο που πάντα διαβάζω πριν κοιμηθώ και το ρολόι πάει και δείχνει αμέσως 2. Άδικο! Το δε μεσημέρι που υποτίθεται συμπληρώνεις λίγο τις ώρες ύπνου, εγώ έχω πάλι δουλειά και το απόγευμα είναι αργά για όνειρα Coύλα.<br /><br />Κι αν κάνω το λάθος και κοιμηθώ μισή ωρίτσα το μεσημέρι, όταν σηκώνομαι με πιάνει ένας πονοκέφαλος που με πάει αγγουρωτά μέχρι το βράδυ. Άδικο! Θα μου πείτε τώρα, τόσο πολύ σε απασχολεί ο ύπνος; Ναι, με απασχολεί πολύ. Εγώ με τον ύπνο μου γιατρεύομαι. Μου γιατρεύει σώμα και ψυχή. Μου γιατρεύει κακές σκέψεις και εντάσεις του μυαλού. Μου γιατρεύει ιδέες που εισδύουν στο νου μου και τον κατασπαράζουν. Γιατρειά ο ύπνος μου. Μέχρι και ασθένειες μου γιατρεύει! Ξαπλώνω με 40 πυρετό και ξυπνάω περδίκι. Ξαπλώνω με συνάχι και μύτη στουμπωμένη από τη μύξα και ξυπνάω πάλι περδίκι.<br /><br />Εντάξει είναι μερικές φορές που αφήνομαι και λιώνω στον ύπνο. Γουστάρω ρε παιδί μου να χουχουλιάζω στο πάπλωμά μου και να αρνούμαι να ανοίξω το μάτι. Δε γίνεται ποτέ κατά τύχη, αυτό, γίνεται επίτηδες.<br /><br />Κάποτε με φιλοξενούσε η ξαδέρφη Catina στο σπίτι της. Πήγα να ξαπλώσω λίγο κατά τις 3 το μεσημέρι και με ξύπνησε ο ξάδερφος Sotos (αδερφός της Catinas) με έντρομο βλέμμα στις 10 το βράδυ φωνάζοντας: <span style="font-style: italic;">Ρε βλαμμένο ζεις; Νόμιζα πως σάπισες.</span><br /><br />Μια άλλη φορά πάλι που βρισκόμουν στο πατρικό, λέω στη μάνα μου πως πάω λίγο να κοιμηθώ όταν η ώρα ήταν 2 το μεσημέρι. Ξύπνησα την επόμενη μέρα στις 2 το μεσημέρι. Η μαμά μου είχε ξεχάσει πως ήμουν σπίτι και μόλις με είδε αγουροξυπνημένη την επόμενη μέρα, κόντεψε να πάθει εγκεφαλικό.<br /><br />Μια άλλη έντονη ανάμνηση που έχω από πολύωρο ύπνο είναι μια φορά όπου είχα αποκοιμηθεί στο σπίτι πρώην γκόμενου. Κοιμηθήκαμε στις 2 τη νύχτα. Εκείνος το πρωί έφυγε για δουλειά, μετά έκανε άλλα πράγματα και όταν γύρισε σπίτι του κατά τις 8 το απόγευμα, με βρήκε να έχω μόλις ξυπνήσει. Αυτές είναι οι φορές που έχω παρακοιμηθεί. Και κάποιες άλλες αλλά σας υπόσχομαι πως είναι λίγες.<br /><br />Γενικώς δε προλαβαίνω να κοιμηθώ. Αν θα μπορούσα, το ομολογώ πως θα κοιμόμουν. Θεωρώ παπαριές αυτά που λένε πως δε κοιμούνται σε αυτή τη ζωή γιατί θα κοιμούνται στην άλλη αιωνίως. Ο άνθρωπος έχει ανάγκη από τον ύπνο και ο ύπνος τον αναζωογονεί και τον γεμίζει ενέργεια για να δράσει ικανοποιητικά στην καθημερινότητά του.<br /><br />Να ξέρετε αν μου διακόψει κανείς τον ύπνο μου, θα τον πάρει και θα τον σηκώσει, εκτός αν θέλει να κάνουμε σεξ! Εκεί τον θυσιάζω τον ύπνο μου, αλλά όχι όλον, και όχι για όλους. Επίσης όταν ξυπνάω, δε ξέρω γιατί, αλλά ξυπνάω πάντα με νεύρα. Υποψιάζομαι πως ξυπνάω εκνευρισμένη γιατί θα ήθελα λίγο ακόμη υπνάκο, αλλά δεν γίνεται.<br /><br />Σα πολλά να έγραψα για τον ύπνο. Πριν με κρίνετε κι αρχίσετε να λέτε ότι κοιμάμαι ακόμη και όρθια, να σας ενημερώσω κλείνοντας την ανάρτηση, πως δεν κοιμάμαι σχεδόν ποτέ τον ύπνο του δικαίου, κι ας το παίζω μερικές φορές couλή κοιμωμένη. Κι αυτό είναι που έχει σημασία.<br /><br />Και τώρα ας πάω να ρίξω έναν υπνάκο.<br /><br />Φιλιά σε όλους!<br /><br />Καλό μήνα να έχουμε!<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4663454205253473340-4685332813781567544?l=coulakaicoula.blogspot.com' alt='' /></div>Coulahttp://www.blogger.com/profile/17444891383948026928noreply@blogger.com62tag:blogger.com,1999:blog-4663454205253473340.post-53816580428763199302011-10-30T08:52:00.004+02:002011-10-30T09:06:05.802+02:00<div style="text-align: justify;">Χαίρετε χαίρετε. Καιρό έχουμε να τα πούμε. Τι μου κάνετε; Πως είστε; Πως περνάτε; Τι σκέφτεστε; Δύσκολοι καιροί για σκέψεις ε; Ζήσαμε και την παράνοια της 28ης Οκτωβρίου. Συγγνώμη δηλαδή, αλλά τι ακριβώς περίμεναν οι πολιτικοί αυτής της χώρας; Πως θα παρελάζαμε μπροστά τους κάνοντας και τεμενάδες; Ε ρε κάτι μούτζες που έπεσαν! Έχω ξαναπεί πως τα παιδιά έχουν πολλά να μας πούν. Αρκεί να ανοίξουμε τα αυτιά μας.<br /><br />Ο κος Παπούλιας ζει σε άλλο κόσμο έτσι; Του έκανε τόση εντύπωση η ακύρωση που δέχτηκε. Δε το περίμενε; Δεν οσμίστηκε τη φωτιά που άναψε; Ξεχνάει από ποιο χώρο προέρχεται; Η Ιστορία συνεχίζει να γράφεται και γράφεται μανιωδώς. Όσα καλά και να έκανες στο παρελθόν, μετράει και το τώρα κύριε μου. Πάρε τον γερασμένο κώλο σου και ανέλαβε την ευθύνη που σου αναλογεί και το μπάχαλο που οι δικοί σου δημιούργησαν και άμε και στο διάολο δηλαδίς. Αν θες δηλαδή να κερδίσεις μια θέση στην Ιστορία με μη μελανά χρώματα.<br /><br />Ρε παιδιά τι παράνοια ε; Ξέρω ξέρω, κρύβονται συμφέρονται, απειλές και πολύ χρήμα παρόλο που χρήμα δεν υπάρχει. Αλλά πόσο ξεφτίλες είναι πια; Γιατί δεν φεύγουν; Που να πάνε; Δε ξέρω που να πάνε. Στα πολλά τα σπίτια τους, αλλά να φύγουν, να πάνε αλλού. Τα κάνανε σκατά και απαιτούν και σεβασμό; Θεωρούν τους εαυτούς τους επισήμους; Που αν ήμουν μαθήτρια θα το έριχνα το αυγό στη μούρη της Διαμαντοπούλου περνώντας από μπροστά της. Είχε πάρει και ύφος καρδιναλίου. Ε, της χρειαζόταν ένα γιαουρτάκι στη μάπα έτσι για μίνι μποτοξάκι. Έλεος κυρά μου. Ισοπέδωσες τη παιδεία και θες και να σε τιμήσουμε κι όλας. Ι sixtir κι εσυ.<br /><br />Θα επανέλθω δριμύτερη με νεάκια coυλά και χαριτωμένα. Και θα απαντήσω και στα σχόλιά σας και θα έρθω και στα σπιτικά σας. Αλλά από Δευτέρα όμως ε; Φιλιά σε όλους<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4663454205253473340-5381658042876319930?l=coulakaicoula.blogspot.com' alt='' /></div>Coulahttp://www.blogger.com/profile/17444891383948026928noreply@blogger.com41tag:blogger.com,1999:blog-4663454205253473340.post-37596645509661584242011-10-22T10:56:00.003+03:002011-10-22T10:58:35.940+03:00<div style="text-align: center;">Πάτα κλικ στο βιντεάκι<br />να με ακούσεις για άλλη μια φορά...<br /></div><br /><div style="text-align: center;"><iframe src="http://www.youtube.com/embed/nyiCG06IaeY?hl=el&amp;fs=1" allowfullscreen="" frameborder="0" height="349" width="425"></iframe><br /><br />Καλο Σαββατοκύριακο!!!<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4663454205253473340-3759664550966158424?l=coulakaicoula.blogspot.com' alt='' /></div>Coulahttp://www.blogger.com/profile/17444891383948026928noreply@blogger.com41tag:blogger.com,1999:blog-4663454205253473340.post-55117649218916727902011-10-20T15:30:00.004+03:002011-10-20T15:34:53.767+03:00<div style="text-align: justify;">Περιδιαβαίνοντας στα blogs στάθηκα με θαυμασμό και απορία μαζί, στην ανάρτηση της <a style="font-style: italic;" href="http://www.blogger.com/profile/07749485568464826636">Ιδιοσυχνότητας</a> με τίτλο <a style="font-style: italic;" href="http://idiosyxnothta.blogspot.com/2011/10/45.html">Τα 45 πράγματα που μου έμαθε η ζωή</a>. Πρόκειται για ένα άρθρο που έγραψε η Ρεγγίνα Μπρέτ, συνταξιούχος δημοσιογράφος και αναφέρει σε μεγάλη πια ηλικία τι την δίδαξε η μέχρι τότε ζωή της. Για περισσότερες λεπτομέρειες διαβάστε την ανάρτηση και θα σας προβληματίσουν και τα 45. Εγώ κράτησα τα 3 από αυτά (ως συνήθως τα τρία παίρνω, αλλά αυτό είναι άλλο θέμα) και σας τα παρουσιάζω γιατί μου έκαναν μεγάλη εντύπωση.<br /><br />Στην 28η θέση λοιπόν αναφέρει: <span style="font-style: italic;">"Το τι πιστεύουν οι άλλοι για σένα, δεν είναι δική σου δουλειά</span>." Είναι γεγονός πως αναλωνόμαστε πάρα πολύ αναλύοντας και επεξηγώντας τι σκέφτονται οι άλλοι για μας, ποια γνώμη σχηματίζουν και που στηρίζονται γι' αυτό. Κάποιοι μάλιστα ζουν μια ολόκληρη ζωή χτίζοντας την καθημερινότητά τους έτσι ώστε να είναι αρεστή στους άλλους, με αποτέλεσμα να φτάνουν στο τέλος της ζωής τους και να διαπιστώνουν πως αυτή η ζωή δεν πλησιάζει καν σε αυτό που επιθυμούσαν να ζήσουν. Μέγιστο δράμα. Πολύ σοφό συμπέρασμα λοιπόν, αυτό της Ρεγγίνας.<br />Μην αναρωτιέστε αν με ακούτε καμιά φορά να λέω: <span style="font-style: italic;">Χέστηκα τι πιστεύεις για μένα</span>. Είναι μέσα σ' αυτό το πλαίσιο σκέψης.<br /><br />Στη 31η θέση αναφέρει: <span style="font-style: italic;">"Μην παίρνεις τον εαυτό σου τόσο στα σοβαρά. Κανείς άλλος δεν το κάνει"</span>. Εδώ θα μπορούσα να υποκλιθώ μπροστά στη κυρά Ρεγγίνα. Αν αναλογιστούμε το μέγεθος της ασημαντότητάς μας, θα καταλάβουμε πόσο γελοίοι μοιάζουμε όταν μιλάμε συνεχώς για τον εαυτό μας και αν θεωρούμε πως γαμάμε και δέρνουμε και τελειωμό δεν έχουμε. Οι άλλοι πραγματικά μας βλέπουν σαν σκατά που φρέσκα φρέσκα χύθηκαν στη χέστρα και πατώντας το καζανάκι θα εξαφανιστούν δια παντός.<br />Μην αναρωτιέστε αν με ακούτε καμιά φορά να λέω:<span style="font-style: italic;"> Κατούρα και λίγο</span>. Είναι μέσα σ' αυτό το πλαίσιο σκέψης.<br /><br />Στην 45η θέση, τέλος, αναφέρει: "<span style="font-style: italic;">Κανείς δεν είναι υπεύθυνος για την ευτυχία σου παρά μόνο εσύ</span>". Εδώ τα λόγια είναι περιττά α α α α που λέει και η αοιδός. Ξέρεις τι πρέπει να κάνεις για να νιώσεις καλά και να χαμογελάσεις ακόμη και μέσα στις πιο άσχημες συνθήκες. Εσύ επιλέγεις, εσύ αποφασίζεις, στο χέρι σου είναι όσο κουλό κι αν είναι αυτό.<br />Μην αναρωτιέστε αν με ακούτε καμιά φορά να λέω: <span style="font-style: italic;">Κούνα λίγο το κώλο σου</span>. Είναι μέσα σ' αυτό το πλαίσιο σκέψης.<br /><br /><span style="font-size:78%;">ΥΓ Καίγεται η Αθήνα, φάγαμε λίγο ξύλο παραπάνω από το συνηθισμένο σήμερα, αλλά δε θέλω να μιλήσω γι' αυτό! Χέστηκα τι πιστεύεις για μένα, Κατούρα και λίγο, Κούνα λίγο το κώλο σου και ίσως να γίνει λίγο καλύτερος αυτός ο κόσμος.</span><br /><span style="display: block;" id="formatbar_Buttons"><span onmouseover="ButtonHoverOn(this);" onmouseout="ButtonHoverOff(this);" onmouseup="" onmousedown="CheckFormatting(event);FormatbarButton('richeditorframe', this, 8);ButtonMouseDown(this);" class="" style="display: block;" id="formatbar_CreateLink" title="Σύνδεσμος"></span></span><br /><span style="display: block;" id="formatbar_Buttons"><span onmouseover="ButtonHoverOn(this);" onmouseout="ButtonHoverOff(this);" onmouseup="" onmousedown="CheckFormatting(event);FormatbarButton('richeditorframe', this, 8);ButtonMouseDown(this);" class="" style="display: block;" id="formatbar_CreateLink" title="Σύνδεσμος"></span></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4663454205253473340-5511764921891672790?l=coulakaicoula.blogspot.com' alt='' /></div>Coulahttp://www.blogger.com/profile/17444891383948026928noreply@blogger.com42tag:blogger.com,1999:blog-4663454205253473340.post-5467653567115045812011-10-15T18:33:00.001+03:002011-10-15T18:44:36.837+03:00<div style="text-align: center;">Πάτα το λαλάκι να ακούς καθώς διαβάζεις<br />τα τσουρ τσουρ τσουρ.<br /><br /><iframe src="http://www.youtube.com/embed/n3Pep4IcG4U" allowfullscreen="" frameborder="0" height="315" width="420"></iframe><br /><br /><div style="text-align: justify;">Αφού έφυγε για τα καλά το Καλοκαιράκι, και ήρθαν οι πρώτες βροχές, πολλοί από σας σκέφτεστε όμορφες έστω και λίγο μελαγχολικές στιγμές. Γνωρίζω ανθρώπους που γουστάρουν τη βροχή και τους φτιάχνει τη ψυχολογία αυτό το ατελείωτο τσουρ τσουρ της. Όταν ήμουν πιτσιρίκι λάτρευα τη βροχή. Βρεχόμουν ως το βρακί και έτρεχα πανευτυχής να την πιάσω και να την απλώσω πάνω μου.<br /><br />Μεγαλώνοντας λίγο την συνδύασα με έναν γκόμενο που ήταν απόλυτα μελαγχολικός και ταίριαζε μαζί της. Αυτός στην ουσία, δε τα είχε με μένα, τα είχε με τη βροχή. Και μου έλεγε συνέχεια: <span style="font-style: italic;">Άσε την ομπρέλα στο σπίτι κι έλα να περπατήσουμε στη βροχή αγκαλιασμένοι. Να γίνουμε λούτσα ως την ψυχή.</span> Κι εγώ η χαζή πήγαινα και την επόμενη μέρα βρισκόμουν με κομπρέσες τάβλα στο κρεβάτι να ψήνομαι σα το σουβλάκι, στο πυρετό.<br /><br />Τα τελευταία χρόνια είναι συνδυασμένη με τις δυο πιο έντονες απουσίες της ζωής μου. Δυο ανθρώπους που ο θάνατος τους υπήρξε μεγάλο χαστούκι για την ύπαρξή μου και για την κοσμοθεωρία μου ολόκληρη. Έβρεχε και στις δυο κηδείες. Έβρεχε και έξω μου και μέσα μου και παντού μου. Μα ποτέ δε το είπα και δεν το έδειξα, γιατί εγώ είμαι γεννημένη για να σκορπίζω χαμόγελα. Αυτός είναι ο σκοπός της ζωής μου. Το νιώθω και το βλέπω και το ξέρω και το αποδέχομαι.<br /><br />Σήμερα αυτό το τσουρ τσουρ της βροχής, μου έχει σπάσει τα νεύρα και σε συνδυασμό με το γεγονός πως δεν έχω να κάνω τίποτα και δεν έχω να πάω πουθενά και δεν υπάρχει και κανείς τριγύρω μου, βουτάω σε μαύρες σκέψεις, σε αναμνήσεις του χτες και του προχτές, θυμάμαι χαμόγελα που σβήσανε και μετανιώνω που είμαι εδώ τώρα κι όχι κάπου αλλού.<br /><br /><span style="font-style: italic;">Φεύγει η ζωή τελειώνει σαν σεντόνι φανερώνει, ό,τι αγαπούσα και το άφησα, ό,τι μισούσα και το κράτησα.<br />Φεύγει η ζωή τελειώνει σαν σεντόνι ξεδιπλώνει, τον εαυτό μου που τον ξέχασα το μέσα κόσμο μου που έχασα.<br />Με τέτοια που 'χω ψυχολογία, </span><span style="font-weight: bold;">πως να χαρώ την συνουσία.</span><br /><br /><span style="font-size:78%;">ΥΓ Λένε πως όταν ο νους σου ταξιδεύει στο παρελθόν...κάτι λάθος γίνεται στο παρόν σου. Συμφωνώ.</span><br /><br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4663454205253473340-546765356711504581?l=coulakaicoula.blogspot.com' alt='' /></div>Coulahttp://www.blogger.com/profile/17444891383948026928noreply@blogger.com56tag:blogger.com,1999:blog-4663454205253473340.post-12898026742658610902011-10-14T15:01:00.000+03:002011-10-14T15:01:39.518+03:00<div style="text-align: justify;">Μισώ τα χείλη μου αυτή τη στιγμή. Μισώ και τον άνθρωπο που μου τα κατάντησε έτσι. Αν δεν ήταν αυτός που είναι, θα άκουγε πολύ χοντρά μπινελίκια για όλα αυτά που έκανε.<br /><br />Είναι εντελώς πρησμένα. Πως βλέπεις κάτι μαυρούλες χαριτωμένες που έχουν χείλη τούμπανα; Έτσι είμαι κι εγώ, αλλά σε άλλο χρώμα. Και μάλιστα σκισμένα στις άκρες. Αν με δει κανεις στο δρόμο, στάνταρ θα με ρωτήσει πόσα παίρνω.....για......<br /><br />Το κεφάλι μου θα σπάσει. Ο εγκέφαλος ανατινάχτηκε από τη πίεση! Είχα που είχα λίγο μυαλό, τώρα εξαϋλώθηκε όλο. Θέλω να πιω όλα τα παυσίπονα που κυκλοφορούν στα φαρμακεία. Όλα όμως. Και δε μπορώ να πιω ούτε μισό.<br /><br />Μισώ τον οδοντίατρο, μισώ εμένα, μισώ κι εσάς. Πάω να κοιμηθώ να μη σκέφτομαι τίποτα. Τίποτα όμως. Τίποτα.<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4663454205253473340-1289802674265861090?l=coulakaicoula.blogspot.com' alt='' /></div>Coulahttp://www.blogger.com/profile/17444891383948026928noreply@blogger.com30tag:blogger.com,1999:blog-4663454205253473340.post-19237860711761286082011-10-12T21:00:00.004+03:002011-10-12T22:09:35.561+03:00<div style="text-align: justify;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/--dml6_WW_FE/TpXUh8D9NEI/AAAAAAAABuI/x0xgU0oiRjQ/s1600/00000000000000014914.png"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 252px; height: 252px;" src="http://4.bp.blogspot.com/--dml6_WW_FE/TpXUh8D9NEI/AAAAAAAABuI/x0xgU0oiRjQ/s320/00000000000000014914.png" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5662665786011759682" border="0" /></a>Σάββατο όλη μέρα έγινε της Coύλας το κάγκελο από περιποίηση και λοιπές προετοιμασίες για τα βαφτίσια που πραγματοποιήθηκαν την επόμενη μέρα. <a style="color: rgb(204, 0, 0);" href="http://coulakaicoula.blogspot.com/2011/10/coula.html">Διάβασε εδ</a><a style="color: rgb(204, 0, 0);" href="http://coulakaicoula.blogspot.com/2011/10/coula.html">ώ</a> να καταλάβεις τι πέρασα η γυναίκα για να γίνω άνθρωπος.<br /></div><div style="text-align: justify;"><br />Κυριακή πρωί ξυπνάω με λίγο περίεργα συναισθήματα. Δεν ήταν άγχος μωρέ, απλά προσπαθούσα να θυμηθώ τι γίνεται σε μια βάφτιση από την αρχή μέχρι το τέλος. Διαπίστωσα πως σε καμία βάφτιση δε παρακολουθούσα το μυστήριο, αλλά κουτσομπόλευα με τις άλλες τις coυλές μου φίλες, τι φόραγε το κάθε σουργελάκι και ποιο γκομενάκι ήταν κουκλί μέσα αλλά και έξω από την εκκλησία. Χριστιανές σου λέει μετά. Πήρα τηλέφωνο τη κουμπάρα να με ενημερώσει σχετικά, μιας και η μαμά της είναι ειδήμων σε αυτά τα θέματα. Άναβε και τα καντήλια που και που στην εκκλησία, αλλά μας έριχνε και κάτι καντήλια όταν κάναμε μαλακίες λίγο πιο μικρές.<br /><br />(Άσχετο αλλά θέλω να το γράψω: Όταν πηγαίναμε Λύκειο, είχα πάει στο σπίτι της κουμπάρας και καθόμασταν. Εγώ κάπνιζα ήδη ενώ η Ελένη είχε αρχίσει το κάπνισμα εκείνο το καιρό. Ήμαστε στο δωμάτιο της, είχα ένα τσιγάρο εγώ στο χέρι κι ένα αυτή στο δικό της χέρι και ξαφνικά ανοίγει η πόρτα απότομα, πιο απότομα δε γινόταν και μπαίνει μέσα η μάνα της. Για πότε το τσιγάρο της Ελένης βρέθηκε στο άλλο μου χέρι δε το κατάλαβα. Αλλά κατάλαβα πως στη μάνα της φάνηκε πως πρέπει να έχω πολλά προβλήματα μιας και κρατούσα δυο τσιγάρα, αναμμένα και τα δυο. Ευτυχώς που εγώ δεν είχα πρόβλημα να το πω ότι καπνίζω, αλλά ότι θα τα κάπνιζα δυο δυο ήταν λόγος για να πάθει εγκεφαλικό και η δική μου μαμά, κι εγώ η ίδια. Άσχετο τέλος)<br /><br />Ενημερώνομαι λοιπόν πως θα έχω το μωρό στην αγκαλιά μου σε όλο σχεδόν το μυστήριο, πως θα φτύσω τον διάβολο τρεις φορές, πως θα φυσήξω πάλι τον διάβολο τρείς φορές και πως θα πω το Σύμβολο της Πίστεως δυνατά και καθαρά. Επειτα θα ανέβουμε στο πάνω επίπεδο και θα αλείψω το μπεμπέ με λάδι παντού και όλα καλά. Εύκολα στα λόγια, περίεργα στη πράξη.<br /><br />Το μεσημέρι είχα ραντεβού στις 2:30 με τη κομμώτρια, 4:00 με τη φίλη μου τη Λένια που θα με έβαφε και 5:00 αρχίζαμε. Έλα όμως που καθυστέρησα στη κομμώτρια; Μου έκανε ωραίο μαλλί τούμπανο, μισό πάνω, μισό κάτω, με κάτι λουλουδάκια πάνω σχηματισμένα από τούφες μου και πάνω μισό κιλό χρυσόσκονη. Καλό ήταν, μη κρίνετε από την περιγραφή μου. Δεν είμαι καλή σε αυτά.<br /><br />Επιστρέφω σπίτι, φοράω το τέλειο φόρεμα μου, τις τέλειες γόβες μου και την πιο καλή μου διάθεση και κατευθύνομαι 4: 30 στη Λένια. Έχω χάσει λίγο την ώρα από το άγχος και πιάνουμε τη κουβέντα. Πάει παρά 20 και αρχίζει να με βάφει. Ειδοποιώ την αδερφή μου να φορτώσουν τα βαφτιστικά και να πάνε στην εκκλησία μαζί με τον άντρα της και τα γονίδια μου (γονείς). Όλα καλά ως εδώ. Φτάνω στην εκκλησία στις 5 παρά 5, όπου με ψάχνανε για φωτογραφίες. Η κουμπάρα Ελένη, ανησύχησε λίγο, γιατί ξέρει τι τρέλα κουβαλάω και σίγουρα θα σκέφτηκε: <span style="font-style: italic;">Ρε λες να το μετάνιωσε;</span> αλλά μόλις με είδε να πλησιάζω πήγε η καρδιά της στη θέση της.<br /><br />Βουτάω το μωρό, χαζογελάμε στις κάμερες και στους φωτογράφους, παίρνω και τα πρώτα μου κοπλιμέντα απο τον φωτογράφο: <span style="font-style: italic;">Άργησες αλλά ήρθες και είσαι και μια κούκλα</span>. Ε, καλά τώρα ρε μάστορα! Τόσο ρετούς έπεσε! Έλα να μου τα πεις 7 το πρωί που σηκώνομαι από το κρεβάτι με τη τσίμπλα στο μάτι και να είναι καθημερινή, να μην έχει προηγηθεί όλη η προετοιμασία του Σαββάτου! Αν επιμείνεις πως ειμαι μια κούκλα τότε να το κάνουμε το εξώφυλλο παρέα.<br /><br />Ξεκινάει το μυστήριο, δηλωνω το όνομα και ως εκεί πάλι όλα καλά. Μαρία Σοφία παρακαλώ, και Μαρισόφη αυτό με το οποίο θα κάνουμε καριέρα. Έκανα και πλακίτσα με τον παπά που τον ξέρω από τότε που γεννήθηκα, κυριολεκτικά! Μόλις με ρώτησε το ονομα της μπεμπέ είπα: <span style="font-style: italic;">Μαρία Σοφία Coula</span>. Γελάσαμε όλοι μαζί και απορώ γιατί εκείνος έγραψε μόνο Μαρία Σοφία. Τεσπα.<br />Μετά ακούγαμε διάφορες ευχές. Φύσηξα, έφτυσα, είπα το <span style="font-style: italic;">Πιστεύω</span> και μου ήρθε να βάλω τα γέλια γιατί θυμήθηκα το <span style="font-style: italic;">Πιστεύω εις έναν φραπέ </span>που γράψαμε τις προάλλες στα σχόλια, αλλά συνήλθα γρήγορα και συγκεντρώθηκα.<br /><br />Μετά ανεβήκαμε το επίπεδο φτάσαμε στη κολυμπήθρα, μου γδύσανε το μωρό, μου διαβάσανε την <span style="font-style: italic;">ευχή του λαδιού</span> και μου φορέσανε ποδιά τεράστια παρακαλώ. Τη γλύτωσε το δαντελένιο μου φόρεμα από τα λάδια αλλά έμοιαζα σα να είμαι βοηθός του Evil Chef στην κουζίνα του πιο in εστιατορίου της πόλης. Στη συνέχεια πήρε τη μπεμπέ η γιαγιά της, όχι η μαμά της Ελένης, αλλά η μαμά του κουμπάρου μου. Την κρατούσε λοιπόν η γιαγιά και ο παπάς την λάδωνε διαβάζοντας τις ευχές.<br /><br />Και ξαφνικά έγινε το couλό της μέρας. Η Μαρισόφη άρχισε να κατουράει. Την τραβάει ο παπάς στην άκρη, να μη μπουν τα κάτουρα στην κολυμπήθρα και η δικιά μου τον έκανε λούτσα. Ήθελα να βάλω τα γέλια, να πάω παραπέρα, να πέσω κάτω και να αρχίσω τα χάχανα, αλλά δε ξέρω ποια δύναμη με κράτησε κι έμεινα ακίνητη εκεί στη θέση μου, με λάδι στις χούφτες μου. Μάλλον το λάδι με κράτησε. Αν κουνιόμουν θα τα έκανα όλα ελαιώνα εκεί μέσα. Ο παπάς έβαλε τα γέλια αλλά και όσοι είδαν το σκηνικό.<br /><br />Η αλήθεια είναι πως σκεφτόμουν εκείνη τη στιγμή, πως θα καταγράψω αυτό το couλό περιστατικό και ποιος θα με πιστέψει. Αλλά μετά σκέφτηκα πως θα ήταν αδύνατον να μη τύχει και κάτι coυλό. Βαφτίζει η Coula, god dammit. Δε γινόταν να πάνε όλα εν τάξει. Φύσει αδύνατον. Στη συνέχεια η μπεμπέ χώθηκε στο νερό και την άλειψα παντού με λαδάκι χωριάτικο από τον Άγιο Βασίλη (ένα χωριό της Κορινθίας, όχι όχι όχι, δεν ήταν Άλτις). Ήταν <span style="font-style: italic;">πολύ απαλό στην υφή και ελαφρύ στη γεύση</span>. Όχι ότι το δοκίμασα εγώ, αλλά ήταν η ατάκα του παπά αυτή, οπότε τη μεταφέρω. Ναι ναι ναι, καλά καταλάβατε, το δοκίμασε.<br /><br />Στη συνέχεια η Μαρισόφη άρχισε να κλαίει για πέντε δευτερόλεπτα. Της ψιθύρισα ένα <span style="font-style: italic;">Σ' αγαπάω</span> και την παρέδωσα στη μαμά της, που της βάλανε τα πιο ωραία βαφτιστικά που υπάρχουν στην αγορά. Μετά μου τη φέρανε πάλι ντυμένη και κουκλίτσα ζωγραφιστή. Φορέσαμε το Σταυρό της και πάλι για πέντε δεύτερα έκλαψε. Την κράτησα ρε παιδιά λίγο πιο ξαπλωτή, την κούνησα λίγο και αυτό ήταν, αποκοιμήθηκε στην αγκαλιά μου. Ήταν ένας άγγελος σας λέω. Έμοιασε σίγουρα στη νονά της αφού κοιμάται τόσο εύκολα και που είναι και τόσο έξυπνη έτσι; Μη ξεχνιόμαστε. Γιατί μπορεί να κοιμόμαστε και όρθιες, όπως μας κατηγόρησαν μερικοί μερικοί ξενύχτηδες, αλλά εμείς και που κοιμόμαστε λύνουμε Κυπριακά παρακαλώ.<br /><br />Έπειτα ο παπάς έβγαλε λόγο! Εκθείασε τους γονείς της Ελένης της κουμπάρας που τους ξέρει καλά και μετά την ίδια την Ελένη και τέλος είπε: <span style="font-style: italic;">Ευχαριστούμε και τη νονά μας που είναι τόσο σεμνή. </span>Πληροφορηθήκαμε αργοτερα πως το προηγούμενο Σάββατο είχε γίνει μια βάφτιση και η νονά δεν είχε ντυθεί, είχε πάει με ένα ύφασμα βαλμένο προχείρως πάνω στα επίμαχα σημεία της, με αποτέλεσμα να της κάνει παρατήρηση ο παπάς για την εμφάνιση. Ενώ εγώ με το θεϊκό μου δαντελένιο μίντι φόρεμα που έγλυφε το σώμα μου και που το είχε τραβηξει η Μαρισόφη όπως τη κρατούσα και ψιλοφαινόταν βυζί, ήμουν σεμνοτάτη. Χωρίς πλάκα ήμουν σεμνή και δίμετρη πάνω στις γόβες μου. Που να σκάσουν οι στριπτιτζούδες με τα βυζιά και τους κώλους έξω. Παιδί του θεού η Coula. Τέλος.<br /><br />Επιπλέον ο παπάς εκθείασε τη γιαγιά μου που ήταν γνωστή θαμώνας της εκκλησίας! Ειπε πως η γιαγιαCoula μου, κέρδισε το Παράδεισο από τα πολλά πρόσφορα που πήγαινε στην εκκλησία κάθε Κυριακή. Τη γλυκούλα μου! Συγκινήθηκα! Αυτό να ξέρετε, λέγεται υστεοροφημία. Και η γιαγιά μου τη κέρδισε.<br /><br />Στη συνέχεια ακολούθησε η γνωστή χαιρετούρα. Και συνέβη κάτι πολύ περίεργο εκεί. Καθόμαστε στη σειρά, κουμπάρα με μωρό στην αγκάλη, κουμπάρος κι εγώ. Ξέρετε τώρα, αν δεν σε ξέρει ο άλλος σου δίνει το χέρι και σου λέει το κλασικό <span style="font-style: italic;">Να σας ζήσει</span> ή το άλλο κλασικό <span style="font-style: italic;">Πάντα άξια</span>. Αν σε ξέρει, σου δίνει και τα φιλιά του. Οπότε μέσα στο κόσμο, σκάει ένας κούκλος.<br /><br />Δεν το ήξερα το παιδί. Ορκίζομαι πως δεν το είχα ξαναδεί ποτέ. Μόλις με πλησιάζει, με αρπάζει, με αγκαλιάζει και με φιλάει με μανία, χαιδεύοντας με παντού. Νιώθω τα χέρια του στο πωπό μου και πραγματικά ανησυχώ αν αυτό το τραβάει η κάμερα ή όχι. Μένω μαλάκας. Δεν έχω την άνεση του χρόνου να ρωτήσω εκείνη τη στιγμή την Ελένη: <span style="font-style: italic;">Ποιος είναι μαρή αυτός που αντί να με χαιρετίσει με μπαλαμούτιασε;</span> Πρέπει να δω το βίντεο για να το δούμε το θέμα μου! Γιατί ο τύπος δεν ήταν στο τραπέζι μετά. Όσο και να έψαξα να τον εντοπίσω δεν τον βρήκα.<br /><br />Φύγαμε για το τραπέζι. Εκεί φάγαμε, ήπιαμε, είδα άτομα από το παρελθόν όπως σας είπα ήδη στην ηχητική ανάρτησή μου, <a style="color: rgb(204, 0, 0);" href="http://coulakaicoula.blogspot.com/2011/10/blog-post_10.html">ακούστε την εδώ</a> αν θέλετε. Μιλήσαμε, γελάσαμε, παίξαμε με τη Μαρισόφη, κουτσομπολέψαμε. Φτάνουν τα μεσάνυχτα. Παρόλο που λέγανε πως θα βρέξει και θα κάνει το κρύο της αρκούδας, δεν έγινε τίποτα. Στις 12 όμως τα μεσάνυχτα άρχισε να βρέχει καταρρακτωδώς. Μέσα ήμαστε και δε μας ένοιαζε. Απλά εγώ έβγαινα για κανένα τσιγάρο έξω και κάπου εκεί την άρπαξα. Κάτι μύξες ακόμη και τώρα που γράφω κρέμονται στη μύτη μου και γεννήθηκαν εκείνη τη βραδιά.<br /><br />Στο τραπέζι έκανε θραύση το βιβλίο Ευχών που έφτιαξε η <a style="color: rgb(255, 102, 102);" href="http://veneashobbies.blogspot.com/">Venea</a> με τα χεράκια της. Αυτό θα σας το δείξω σίγουρα σε φώτο γιατι η Venea κάνει απίστευτες τέτοιες κατασκευές. Το δώρο της στη βαφτιστήρα μου ήταν ό,τι καλύτερο! Γράψαμε τις ευχές μας εκεί όλοι και ήρθαμε στα ισα μας!<br /><br />Μετά τις 12 και αφού έφυγαν σχεδόν όλοι και μείναμε μεταξύ μας, έφυγε και το μπεμπέ βέβαια για ύπνο με τη γιαγιά του, έγινε της Coύλας το κάγκελο επί 2. Ήπια, σε μισή ώρα μόνο, γύρω στις 7 μπύρες. Μας έβγαλε ο dj μικρόφωνο και ανεβήκαμε στη πίστα. Εγώ και η κουμπάρα μου φυσικά. Και αρχίσαμε τα <span style="font-style: italic;">Σ' έχω κάνει θεό</span> και τα <span style="font-style: italic;">Τι θέλεις από μένανεεεεε, εγώ είμαι μια ξένη</span> και να ξεχνάω τους στίχους και να λέω <span style="font-style: italic;">γύρνα στο πατέρα σου που σε περιμένει</span> και να κακαρίζει από κάτω το σύμπαν. Και πιάσαμε όλο το λαϊκό ρεπερτόριο, μόνο τα λουλούδια λείπανε και ο Οικονομοπουλος για να μας κάνει δεύτερη φωνή.<br /><br />Αυτά τα παρατράγουδα τα τράβηξε η αδερφή μου με βίντεο, αλλά που να σκάσετε δε θα τα δείτε ποτέ. Είναι απαγορευμένα ντοκουμέντα. Καμιά φωτογραφία ίσως σας βάλω από τα βαφτιστικά ή από το φόρεμά μου και τις γόβες μου ή και από το μαλλί υπερπαραγωγή. Αλλά το χάλι της τραγουδιάρας δε θα το δείτε απλά ποτέ.<br /><br />Αποκαμωμένοι κατά τη μια και μισή επιστρέψαμε στα σπίτια μας. Έχω να δηλώσω πως ήταν μια από τις καλύτερες εμπειρίες της ζωής μου και μια από τις πιο όμορφες βραδιές με τους φίλους μου. Το διασκεδάσαμε ως το τέλος!<br /><br />Και άξιζε γιατί η Μαρισόφη μας είναι απλά μια θεά σα τη νονά της.<br /><br />Να μας ζήσει λοιπόν.<br /><br />Δέχομαι τα πάντα όλα από ευχές. Βαράτε αλύπητα.<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4663454205253473340-1923786071176128608?l=coulakaicoula.blogspot.com' alt='' /></div>Coulahttp://www.blogger.com/profile/17444891383948026928noreply@blogger.com52tag:blogger.com,1999:blog-4663454205253473340.post-39356238792821708842011-10-10T18:13:00.002+03:002011-10-10T18:16:27.749+03:00<div style="text-align: center;">Παίξε το βίντεο και ό,τι άλλο θες.<br /><br /><div style="text-align: center;"><iframe src="http://www.youtube.com/embed/OSFyRpJ7p0E?hl=el&amp;fs=1" allowfullscreen="" frameborder="0" height="349" width="425"></iframe><br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4663454205253473340-3935623879282170884?l=coulakaicoula.blogspot.com' alt='' /></div>Coulahttp://www.blogger.com/profile/17444891383948026928noreply@blogger.com32tag:blogger.com,1999:blog-4663454205253473340.post-68944454640622648882011-10-08T18:44:00.001+03:002011-10-10T13:52:49.676+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/-mf7kbxJoR-o/TpBtVwLLCgI/AAAAAAAABtQ/7rlfxb9t93g/s1600/hormones_h_300_182.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 300px; height: 216px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-mf7kbxJoR-o/TpBtVwLLCgI/AAAAAAAABtQ/7rlfxb9t93g/s320/hormones_h_300_182.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5661144952081156610" border="0" /></a><br /><div style="text-align: justify;">Απόγευμα Σαββάτου. Coula υπό διάλυση. Χτες τη νύχτα το κάψαμε. Η κεφάλα γυρίζει ακόμη! Μη με ρωτήσετε που πήγα, πόσο ήπια και με ποιους ήμουν ή με ποιους κατέληξα. Δε θυμάμαι και πολλά. Θυμάμαι πως γύρισα σπίτι το πρωί, δεν έβρισκα κλειδιά, άνοιξα με τα χίλια ζόρια, σύρθηκα στο κρεβάτι, έβγαλα όλα τα ρούχα μου και μετά έπεσε η αυλαία.<br /></div><div style="text-align: justify;"><br />Σήμερα ωστόσο ήταν μια γεμάτη μέρα. Ξύπνησα μεθυσμένη ακόμη, κατά τις 9:00 το πρωί, με όλο το αιλάινερ χωμένο μέσα στα μάτια μου, με το ρουζ και το μέικ απ μου, απλωμένο στο μαξιλάρι μου και γυμνή. Αναρωτήθηκα προς στιγμήν μήπως κοιμάται κανείς δίπλα μου και με μια απότομη κίνηση σήκωσα το πάπλωμα. Ναι ναι ναι, έχω βάλει πάπλωμα από τώρα, κρυώνω απίστευτα πολύ, δε θα τα ξαναλέμε. Δεν ήταν κανείς δίπλα και χαλάρωσα.<br /><br />Καφές, λίγο χάζεμα στο νετ για τα νέα και ξεκινά το μαρτύριο που λέγεται <span style="font-style: italic;">γυναικεία περιποίηση</span>. Τα έχω ξαναπεί, δώστε μου ένα τζιν, ένα μακό μπλουζάκι και μια αλογοουρά και μαζί με τα σπορτέξ μου αφήστε με να ζήσω σαν άνθρωπος. Όμως όοοοοοοχι δεν είναι έτσι ο άνθρωπος, λένε οι ειδικές του κώλου, ούτε και οι σύγχρονες γυναίκες είναι έτσι κι εγώ αύριο βαφτίζω τη Μαρισόφη και πρέπει να γίνω άνθρωπος και σύγχρονη γυναίκα. Ο χρόνος τρέχει και πρέπει να γίνουν όλα σήμερα γιατί αύριο είναι Κυριακή και είναι όλα κλειστά.<br /><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/-s7U4TBOXfa4/TpBsIbCoHaI/AAAAAAAABs4/mKn_mbamFGA/s1600/fakoi%2Bepafis.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 303px; height: 300px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-s7U4TBOXfa4/TpBsIbCoHaI/AAAAAAAABs4/mKn_mbamFGA/s320/fakoi%2Bepafis.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5661143623558241698" border="0" /></a><br />Πρώτη στάση στον οπτικό μου. Καινούριοι φακοί επαφής μη πάθουμε και καμιά επιπεφυκίτιδα. Επέμεινε να πάρω φακούς επαφής με χρώμα, αλλά το μελί των ματιών μου δε το αλλάζω ούτε με το θαλασσί της θάλασσας κι όλο το μπλέ του κόσμου. Φέρε χριστιανέ μου τους μυωπικούς μου φακούς να τελειώνω. Το παίζω απο Δευτέρα Σίντυ Κρόφορτ. Προς το παρόν είμαι η Coula η μυωπιCούλα.<br /><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/-8A8yCw_DC-g/TpBsT-MjYSI/AAAAAAAABtA/BlAgX4nZVlk/s1600/top10-6.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 160px; height: 208px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-8A8yCw_DC-g/TpBsT-MjYSI/AAAAAAAABtA/BlAgX4nZVlk/s320/top10-6.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5661143821973676322" border="0" /></a>Δεύτερη στάση αισθητικός. Φρύδια στρείδια, μουστάκια σκατάκια, απολεπίσεις καθαρισμοί και αι σιχτίρ γαμώ τη πουτάνα μου τη κοινωνία που με γέννησε γυναίκα. <span style="font-style: italic;">Σκάσε Coula</span> φωνάζει η αισθητικός, σκάσε επιτέλους. <span style="font-style: italic;">Στα δγγγγιάλα</span> μωρή να της λέω εγώ, αλλά τελικά λαμπίκο το πρόσωπο. Σα το κώλο της μαϊμούς κατακόκκινο έγινε βασικά, αλλά έστρωσε σε μια ωρίτσα μετά τα βασανιστήρια. Τα φρύδια τα χάρηκα γιατί με το τσιμπηδάκι των φρυδιών έχω ένα θέμα. Πρώτον κάνω 334778 ώρες και δεύτερον δακρύζω σα να βλέπω Βασιλάκη Καϊλα και σαν να μυρίζω κρεμμυδοσκορδοκαϊλα και αυτά παράλληλα.<br /><br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/-oPk9tF-WAHQ/TpBsbtLmGeI/AAAAAAAABtI/_welrE5xBf0/s1600/%25CE%25BC%25CE%25B1%25CE%25BD%25CE%25B9%25CE%25BA%25CE%25B9%25CE%25BF%25CF%258D%25CF%2581-%25CF%2580%25CE%25B5%25CE%25BD%25CF%2584%25CE%25B9%25CE%25BA%25CE%25B9%25CE%25BF%25CF%258D%25CF%2581_zoom.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 213px; height: 320px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-oPk9tF-WAHQ/TpBsbtLmGeI/AAAAAAAABtI/_welrE5xBf0/s320/%25CE%25BC%25CE%25B1%25CE%25BD%25CE%25B9%25CE%25BA%25CE%25B9%25CE%25BF%25CF%258D%25CF%2581-%25CF%2580%25CE%25B5%25CE%25BD%25CF%2584%25CE%25B9%25CE%25BA%25CE%25B9%25CE%25BF%25CF%258D%25CF%2581_zoom.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5661143954845211106" border="0" /></a>Τρίτη στάση πετικιουρ μανικιουρ και τα αρχίδια του Ονούρ. Και να πιάνει η πετικιουρίστ το κοπίδι και να κάνει τα δαχτυλάκια των ποδιών μου μπλε μαρέν και να κόβει φτέρνες και να τραβάει πετσάκια και να μου αλλάζει δέρμα. <span style="font-style: italic;">Στα δγγγγιάλα</span> μαρή κι εσύ να φωνάζω, και να απαντάει <span style="font-style: italic;">Σκάσε Coula</span> τελειώνω. Να να να άλλο ένα πετσάκι και τέρμα. Και να συνεχίζει ακάθεκτη και να τρίβει, να στρίβει, να σπρώχνει, να τραβάει, να βάζει κρέμες, να κάνει μασάζ, να ξανασπρώχνει. Όχι δε κάναμε σεξ, μου έκανε πετικιουρ! Μη χύσει κανείς μάταια. Και μετά μου έβαψε και τα νύχια ένα περτικαλί και στρώσανε. Και μετά μια από τα ίδια στα χέρια. Τρίβε, κόψε, ράβε, τράβα, φέρε, πάρε, σκούπισε, βάψιμο γαλλικό τελειώσαμε. Ουφ, πάει κι αυτό.<br /><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/-Qi2Cqbpg6uA/TpBt8bMopnI/AAAAAAAABtg/oKCWPDmpTpQ/s1600/kourasi.jpg"><br /></a><a href="http://1.bp.blogspot.com/-ZVSqqi6MHzU/TpBuTBSin0I/AAAAAAAABto/fQUk7sL3QgM/s1600/21260198_1.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 245px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-ZVSqqi6MHzU/TpBuTBSin0I/AAAAAAAABto/fQUk7sL3QgM/s320/21260198_1.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5661146004647485250" border="0" /></a>Τέταρτη στάση ώρα 3:00 το μεσημέρι, αποκαμωμένη σπίτι μου. Και να έχω τη φίλη μου τη διαιτολόγο και να με παίρνει τηλ. Μη φας τίποτα Coula σήμερα και αύριο γιατί θα πετάει η κοιλιά και τη θέλουμε πλάκα. Πλάκα τη κοιλιά; Ή πλάκα με κάνεις μαρή; <span style="font-style: italic;">Στα δγγγγιάλα</span> κι εσύ, με έχεις στη δίαιτα τόσο καιρό. Να πας να γαμηθείς με ένα σουβλάκι και να είναι και διπλόπιτο. Και να μη σε θέλει κιόλας την άλλη μέρα και να σου βγει και γάτα. Ξενέρωτη ανοργασμικιά. Κλείνω το τηλ με νεύρα, ενώ ακούγεται από μέσα η φωνή της <span style="font-style: italic;">Σκάσε Coula</span>.<br /><br />Πεινάω αλλά είναι τόσο ωραίο το φόρεμα που πήρα και δεν πρέπει να φάω για να είναι πλάκα η κοιλιά. Μα θα σπάσουμε πλάκα αύριο γιατί και νηστική θα μείνω και η κοιλιά δε θα είναι πλάκα. Η αδερφή μου η ξερολίδου λέει να βάλω κορσεδάκι! Βρε δε με χέζετε λέω κι εγώ; Να μου κοπεί το αίμα και η ανάσα για το θεαθήναι; Νονά θα γίνω όχι εξώφυλλο στο μανταμ Φιγκαρο. Αι σιχτίρ πια.<br /><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/-Qi2Cqbpg6uA/TpBt8bMopnI/AAAAAAAABtg/oKCWPDmpTpQ/s1600/kourasi.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 160px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-Qi2Cqbpg6uA/TpBt8bMopnI/AAAAAAAABtg/oKCWPDmpTpQ/s320/kourasi.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5661145616465045106" border="0" /></a><br />Με αυτά και με εκείνα έπεσα ξερή για ύπνο και μόλις πριν λίγο ξύπνησα, αλλά είμαι πανέτοιμη για αύριο. Μένει η κομμώτρια που θα τη συναντήσω αύριο για να είναι φρέσκια η μαλλούμπα μου και η φίλη μου η Λένια που θα με βάψει. Ευτυχώς αυτή ξέρει πόσο απλή λιτή κι απέριττη είμαι και δε με βασανίζει. Αν το ήξερα πως θα είχα τόσες προετοιμασίες για να γίνω νονά, θα προτιμούσα να παντρευτώ καλύτερα, να κάνω και κανένα δικό μου cουλάκι και να σας βάζω να το βαφτίζετε.<br /><br />Αντε με το καλό αύριο η βάφτιση! Θα σας πω τα καθέκαστα από Δευτέρα.<br /><br /><span style="font-size:78%;">ΥΓ Οι εικόνες είναι από το νετ.</span><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4663454205253473340-6894445464062264888?l=coulakaicoula.blogspot.com' alt='' /></div>Coulahttp://www.blogger.com/profile/17444891383948026928noreply@blogger.com68tag:blogger.com,1999:blog-4663454205253473340.post-77847548996231879402011-10-01T00:18:00.000+03:002011-10-01T00:18:48.065+03:00<div style="text-align: justify;">Οι σχέσεις μου με κάθε είδους μυστηριακή τελετή (βλεπε γαμίσια και βαφτίσια) είναι γνωστές, δηλαδή ανύπαρκτες. Δε τα πάω και πολύ καλά με όλα αυτα. Βαριέμαι τις χαιρετούρες, βαριέμαι να στέκομαι σε ουρές για να χαιρετάω κάθε φτωχό συγγενή που αποφάσισε να παντρευτεί ή να κάνει ένα κάρο παιδιά και να τα βαφτίζει. Βαριέμαι να ντύνομαι σαν λατέρνα και να με περνανε σκανερ όλοι οι γείτονες, συγγενείς, γνωστοί και άγνωστοι που συναντάμε συνήθως σε τέτοιες περιστάσεις. Βαριέμαι να κρίνω τη κάθε βλαχάρα τη δεύτερη που ντύνεται επίσης λατέρνα και βγαίνει. Βαριέμαι να ακουω τη φράση: Coula και στα δικά σου!!!!<br /><br />Τι γίνεται όμως όταν η κολλητή σου φίλη θέλει να βαφτίσεις την καρακουκλάρα της; Τι γίνεται όταν κατά βάθος το θες κι εσύ σα τρελή αλλά δε το λες; Τι γίνεται όταν λες το ΝΑΙ αβίαστα και αρχίζεις να μπαίνεις στη διαδικασία του ότι γίνεσαι νονά; Πνευματική μητέρα λένε οι χριστιανοί. Και δε θα διαφωνήσω μαζί τους. Δε θα μπω στη συζήτηση περί θρησκειών τελετών και μυστηρίων και να μη μπείτε ούτε εσείς παρακαλώ.<br /><br />Μάζεψα όση υπομονή είχα και όσα χρήματα χρειαζόταν και πήρα σβάρνα τα μαγαζιά για τα γνωστά σε όλους βαφτιστικά. Στο ένα μαγαζί πανέμορφα ρούχα αλλά απλησίαστα για τη τσέπη μου. Στο άλλο μαγαζί μαλακίες τιρκουάζ, καλύτερα να ράψω μόνη μου καμια κουρτίνα να τελειώνουμε. Κατέληξα σε γνωστή εταιρία βαφτιστικών με φυσιολογικές τιμές και έκλεισα για τη πριγκιπισσα μας τα καλύτερα.<br /><br />Με ρώτησε η κουμπάρα λεπτομέρειες μα δεν ήξερα να πω. Συγγνώμη κιολας αλλα δε μπορώ να ξεχωρίσω τον ταφτά από την δαντέλα. Βασικά μπορώ αλλά εμένα με κέρδισε κάτι άλλο στα βαφτιστικά και τα διάλεξα! Δεν ήταν ούτε η γαλλική δαντέλα, ούτε η οργάντζα, ούτε το σατέν, ούτε ο ταφτάς, το τούλι και το ροζ το ρομαντικό. Με κέρδισε η λαμπάδα και τα παπά. Τα παπούτσια ντε.<br /><br />Η πρισκιπέσσα μας, δεν θα τα φορέσει ακόμη γιατί δεν είναι παπούτσια αγκαλιάς, αλλά κανονικά παπούτσια και πρέπει να πατήσει τον ένα τουλάχιστον χρόνο για να τα φορέσει κι ακόμη είναι τεσσάρων μηνών η γλυκουλίνα μου. Αλλά εγώ αυτά ήθελα να πάρω, αυτά και πήρα. Μιλάμε για τρελή γόβα, στο χρώμα του πάγου (έτσι πρέπει να λέγεται) με στρας πάνω και λουράκι που σέρνεται σε όλη τη γάμπα. (Ελένη μη παθαίνεις εγκεφαλικά από τώρα μαρή, κάτσε να τα δεις πρώτα, αφού ξέρεις δεν είμαι καλή στη περιγραφή, μη λυσσάς.)<br /><br />Στη συνέχεια η λαμπάδα....είναι απίστευτη σας λέω. Έχει πάνω μια δεύτερη πριγκίπισσα, υποπριγκίπισσα γιατί η πριγκίπισσα είναι μία και μοναδική και είναι η βαφτιστήρα μου. Η υποπριγκίπισσα λοιπόν έχει μαλλάκια μακριά, φοράει ένα ωραίο μακρύ φόρεμα και σε κοιτάζει με κάτι ματάκια χάντρες. Τι να σας πω. Μόλις την είδα δε μπορούσα παρά να τη παραγγείλω. Είχε και κάτι άλλες υπερπαραγωγές εκεί, με διακοσιαπενηνταδυο κιλά τούλι, αλλά όχι, έλεος, δεν θα πάρω.<br /><br />Στο πακέτο είχαμε τα πάντα όλα μέσα και νομίζω πως είναι τα πιο ωραία βαφτιστικά που έχω δει ποτέ, εγώ τουλάχιστον. Πρωτοκλασάτα και ντιζαϊνάτα. Σούπερ σας λέω. Η πλάκα είναι πως υπάρχουν και εσώρουχα, δηλαδή βρακί και φανελάκι μη πάει ο νους σας στο στριγκ και στο στράπλες σουτιέν. Μωρό θα ντύσουμε όχι καραγκιόζη και τι μωρό, μωράκλα σας λέω.<br /><br />Μετά αγόρασα τον σταυρό, επίσης ένα πανέμορφο κομμάτι και τελικά πήρα κι εγώ ένα φόρεμα πολύ ωραίο και σικάτο. Είμαι έτοιμη για την επόμενη Κυριακή. Ελπίζω να είναι έτοιμη και η πριγκίπισσα μας, η γλυκιά μας <span style="font-weight: bold;">Μαρισόφη</span>, γιατί αυτό το πλάσμα, έχει γεννηθεί έτοιμο για να έχει νονά μια Coύλα. Της εύχομαι υπομονή γιατί είναι κουλή εκτός από μένα και η μάνα της. Διπλό το κακό.<br /><br />Ναι ναι ναι ναι, να μας ζήσει η πριγκίπισσα μας και να μας ξεπεράσει στη κουλαμάρα γιατί μόνο έτσι επιβιώνεις τη σήμερον ημέρα.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4663454205253473340-7784754899623187940?l=coulakaicoula.blogspot.com' alt='' /></div>Coulahttp://www.blogger.com/profile/17444891383948026928noreply@blogger.com58tag:blogger.com,1999:blog-4663454205253473340.post-91196335684708001562011-09-27T09:30:00.000+03:002011-09-27T09:30:01.260+03:00<div style="text-align: center;">Keep smiling! Keep Couling<br /></div><br /><div style="text-align: center;"><iframe src="http://www.youtube.com/embed/HWCJAC2pSM8?hl=el&amp;fs=1" allowfullscreen="" frameborder="0" height="349" width="425"></iframe><br /><br /><span style="font-size:85%;">ΥΓ Η ανάρτηση είναι προγραμματισμένη</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4663454205253473340-9119633568470800156?l=coulakaicoula.blogspot.com' alt='' /></div>Coulahttp://www.blogger.com/profile/17444891383948026928noreply@blogger.com21tag:blogger.com,1999:blog-4663454205253473340.post-49115389742850500082011-09-26T04:19:00.005+03:002011-09-26T14:21:27.422+03:00<div style="text-align: justify;">Η επόμενη εβδομάδα είναι από αυτές τις στενάχωρες στις ζωές μας, που ορίζουν το μέλλον, αν υπάρχει μέλλον και αν μας ανήκει.<br /><br />Θα λείψω και θέλω να μου στείλετε όλη σας τη θετική ενέργεια.<br /><br />Σας ευχαριστώ για την παρέα τους 20 περίπου μήνες που περάσαμε μαζί εδώ, θέλω να ελπίζω ευχάριστα και με γέλια και καλή διάθεση.<br /><br />Γιατί τον πόνο σε αυτό το ιστολόγιο τον αφήσαμε επιτηδευμένα απ' έξω. Κι απ' έξω θα μείνει, όσο ζω και ανασαίνω!<br /><br />Να είστε καλά, να αγαπιέστε και να χαμογελάτε πάντα.<br /><br />Τα λέμε ξανά από ΣΚ.<br /><br />Αν αργήσω, φάτε.......και να με θυμάστε.<br /><br />Φιλιά σε όλους</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4663454205253473340-4911538974285050008?l=coulakaicoula.blogspot.com' alt='' /></div>Coulahttp://www.blogger.com/profile/17444891383948026928noreply@blogger.com33tag:blogger.com,1999:blog-4663454205253473340.post-5545849155183188742011-09-25T17:05:00.000+03:002011-09-25T19:08:28.198+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/-FjUd245D02s/Tn9RoIiNALI/AAAAAAAABr4/f9RGKcaUo0M/s1600/antonio_banderas.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-FjUd245D02s/Tn9RoIiNALI/AAAAAAAABr4/f9RGKcaUo0M/s320/antonio_banderas.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5656329406928191666" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/--gx9plzqKho/Tn7uDHK7sQI/AAAAAAAABrw/XBGriMxXhqQ/s1600/images.jpg"><br /></a><br /><div style="text-align: justify;">Δεν είναι τυχαίο που λένε <span style="font-style: italic;">Κάνε σεξ να ξελαμπικάρεις</span>. Όταν ξεσκονίζεις τα υδραυλικά σου η ζωή μοιάζει διαφορετική. Το ίδιο και ο εαυτός σου!<br /><br />Τι γίνεται όμως όταν......ενώ κοιτάγεσαι στο καθρέφτη, έχεις ντυθεί, έχεις βαφτεί κι έχεις βεβαιωθεί πως άλλο ένα μίζερο βράδυ σε περιμένει για να πνίξεις τη μοναξιά σου στο ποτό, ξαφνικά συναντάς φιλική παρέα στο μπαρ και μετά εκείνον το γκόμενο, που Antonio Banderas δεν τον λές, αλλά σε κάνει να νιώθεις πως μιλάς με τον Antonio Banderas;<br /><br />Τι γίνεται όταν πας στο μπαράκι, συναντάς τον (τύπου) Antonio Banderas. Πίνετε μερικά ποτά και μετά αράζετε στο σπίτι σου και βγάζετε τα μάτια σας; Και ενώ η βραδιά αργοσέρνεται και εσύ έχεις ήδη αποφασίσει πως γεννήθηκες για να κάνεις σεξ, κάπου εκεί ξημερώνει; Και η ζωή είναι πιο ωραία από ποτέ; Διότι ξελαμπίκαρες. Ναι, ξελαμπίκαρες! Και ξυπνάς με φιλιά και χάδια τον Antonio και τον ρωτάς τι τρώει για πρωινό και σου χαμογελάει καθώς λαγοκοιμάται και μετά σε τραβάει κοντά του για τον πρωινό (αξέχαστο) γύρο, τότε τι γίνεται;<br /><br />Στη συνέχεια τι γίνεται όταν πηγαίνεις στην τουαλέτα και κάνεις ένα ντουζάκι να επανέλθεις στην κατάσταση <span style="font-style: italic;">είμαι ανθρωπος </span>αποχαιρετώντας την κατάσταση<span style="font-style: italic;"> είμαι ζώο με τα πιο άγρια σεξουαλικά ένστικτα?</span><br /><br />Τι γίνεται όταν τυλιγμένη με την πετσέτα σου σιγουρεύτηκες ότι έχεις ξελαμπικάρει και κινείσαι χαρούμενη προς την κουζίνα για να φτιάξεις το πιο σούπερ πρωινό για τον τύπου Antonio που σε έκανε να ξεχάσεις το ονομά σου...<span style="font-style: italic;">και το δικό του μαζί</span>; Τι γίνεται όταν δε θυμάσαι το ονομά του; Τι γίνεται τότε;<br /><br />Κι αλήθεια πείτε μου ειλικρινά τι γίνεται ακριβώς, όταν ανακαλύπτεις πως στο σαλόνι σου κοιμούνται άλλοι δυο τύποι που δεν έχεις ιδέα ποιοι είναι; Αλλά κυρίως είναι γυμνοί;;;; Τι γίνεται τότε;<br /><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/--gx9plzqKho/Tn7uDHK7sQI/AAAAAAAABrw/XBGriMxXhqQ/s1600/images.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 306px; height: 204px;" src="http://4.bp.blogspot.com/--gx9plzqKho/Tn7uDHK7sQI/AAAAAAAABrw/XBGriMxXhqQ/s320/images.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5656219919255843074" border="0" /></a><br /><br />Αυτό δεν λέγεται ξελαμπικάρισμα, λέγεται φρικάρισμα.....γιατί δεν ξέρεις τί έχεις πάρει και ποιος σε έχει πάρει και δε θα το μάθεις και ποτέ με τόσο που ήπιες!<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4663454205253473340-554584915518318874?l=coulakaicoula.blogspot.com' alt='' /></div>Coulahttp://www.blogger.com/profile/17444891383948026928noreply@blogger.com75tag:blogger.com,1999:blog-4663454205253473340.post-32194615077423101822011-09-24T01:07:00.004+03:002011-09-24T01:15:13.769+03:00<div style="text-align: center;"><div style="text-align: center;"><br />...μικρόφωνο...βγαίνουν ηχογραφημένες αναρτήσεις!<br />Πατήστε play και τα λέμε σε λίγο...<br /><br /></div><br /><iframe src="http://www.youtube.com/embed/xKK_nuWSVd0" allowfullscreen="" frameborder="0" height="315" width="420"></iframe><br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4663454205253473340-3219461507742310182?l=coulakaicoula.blogspot.com' alt='' /></div>Coulahttp://www.blogger.com/profile/17444891383948026928noreply@blogger.com31tag:blogger.com,1999:blog-4663454205253473340.post-13471668767380458042011-09-22T00:07:00.001+03:002011-09-22T12:32:08.134+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/-6tG-iL2B1pA/Tnr5WGyg5aI/AAAAAAAABro/H6Z3yOxzvDo/s1600/my-angel.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-6tG-iL2B1pA/Tnr5WGyg5aI/AAAAAAAABro/H6Z3yOxzvDo/s320/my-angel.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5655106440292001186" border="0" /></a><br /><div style="text-align: justify;">Ήρθε η ώρα να σας μιλήσω για το αγγελούδι μου. Μια τρυφερή ψυχή σε μια πολύ τρυφερή ηλικία που μπήκε στη ζωή μου αυτό το Καλοκαίρι και μου άλλαξε όλη τη κοσμοθεωρία, άθελά του. Ο Άγγελος μου, γεννήθηκε <span style="font-style: italic;">τυχαία άτυχος</span>. Οι γονείς του από ατύχημα τον έφεραν στον κόσμο και όταν συνέβη αυτό, δεν είχαν ούτε γάλα να του δώσουν. Στα τρία του ήταν σαν σκιά. Αν τον άγγιζες, άφηνες στο σωματάκι του ουλές από την παλάμη, τόση ευαισθησία είχε. Αν τον φυσούσε ο άνεμος θα ταξίδευε στους ουρανούς. Όμως, ακριβώς επειδή υπάρχουν ΑΝΘΡΩΠΟΙ, βοήθησαν την οικογένεια να μεγαλώσει, όχι με μεγάλη επιτυχία, το παιδί. Η μητέρα στα 13 του χρόνια, πέθανε από ναρκωτικά. Πόσο δυστυχισμένη μπορεί να είσαι που επιλέγεις τα ναρκωτικά από τη χαρά της ζωής, δηλαδή το παιδί σου;<br /><br />Πριν πεθάνει η μάνα, έκανε κι άλλο ένα παιδί. Γλυκό κι αυτό πια και πανέξυπνο. Τα δυο αδέρφια μόλις πέθανε η μάνα τους, έμειναν για ένα διάστημα με την γιαγιά τους και τον πατέρα τους ο οποίος ήταν ναρκομανής επίσης. Ώσπου η γιαγιά τους και ο πατέρας δεν άντεξαν τις ευθύνες. Από το να δοθούν τα παιδιά σε άσυλα και ορφανοτροφεία, ανέλαβε μια ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ οικογένεια να τα υιοθετήσει. Μια οικογένεια που ήδη είχε έξι δικά της παιδιά. Μια οικογένεια που έτσι κι αλλιώς φρόντιζε τα δυο παιδιά ακόμη κι όταν ζούσε η μητέρα τους.<br /><br />Ο Άγγελος μου, βίωσε πολλά ψυχολογικά τραύματα απο τους δυο του γονείς. Ο μικρότερος αδερφός του όχι, ή αν θέλετε δε τα θυμόταν. Πως μπορεί να νιώσει ένα παιδί όταν παίζει στο καναπέ του σπιτιού του ενώ δίπλα του ακριβώς κείτεται ένα πτώμα 3 μέρες; Τι ψυχοσύνθεση μπορεί να έχει ένα τέτοιο πλάσμα, όταν στο ίδιο τραπέζι που πίνει το γάλα του, οι γονεις του και οι φίλοι τους παίρνουν τη δόση τους; Υποφέρω στη σκέψη αυτή. Υποφέρω και διαλύομαι.<br /><br />Στα 18 του χρόνια πέθανε και ο πατέρας του από ναρκωτικά. Ο Άγγελός μου, παράτησε το σχολείο και άρχισε να διαμορφώνει μια εντελώς αλλοπρόσαλλη συμπεριφορά. Το μόνο του καταφύγιο ήταν μια κιθάρα που του αγόρασε η θετή του μητέρα και η μέταλ μουσική. Και στην πιο ευαίσθητη ηλικία έγινε κάτι που του κλωτσησε την ψυχολογία στη Κόλαση.<br /><br />Γνώρισε μια γυναίκα 20 χρόνια μεγαλύτερή του, παντρεμένη με παιδιά. Μπήκε σε ένα τρελό γαϊτανάκι πάθους, έφυγε από το σπίτι του, έγινε το σκυλάκι της και θυσίασε δυο χρόνια από τη ζωή του υποκρινόμενος πως ζει και πως ζει καλά, ενω στην ουσία λιμοκτονούσε όχι μόνο από φαγητό αλλά κι από αγάπη. Η παντρεμένη τον χώρισε και μη έχοντας που τη κεφαλή κλίναι, επέστρεψε στην θετή μητέρα του για την οποία ειμαι πολύ περήφανη που τη γνώρισα και είναι από εδώ και στο εξής το πρότυπο μου για το τι σημαίνει <span style="font-style: italic;">μητέρα</span>. Κι ας μη κάνω ποτέ παιδιά, κι ας μην προλάβω.<br /><br />Ο Άγγελος μου, ξεκίνησε την ενήλικη ζωή του με τις χειρότερες προϋποθέσεις. Γέμισε η ψυχή του με μίσος. Κλείστηκε στον εαυτό του. Μια απέραντη οργή ξεπηδούσε από τα μάτια του προς όλους και προς όλα. Μια άρνηση για την ζωή του και μια απίστευτη μελαγχολία σκιαγράφησαν το ζωηρό του πρόσωπο. Κανένας φίλος, καμία γκόμενα, κανένας αδελφός δε μπορούσε να του απαλύνει την πικρή αίσθηση πως είναι πιο μόνος από ποτέ, πως πάντα ήταν μόνος, πως κανείς μα κανείς δεν τον καταλαβαίνει και δεν τον κατάλαβε ποτέ, πως κανείς δεν πρόκειται να τον καταλάβει και στο μέλλον.<br /><br />Όμως...ποτέ δε ξέρεις τι μπορεί να έρθει στη ζωή σου στην αμέσως επόμενη γωνία. Γνώρισα τον Άγγελο ένα βράδυ μελαγχολικό. Ίσως το πιο δύσκολο καλοκαιρινό μου βράδυ. Ένα βράδυ που είχα προδώσει τον εαυτό μου, αλλά αυτό είναι ένα άλλο θέμα. Καθίσαμε και μιλήσαμε. Ήμουν εκεί μόνο για εκείνον, είχα αυτοσυγκεντρωθεί σε όσα μου έλεγε. Για τις σκέψεις του για το μέλλον, τις πενιχρές ομολογώ, για την μουσική που λατρεύει καθώς χάνεται σε έναν υπέροχο κόσμο με στίχους γεμάτους ουσία και μουσική γεμάτη αδρεναλίνη που σκορπίζεται παντού και μέσα του. Μου μίλησε για το απέραντο κενό μέσα του για τους ανθρώπους που δεν εμπιστεύεται πια, για τη ζωή που πρέπει να τη ζεις στα όρια γιατί τελειώνει και φεύγει, και για τα λάθη που κάνουμε και μαθαίνουμε μέσα από αυτά!<br /><br /><span style="font-style: italic;">Και ξαφνικά συνειδητοποιείς πως βάζεις τη ζωή σου στην αναμονή. Νιώθεις πως δεν υπάρχει κανείς να σου δώσει αυτά που έχει και να του δώσεις όλα αυτά που έχεις μέσα σου. Και αυτό να γίνει αμοιβαία. Χωρίς να το ζητήσεις, χωρίς να το ζητιανέψεις, χωρίς να στο απαιτήσουν και να στο επιβάλλουν. Χωρίς να σκεφτείς τις συνέπειες. Να θέτεις όρια στο <span style="font-weight: bold;">μαζί</span> και όχι στο <span style="font-weight: bold;">εγώ</span>. Και ξαφνικά χάνεσαι μέσα σε εφήμερες σχέσεις και σε εφήμερα πάθη, έτσι για να νιώσεις πως είσαι ζωντανός και να πείσεις και τους γύρω σου πως ίσως και να μη μυρίζεις ακόμη χώμα. <span style="font-weight: bold;">Χώμα και αλκοόλ. </span></span><br /><br />Άπλωσα το χέρι μου και το έδωσα. Ο Άγγελος μου, το πήρε και είπαμε μαζί να κάνουμε ένα βήμα μπροστά. Πόσο πολύ ήθελε αυτό το 23χρονο παιδί να βγει από τα σκατά και την ανυπαρξία και να αρχίσει να κάνει βήματα προς τα εμπρός. Με πόσο θάρρος θα με άφηνε να τον βοηθήσω, να τελειώσει το σχολείο που παράτησε, με πόση τόλμη παραδέχτηκε πως δεν είναι όλοι σκάρτοι σε αυτή τη ζωή. Πόση σοφία κρυβόταν στην ψυχή ενός τέτοιου παιδιού, τόσο νέου, με τόσα βάρη ψυχολογικά και όχι μόνο, στη πλάτη του;<br /><br />Και πόσο με βοήθησε και μένα αυτή του η στάση, και με έκανε να καταλάβω πως αν μπορεί ένας 23χρονος να βγει από τα σκατά μέσα από πολύ δύσκολες συνθήκες, μπορώ κι εγώ γιατί έχω περάσει πολύ λιγότερη φρίκη στη ζωή μου. Κι έχω νιώσει πολλά και όμορφα συναισθήματα από σχέσεις, φίλους, συγγενείς και στενή οικογένεια. Δεν δικαιούμαι κυρίες και κύριοι, δεν δικαιούστε ούτε κι εσείς να κλαίγεστε.<br /><br /><span style="font-style: italic;">Δεν δικαιούται κανείς να βυθίζεται στον κόσμο της μιζέριας και της μοναξιάς. Δεν έχει κανείς το δικαίωμα να προβάλλει δικαιολογίες για το χάλι που έχει η ζωή του. Πρέπει να το καταλάβεις επιτέλους πως πρέπει να προσπαθήσεις να συνεχίσεις τη ζωή σου, να αφήσεις στο παρελθόν ό,τι σε πίκρανε, ό,τι σε χάλασε, ό,τι σε γονάτισε. Γιατί η ζωή γαμώτο σου συνεχίζεται και σου χαρίζεται. Εμπιστεύσου την και άπλωσε το χέρι όταν νιώθεις πως υπάρχουν άνθρωποι που μπορούν και θέλουν να σε βοηθήσουν κι όχι να σε εκμεταλλευτούν και να σε πατήσουν κάτω.</span><br /><br />Και μετά γνώρισα έναν άλλο άγγελο... και τότε κατάλαβα...τη διαφορά...<br /></div><br /><span style="font-size:78%;"><span style="font-style: italic;">ΥΓ Η πλάγια γραφή μου στοχευμένη...και επιτηδευμένη...</span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4663454205253473340-1347166876738045804?l=coulakaicoula.blogspot.com' alt='' /></div>Coulahttp://www.blogger.com/profile/17444891383948026928noreply@blogger.com31tag:blogger.com,1999:blog-4663454205253473340.post-64760148926687203542011-09-18T12:15:00.000+03:002011-09-18T12:18:47.388+03:00<div style="text-align: center;"><span style="font-style: italic;">Τι θέλεις απο μένανεεε εγώ είμαι μια ξένη, </span><br /><span style="font-style: italic;">γύρνα στη γυναίκα σου που σε περιμένει!</span><br /></div><br /><div style="text-align: justify;">Με αυτούς τους στίχους να λαλάνε από τη τηλεόραση, ξύπνησα πριν από λίγο. Η κυρά Στανίση με ένα στρασέ ύφασμα μπροστά στο βυζί κι ένα τζιν για δεκαοχτάρες, τραγούδαγε σε επαναληπτική εκπομπή της Σεμίνας προς τιμήν του κυρ Βουτσά. Ρε τι πάθαμε πρωινιάτικο. Όλα τα σκυλιά στη πίστα. Εγώ με κλειστό λαιμό και λιγουλάκι πυρετό να προσπαθώ να περάσω με επιτυχία από την κατάσταση του ύπνου στην κατάσταση του ξύπνιου κι αυτοί στη τιβι να το γλεντάνε. Ας είναι.<br /></div><br /><div style="text-align: justify;">Σηκώθηκα και σύρθηκα ως τη κουζίνα. Οι επιλογές δύο ή ζεστό τσαγάκι για πρωινό ή ζεστό φραπεδάκι. Νίκησε το δύο αν και έπρεπε να προτιμήσω το τσάι. Με τσάι όμως δε γίνεται δουλειά. Σήμερα θα σας περιγράψω σεξουαλικές καταστάσεις και περιπτύξεις. Το τσάι δεν ενδείκνυται μάνα μου. Που λες χτες βράδυ βγήκα. Με παίρνει τηλέφωνο ένας φίλος και μου λέει είμαστε εκεί πάρε το κώλο σου κι έλα. Μα βρε χρυσέ μου, είμαι λίγο αδιάθετη. Σκάσε, ντύσου κι έλα. Έγινε.<br /></div><br /><div style="text-align: justify;">Χωρίς πολλά λόγια ετοιμάζομαι και βγαίνω. Σκάω μύτη στο μαγαζί και διαπιστώνω πως η παρέα καλά κρατεί. Το κέφι σκιαγραφείται ως τσακίρ και τα μπουζουκολάγνα μωρά σείουν τα κορμιά τους στις μπάρες. Τι θέλω εγώ εδώ; Αναρωτιέμαι. Μέχρι που τον βλέπω. Κάθεται στο πλαινό τραπέζι. Σοβαρός, προβληματισμένος, μελαγχολικός. Τον πλησιάζω. Συστήνομαι. Σε ξέρω μου λέει. Διαβάζω το blog σου. Μα πως είναι δυνατόν; Αναρωτιέμαι. Είναι! Απαντάει στις σκέψεις μου! Διαβάζει και τις σκέψεις μου. Εδώ είμαστε.<br /></div><br /><div style="text-align: justify;">Με παίρνει από το χέρι και βγαίνουμε από το μαγαζί. Πηγαίνουμε στο σπίτι του. Ένα μικρό διαμέρισμα στο κέντρο. Αράζουμε στο διθέσιο καναπέ του και αρχίζουμε να μιλάμε. Για την κατάσταση της Ελλάδας, για το χάος στην εργασία, για τη σαθρή τηλεόραση. Μου μιλάει για τα προβλήματά του, για το πόσο θέλει να κάνει μια σχέση με μια κοπέλα που να ταιριάζουν οι μυρωδιές των κορμιών τους και τα χνώτα τους. Του λέω το ίδιο. Ψάχνουμε τα ίδια. Είναι το άλλο μου μισό και εμφανισιακά έτσι ακριβώς όπως γουστάρω έναν άντρα.<br /></div><br /><div style="text-align: justify;">Ψηλός, μελαχροινός, με φαρδιές πλάτες και ζωηρό πρόσωπο. Με μάτια μελαγχολικά με ένα δείγμα...βουρκώματος στο βάθος. Αν του πεις το σ' αγαπώ αυτού του άντρα, θα βάλει τα κλάματα. Ευαίσθητος και ρομαντικός. Σιγά σιγά αρχίζει να με αγγίζει. Με χαιδεύει. Ξεκινάει από το λαιμό και με φιλάει στο αυτί. Μου ψιθυρίζει λόγια αγάπης. Ανατριχιάζω. Στη συνέχεια ....................................................!!!!!<br /><br />Είμαι στο διπλό του κρεβάτι, σκεπασμένη με το σεντόνι του. Κρυώνω και με παίρνει αγκαλιά. Μου χαιδεύει τα μαλλιά. Με σφίγγει. Η πληρότητα των κορμιών δεν έχει φτάσει ακόμη. Έχουμε ένα ολόκληρο βράδυ μπροστά μας και μια ολόκληρη ζωή. Ποιος ξέρει. Και πάνω στον δεύτερο γύρο ξεσηκώματος χάνομαι στα χάδια του και στα φιλιά του και ύστερα αποκαμωμένοι κι οι δυο παραδινόμαστε στον Μορφέα.<br /></div><br /><div style="text-align: center;"><span style="font-style: italic;">Τι θέλεις απο μένανεεε εγώ είμαι μια ξένη, </span><br /><span style="font-style: italic;">γύρνα στη γυναίκα σου που σε περιμένει!</span><br /></div><span style="font-style: italic;"><br /></span><div style="text-align: justify;">Ακούγεται η Στανίση από την τηλεόραση. Ξυπνάμε. Και κάπου εκεί μπαίνει φουριόζα η μάνα μου στο δωμάτιο. Βάλε θερμόμετρο Coula να δούμε πως πάει. Χτες βράδυ ψηνόσουν στον πυρετό. Μα καλά τι ακούς πρωί πρωί; Έλα ντε!!!!<br /></div><br /><span style="font-style: italic;"><span style="font-style: italic;"><span style="font-style: italic;">Πρέπει απεγνωσμένα να μου γνωρίσετε αυτόν τον άντρα.<br /></span></span></span><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/-bOB_RtFqDY0/TnWyd2d4N2I/AAAAAAAABqw/mwQtcnRT02s/s1600/antonis%2Bkaristinos1.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 200px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-bOB_RtFqDY0/TnWyd2d4N2I/AAAAAAAABqw/mwQtcnRT02s/s320/antonis%2Bkaristinos1.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5653621133140309858" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4663454205253473340-6476014892668720354?l=coulakaicoula.blogspot.com' alt='' /></div>Coulahttp://www.blogger.com/profile/17444891383948026928noreply@blogger.com58tag:blogger.com,1999:blog-4663454205253473340.post-71169358702969262792011-09-16T20:09:00.000+03:002011-09-16T20:09:36.685+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/-vONdkieedyI/TnN-t2UPThI/AAAAAAAABqo/dX4_fFs1iwc/s1600/barbie340x300.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 282px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-vONdkieedyI/TnN-t2UPThI/AAAAAAAABqo/dX4_fFs1iwc/s320/barbie340x300.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5653001283419721234" border="0" /></a><br /><div style="text-align: justify;">Χαλοουυυυυυυ! Τι μου κάνετε cουλοί μου αναγνώστες; Πώς την έχετε την διάθεσή σας; Όλα καλά; Δε θέλω μιζέριες και παράπονα. Δε θέλω μίρλες και κατσουφιές! Σε βλέπω εσένα εκεί, που πας να κατσουφιάσεις, για σύνελθε. Σήμερα θα μιλήσω για πολλά ζητήματα. Αχταρμάς η ανάρτηση κι άντε να βρω τίτλο μετά. Έτσι την πατάω όταν γράφω γενικές σκέψεις. Κι αφού σκέφτομαι εκατό διαφορετικούς τίτλους που να ψιλοταιριάζουν, στο τέλος διαλέγω τον πιο πρόστυχο! Τυχαίο; Δε νομίζω! Κάπως έτσι βλέπετε εσείς στις λίστες σας τους ζουμερούς ελκυστικούς τίτλους μου, σκάτε μύτη στο ιστολόγιο μου και μετά από την πρώτη με δεύτερη παράγραφο διαπιστώνετε πως ήταν άνθρακας ο θησαυρός και τσόντα εδώ δεν παίζει. Πάμε παρακάτω.<br /><br />Σήμερα πήγα σε μεγάλο κατάστημα παιχνιδιών για να αγοράσω κάποια σχολικά είδη. Σας έχω μιλήσει στο παρελθόν για την τρέλα μου να αγοράζω τα πάντα για το γραφείο! Δεν είναι υπερκαταναλωτισμός μάνα μου, γιατί τα χρησιμοποιώ όλα. Μόνο τα τετράδια έχουν κάνει βουνό αλλά κάποια στιγμή θα τα δώσω εκεί που πρέπει. Οκ, και τα στυλό μου είναι πολλά, αλλά δε με βολεύουν.<br /><br />Καθώς χάζευα τους διαδρόμους με τα άπειρα πράγματα, χρήσιμα και άχρηστα ανάλογα με το ποιος τα αγοράζει, αλλά κυρίως καθώς χάζευα το κόσμο που χανόταν στα διάφορα είδη και με το στόμα ανοιχτό προσπαθούσε να ξεσκαρτάρει στο μυαλό του τι θέλει και τι δε θέλει, καθώς γονείς τρέχαν πανικόβλητοι με τα χαρτάκια φωτοτυπιες για να συγκεντρώσουν τα τετράδια, μολύβια κλπ σχολικά είδη που απαιτούσε η δασκάλα ή το φροντιστήριο αγγλικών, εγω πέρασα και μπήκα στο κόσμο της Barbie.<br /><br />Σας μιλάω ειλικρινά και με το χέρι στη καρδιά: η Barbie ασχήμυνε. Εγώ σαν ήμουν μικρή τη θυμάμαι μια θεά με μακριά ξανθά μαλλιά, μακριά πόδια και όμορφα χαρακτηριστικά στο πρόσωπο! Οι κούκλες που έβλεπα να μου χαμογελούν στα ράφια ήταν αίσχος! Εγώ αν έκανα ποτέ κόρη, δεν υπήρχε περίπτωση να αγοράσω αυτά τα εκτρώματα στα μωρά μου! Θα τρομάζουν με τον πατέρα τους και να τρομάζουν και με τα παιχνίδια τους; Ε, όχι!<br /><br />Θα μου πεις τώρα, πως είσαι σίγουρη πως θα τρομάζουν με τον πατέρα τους! Ε, όσο να' ναι τα μικρά παιδιά τρομάζουν με τα γουρούνια! Θα μου πεις και πως είσαι σίγουρη πως θα πάρεις γουρούνι κι εσύ! Δεν είμαι σίγουρη, αλλά μεγάλο ποσοστό των αντρών ανήκει σε αυτό το είδος των ζώων, στους χοίρους, αααα και στα γαϊδούρια. Ποια είμαι εγώ που θα ξεφύγω;<br /><br />Οι κούκλες Barbie που λέτε μεγάλη αποτυχία. Δε ξέρω, μου έκανε εντύπωση αυτό. Κρίμα είναι γιατί αλλιώς τις θυμάμαι εγώ και άλλες μου βγήκαν. Αφού σκέφτομαι να ξεθάψω μερικές δικές μου από τα παλιά και να τις βάλω δίπλα δίπλα με τις νέες. Σίγουρα υπάρχει διαφορά. Αρχικά στα ρούχα! Τι τρεμπανάλ ρούχα φοράνε στις Barbie τη σήμερον ημέρα; Αν είχε χέρια να κουνήσει θα γδυνόταν η άμοιρη κούκλα. Καλύτερα να έμενε τσιτσίδι παρά με όλα αυτα τα στρας που τη φορτώσανε τη δόλια. Σαν λατέρνα πολυτελείας και λίγα λέω. Μόνο κάτι φασιονίστας μου άρεσαν που φορούσαν μαύρα ρούχα και είχαν μαύρα μακριά μαλλιά.<br /><br />Και τώρα που είπα μαλλιά.....Αμ τα μαλλιά; Κάποτε είχαν όλες αυτές οι κούκλες μακριά μαλλιά μέχρι τον κώλο! Θα ξεχάσω εγώ το ξύλο που έφαγα από τη μάνα μου, όταν πήγα και κούρεψα αγορίστικα όλες μου τις Barbie? Περίεργο ψυχισμό είχα από μικρή, τώρα που το σκέφτομαι. Τωρα, όλες κοντά μαλλιά, άντε μέχρι τον ώμο, κακοκουρεμένες και χάλια χάλια χάλια. Πιο χάλια δε γινόταν! Εντάξει, όχι και πολύ κοντά, αλλά μέχρι το κώλο δεν ήταν! Τι να κόψει ρε παιδιά η ανιψιά μου που σε λίγους μήνες έρχεται στο κόσμο; Πως να ευχαριστηθεί το παιδί όταν μου τις κοντοκουρεύετε τις barbie? Βάλτε εκεί λίγες τρίχες παραπάνω να έχουμε να τσουρομαδάμε;<br /><br />Κατά τα άλλα στο μεγάλο κατάστημα μου έσπασαν τα νεύρα για άλλη μια φορά αυτά τα επιτηδευμένα λαλάκια που ενώ ακούς το παιδικό άσμα, από πίσω σου περνούν μηνύματα: <span style="font-style: italic;">Ψώνισεεεεε, ψώνισεεεεε, θες κι άλλοοοο, τα θες όλααααα.</span> Και κάπου εκεί ανάμεσα: <span style="font-style: italic;">Μη κλέψειςςςςςςς!Είναι όλα φτηνάααα, πάρτα όλααααα!</span> Που να μη σώσετε!<br /><br />Όχι πως τα πιστεύω αυτά αλλά πραγματικά αυτά τα τραγούδια μου σπάνε τα νεύρα και είναι αυτό λόγος να γεμίσω το καροτσάκι μου με ό,τι νά ΄ναι και να ξεκουμπιστώ μια ώρα αρχίτερα. Και τελικά γυρίζω στο σπίτι, ανοίγω τον υπολογιστή και πάω να γράψω ανάρτηση, όταν ξαφνικά ένας πόνος στο λαιμό μου δε με αφήνει να καταπιώ. Σηκώνομαι, βάζω θερμόμετρο, ανακαλύπτω να τώρα μόλις, πως έχω τσιμπημένο πυρετό, ξανακάθομαι να συνεχίσω την ανάρτηση και αντιλαμβάνομαι πως είναι Παρασκευή και έρχεται ΣΚ! Ε, όχι......όχι....όχι....! Άρχισαν τα όργανα γι' αυτόν τον Χειμώνα. Και άρχισαν νωρίς.<br /><br />Για να πω την αλήθεια, από το camping είχα ενοχλήσεις στο λαιμό και από χτες βράδυ που ξενύχτησα και ήπια και κάπνισα και έγινα αλήτισσα του δρόμου, νιώθω μια άσχημη διάθεση! Παιδί μου, δεν είμαι εγώ γι' αυτά! Καλά με λένε ξενερωτάκι μερικοί μερικοί! Τεσπα, θα χαπακωθώ και θα δούμε πως θα κυλήσει το ΣΚ, αλλιώς κάθε 5 ώρες θα κάνω ανάρτηση!<br /><br />Ο Αμερικλάνος τέλος αποφάσισε να παρατήσει την ανάγνωση του Χάλι Πότερ και να γράψει τα δικά του χάλια! Επειδή ύστερα από πολύ καιρό, γέλασα με ανάρτησή του, απολαύστε <a href="http://ameriklanos.blogspot.com/2011/09/blog-post_16.html">εδώ</a> το πρώτο κεφάλαιο της συγγραφικής του έξαρσης!<br /><br />Αυτά από μένα, και εις άλλα με υγεία!<br />Φιλιά σε όλους και καλό ΣΚ<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4663454205253473340-7116935870296926279?l=coulakaicoula.blogspot.com' alt='' /></div>Coulahttp://www.blogger.com/profile/17444891383948026928noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-4663454205253473340.post-52020783874566873842011-09-13T15:14:00.002+03:002011-09-13T15:20:35.163+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/-Nnc_u6BuX9Q/Tm9I5j9Q7LI/AAAAAAAABqA/dMIyDOTvfRc/s1600/images.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 235px; height: 269px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-Nnc_u6BuX9Q/Tm9I5j9Q7LI/AAAAAAAABqA/dMIyDOTvfRc/s320/images.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5651816211115207858" border="0" /></a><br /><div style="text-align: justify;">Χαλόου γκάις και γκάισες! Χρωστώ την περιγραφή μερικών κουλών καταστάσεων από το νησί και από το camping για να ολοκληρωθούν επιτυχώς τα καλοκαιρινά μου cουλά. Η αλήθεια είναι πως τώρα τελευταία έχω σοβαρευτεί και δε μου πάει. Φταίει που κάθομαι στο λαπιτόπι με τη ψυχή στο στόμα και γράφω τσάτρα Πάτρα Κόρινθος Αθήνα, μιας και το Καλοκαίρι για μένα δεν έχει τελειώσει ακόμη και ειλικρινά μπορώ να είμαι απασχολημένη με καλοκαιρινές αποδράσεις όλη μέρα και μισή νύχτα. Μετά κοιμάμαι γιατί ούτε βαμπίρ είμαι, ούτε σε βαμπίρ είμαι διατεθειμένη να κάνω παρέα. Πάμε λοιπόν να ολοκληρώσουμε τα θερινοcoυλά και να ευχηθούμε και Καλό Χειμώνα. Γιατί ναι ρε φίλε, θέλω να έρθει και ο Χειμώνας, κουράστηκα και θέλω να βγάλω επιτέλους τα χειμωνιάτικα. Να μπορούσα να ξυπνάω το πρωί και ανάλογα με τη διάθεση μου να πηγαίνει κι ο καιρός! Να σκεφτομαι χιονοδρομικό κι έξω να χιονίζει! Να σκέφτομαι τα νησιά κι έξω να σκάει ο τζίτζικας! Καλά! Σκάω εγώ με τα άσχετα και πάω στο κυρίως θέμα.<br /><br />Βρίσκομαι στο νησί που λέτε και απολαμβάνω τον πρώτο πολύ πρωινό μου καφέ στο μπαλκόνι του ξενοδοχείου με θέα το απέραντο γαλάζιο. Και καθώς το βλέμμα μου χάνεται και το μυαλό μου σχηματίζει διάφορα σχήματα στον πρωινιάτικο ουρανό -μέχρι και ζώα εσχημάτισε, έναν φίλο μου πχ- νιώθω τις πρώτες αχτίδες του ήλιου να μου τσούζουν τα μάτια. Όπα είπα (λέω) ξημέρωσε για τα καλά και είχαμε πει με τη παρέα να κατέβουμε στο κέντρο για ψώνια, οι ψωνάρες! Ας σηκωθώ να κάνω ένα ντουζάκι να είμαι καθαρούλα και φρέσκια. Και που ξέρεις, όλο και κανένα ρουχαλάκι μπορεί να τσιμπήσω! Εντωμεταξύ λατρεύω και το πολύ πρωινό ντουζάκι! Ειδικά τα Καλοκαίρια -αλλά και τους Χειμώνες- (<span style="font-style: italic;">Καλοκαίρια και Χειμώνες περιμένω να φανεί</span>ς), που ξυπνάς λούτσα απ' τον ιδρώτα, θες ένα ντουζάκι να στανιάρεις, να ανοίξει το μάτι και οι πόροι του δέρματος και να φρεσκομυρίσεις σαπουνίλα βανίλιας και μελιού.<br /><br />Κοιτάζω το ρολόι και δείχνει 8 το πρωί. Οκ είχε ξημερώσει νωρίτερα, μη γράφω και ανακρίβειες! Νωρίς είναι ακόμη, σκέφτηκα, αλλά ας ετοιμαστώ εγώ και μέχρι να ξυπνήσει η παρέα να κατέβω στη παραλία να μαζέψω κοχύλια......(θα σας μιλήσω άλλη φορά για την Κινέζα που μάζευε κοχύλια στη παραλία...μεγάλο σούργελο η τύπισσα). Διαπιστώνω πως δεν έχω μαζί μου αφρόλουτρο, αλλά είμαι τυχερή γιατί ένα μίνι μάρκετ κοντά στο χοτελάκι μας εξυπηρετούσε περίφημα. Αρπάζω δέκα ευρώ και κατεβαίνω στη ρεσεψψψψψψιον. Με βλέπει η καθαρίστρια που φεύγω και με χαιρετάει. Στη συνέχεια τρέχω γρήγορα στο μίνι μάρκετ, αγοράζω το αφρόλουτρο κι επιστρέφω στο δωμάτιο γεμάτη χαρά.<br /><br />Βγάζω τα ρούχα μου και μπαίνω στη ντουζιέρα. Και ξεκινάω το μπανάκι μου! Ε δε χρειάζεται να περιγράψω άλλο ε; Καθώς το νερό αφηνόταν στους ώμους μου και χυνόταν σε όλο το σώμα, ακούω κάποια χράτσα χρούτσα! Όχι, δεν ήταν τα κόκαλά μου που σπάγαν από τη χαλάρωση! Ποντίκια αποκλείεται να ήταν...καλοκαιριάτικα κι έτσι δεν έδωσα σημασία και συνέχισα το ντουζάκι μου τραγουδώντας! Συγκεκριμένα τραγουδούσα: <span style="font-style: italic;">Αν ήσουν θάλασσα θα σε χαράμιζα κι αν ήσουν ανεμος θα σε σφαλιάριζα....</span>Και γενικώς μου αρέσει να αλλάζω τους στίχους των τραγουδιών ή για να λέμε και όλη την αλήθεια δεν θυμάμαι πάντα τους στίχους των πχχχχχιοτικών στιχουργών μας!<br /><br />Κάπου εδώ να πω πως η πετσέτα μου ήταν αφημένη στο κρεβάτι και με περίμενε να βγω! Οκ, την ξέχασα να την πάρω μέσα. Μετά το τρίψιμο, το λούσιμο και την απολέπιση βγαίνω από το ντούζ ενώ συνέχιζα να σιγοτραγουδώ το <span style="font-style: italic;">...χαράμιζα...σφαλιάριζα...</span>Και καθώς κουνάμενη και λυγάμενη βγαίνω από το μπάνιο διαπιστώνω πως η πετσέτα μου απείχε 5 βήματα από το σημείο που στεκόμουν παγωμένη πια και βρεγμένη, ενώ μπροστά μου ακριβώς, η καθαρίστρια του ξενοδοχείου με κοιτούσε αποσβολωμένη!<br /><br />Για πότε έριξα ένα σάλτο και έφτασα τη πετσέτα, δεν το κατάλαβα! Από πότε έχω τέτοιες ικανότητες αιλουροειδούς, δε το ξέρω. Όμως σε λιγότερο από ένα δεύτερο είχα αρπάξει τη πετσέτα και είχα τυλιχτεί σαν το σουβλάκι. Η καθαρίστρια ζήτησε γύρω στις διακόσιες φορές συγγνώμη! Με είχε δει η γυναίκα να βγαίνω από το ξενοδοχείο και νόμιζε πως το δωμάτιο ήταν άδειο. Ήρθε η δόλια να καθαρίσει για να ξεμπερδεύει μια ώρα αρχίτερα αλλά αντί γι' αυτό αντίκρυσε μια Coύλα σε παραλήρημα δεύτερου προγράμματος, γυμνή, βρεγμένη και προφανώς εκνευρισμένη στο τέλος.<br /><br />Δεν ξέρω τι ψυχολογικά της δημιούργησε το θέαμα, αλλά ήταν δικό της το λάθος! Ποτέ δε κατάλαβα με ποιο σκεπτικό μπαίνουν και καθαρίζουν τα δωμάτια όταν αυτά είναι κατειλημμένα. Ρε κυρία μου, δε θέλω να μου στρώσεις το κρεβάτι, έχω χεράκια κι ας με λένε Coύλα! Και τα σκουπίδια του μπάνιου θα τα πετάξω εγώ και τις πυτζάμες μου δε θέλω να μου τις διπλώνεις σε σχήμα πεταλούδας! Με εκνευρίζουν οι πεταλούδες και εν τέλει με εκνευρίζει η καθαριότητα αν δεν την κάνω όπως θέλω εγω! Φέρε εκεί ένα κωλόχαρτο, άστο και φύγε! Να σου πω, ούτε κι αυτό! Συνήθως στις διακοπές κουβαλάω και κωλόχαρτα! Ε μα πια!!!<br /><br />Τελικά η καθαρίστρια έφυγε και όποτε την συναντούσα στο μπες ή στο βγες, κοιταγόμασταν και κρυφογελάγαμε! Τι να κάνεις; Αυτά έχει η ζωή! Αυτά τα απρόοπτα. Και αν ηταν καθαριστής δε θα είχαμε κανένα πρόβλημα. Αλλά με τη καθαρίστρια δε πάω! Άσε που είχα δει παλιά μαζί με την ξαδέρφη την Catina μια τσόντα με δυο υπηρέτριες που μπαλαμουτιαζόντουσαν(;) και η μία έλεγε στην άλλη: <span style="font-style: italic;">είσαι και γαμώ τα δουλικά</span>. Και μετά έμπαινε ο σφίχτης και τις τακτοποιούσε και τις δύο. Ρίχναμε πολύ γέλιο με την ξαδέρφη και όταν έβλεπα την καθαρίστρια σκεφτόμουν τη φράση <span style="font-style: italic;">είσαι και γαμώ τα δουλικά</span> και ήθελα να πεθάνω από τα γέλια! Αλλά θα με παρεξηγούσε αν ξεστόμιζα κάτι τέτοιο. Και άντε να την πείσεις μετά πως η ατάκα προερχόταν από τσόντα, ότι δεν είσαι λεσβία ή το ακόμη δυσκολότερο, αντε να την πείσεις πως έβλεπες τσόντες απλά για να γελάς!<br /><br />Αυτά με την καθαρίστρια και το στριπτίζ. Όφειλα να περιγράψω το περιστατικό για τον Δραπέτη που το ζήτησε! Ο πονηρός!!!! Αυτό βρήκε να ζητήσει!!!Τελοσπάντων!<br /><br />Τώρα ήθελα να γράψω και για ένα περιστατικό στο camping αλλά έγραψα ήδη πολλά! Την επόμενη φορά να μου θυμίσετε να σας περιγράψω την Κινέζα με όλο τον αστερισμό στο κώλο που μάζευε κοχύλια! Και τώρα που είπα Κινέζα......ξερετε ποιον θυμήθηκα πάλι...που μου ανεβάζει το αίμα στο κεφάλι! Αντε κλείνω κάπου εδώ γιατί εδώ δε μιλάμε για απλό σεντόνι, αλλά για ζουρλομανδύα ολόκληρο!<br /><br />Τα λέμε συντόμως! Σα να επανέρχομαι στους παλιούς μου καλούς ρυθμούς!<br />Τσάο μπαμπίνια<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4663454205253473340-5202078387456687384?l=coulakaicoula.blogspot.com' alt='' /></div>Coulahttp://www.blogger.com/profile/17444891383948026928noreply@blogger.com36tag:blogger.com,1999:blog-4663454205253473340.post-23591299671343927852011-09-12T15:45:00.004+03:002011-09-12T20:40:56.210+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/-PjnSGyzBPE0/Tm3-E7-MXzI/AAAAAAAABp4/yIwZZmxxfys/s1600/%25CE%259A%25CE%25BB%25CE%25B1%25CE%25BC%25CF%2580-%25CE%25A6%25CE%25AD%25CF%2581%25CE%25B5%25CF%2584%25CF%2581%25CE%25BF%25E2%2580%258F.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 309px; height: 412px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-PjnSGyzBPE0/Tm3-E7-MXzI/AAAAAAAABp4/yIwZZmxxfys/s320/%25CE%259A%25CE%25BB%25CE%25B1%25CE%25BC%25CF%2580-%25CE%25A6%25CE%25AD%25CF%2581%25CE%25B5%25CF%2584%25CF%2581%25CE%25BF%25E2%2580%258F.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5651452468191321906" border="0" /></a><br /><div style="text-align: justify;">Γύρισα από το camping γεμάτη με όμορφες εικόνες. Γαλάζια υπέροχη θάλασσα, ηρεμία μέσα μου κι έξω μου, απόλυτη χαλάρωση. Μια καρέκλα που γίνεται ξαπλώστρα και απλώστρα μη σας πω γιατί πάνω της άπλωνα το κορμί μου, με έπεισε πως η ζωή είναι ωραία είτε έχεις είτε όχι καλή παρέα. Εγώ είχα. Και βρήκα κι εκεί. Κανένα coυλό δεν έχω να σας περιγράψω από την καμπιγκοκατάσταση! Εκτός του ότι ήμουν αδιάθετη και δεν ευχαριστήθηκα το μπάνιο όσο θα ήθελα! Το ευχαριστήθηκα λίγο. Αλλά ακόμη και αν τυχαίνει μια στραβή, που είμαι πια μαθημένη, ξέρω να εφευρίσκω τρόπους να προσπερνώ τα κακά και να χτίζω τα όμορφα, όπερ και εγένετο! Πέρασα τέλεια!<br /><br />Γύρισα Κυριακή βραδάκι με όλη την καλή διάθεση του κόσμου. Μα σαν μπαίνω στο σπίτι, με περίμενε μια είδηση σε χρώμα φερετρί!!!! Πέθανε ένας πρώτος ξάδερφος της cουλομαμάς μου. Εγώ να θέλω να τους περιγράψω κάθε λεπτομέρεια της απόδρασής μου και οι γονείς να με πλακώνουν με ιατρικές πληροφορίες και απεριόριστες λεπτομέρειες για το πως απεβίωσε ο θείος. Μόνο όταν έφυγαν για να πάνε να τον ξενυχτήσουν, κι αφού μάζεψα κι έπλυνα τα πράγματά μου και εμένα την ίδια και ξάπλωσα, αργά πια, συνειδητοποίησα πως δεν λυπήθηκα ούτε για ένα δευτερόλεπτο γι' αυτόν τον θείο.<br /><br />Έχω χάσει πολύ πιο κοντινά μου πρόσωπα και σε πολύ μικρότερη ηλικία για να θρηνήσω για έναν άνθρωπο που όταν με συναντούσε στον δρόμο ούτε καλημέρα δεν μου έλεγε, που πέθανε ο αδερφός του και στην κηδεία του δε πήγε και που ήταν τσακωμένος με όλους αλλά και με τον εαυτό του. Αρνήθηκα να μπω σε θανατερή διάθεση και απλά θυμήθημα τη Couloγιαγιά μου. Θα θυμάστε πως τον περασμένο Οκτώβρη ξεψύχησε πλάι μου. Αν δεν θυμάστε, ρίξτε μια ματιά στην ανάρτηση με τίτλο: <a style="color: rgb(0, 0, 153);" href="http://coulakaicoula.blogspot.com/2010/10/coulo.html"><span style="font-style: italic;">Couλογιαγιά και Κούλες</span></a> αλλά κυρίως στην ανάρτηση με τίτλο: <a style="color: rgb(0, 0, 153);" href="http://coulakaicoula.blogspot.com/2010/10/blog-post_28.html"><span style="font-style: italic;">Καλό ταξίδι γιαγιάκα μου</span>!</a><br /><br />Εκείνο που θα πρέπει να αναφέρω είναι πως ο θειος που πεθανε χτες, παρολο που δε μίλαγε με κανέναν στο σόι, έδειξε άπειρο σεβασμό στη γιαγιά μου, και παραβρέθηκε στην κηδεία της τιμώντας την. Αλλωστε πως να το κάνουμε; Τον είχε μεγαλώσει. Έτσι τον παραδέχτηκα αλλά στην δική του κηδεία δεν πήγα. Με ξέρετε πια, δεν γουστάρω τις δηθενιές.<br /><br />Κάπως έτσι ολοκληρώθηκε το ΠΣΚ μου. Και σήμερα Δευτέρα όλα μοιάζουν διαφορετικά, ρουτινιάρικα και μίζερα. Ας ελπίσουμε πως το βραδάκι, θα στρώσουν! Καλή εβδομάδα σε όλους.<br /><br />ΥΓ Η ανάρτηση αφιερώνεται στην <a style="color: rgb(255, 0, 0); font-weight: bold;" href="http://oladepalabras.blogspot.com/">Αθηνά</a>.........όπου και με δίδαξε σχετικά με το φερετρί χρώμα, μωβ επί της ουσίας. Αθηνά μου, θα σου αφιερώσω και άλλη μία ανάρτηση σχετικά με την βάφτιση που θα πραγματοποιηθεί με εμένα νονά σε λίγες μέρες και θα έρθεις στα ίσια σου με τις τελετές για να μη λες πως σου αφιερώνω μόνο αναρτήσεις με κηδείες! Φιλιά πολλά!<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4663454205253473340-2359129967134392785?l=coulakaicoula.blogspot.com' alt='' /></div>Coulahttp://www.blogger.com/profile/17444891383948026928noreply@blogger.com31tag:blogger.com,1999:blog-4663454205253473340.post-83694798974648810782011-09-09T14:00:00.001+03:002011-09-09T13:56:23.649+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/-ijcZONqxaiQ/TmkY78zAaSI/AAAAAAAABpw/bLLXbf-sHPQ/s1600/images.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 252px; height: 252px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-ijcZONqxaiQ/TmkY78zAaSI/AAAAAAAABpw/bLLXbf-sHPQ/s320/images.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5650074625724410146" border="0" /></a><br /><div style="text-align: justify;">Κι εφόσον ο καιρός δε λέει να χαλάσει παρά φτιάχνει συνεχώς κι ενώ το παίζουμε ακόμη τουρίστες του Καλοκαιριού μιας και η θάλασσα είναι πιο λαμπερή, πιο καθαρή και πιο απολαυστική από ποτέ και καθώς αποχαιρετίσαμε και από το blogroll παλιούς blogger που είτε επέλεξαν να μας εγκαταλείψουν είτε επέλεξαν να διαβάζονται ύστερα από πρόσκληση, συνεχίζουμε ακάθεκτοι εγώ, η Cούλα και τα coυλά της. (Σα πολλοί να μαζευτήκαμε, αλλά τελοσπάντων.)<br /><br />Μαζέψαμε τα μπογαλάκια μας κυριολεκτικά και καμπινιαστήκαμε. Τι εννοώ; Όχι, δε μπήκαμε σε καμπίνες για άλλα νησιά και άλλα μέρη, αλλά πήγαμε camping. Νομίζω πως αν με άφηνες ελεύθερη να αποφασίσω, θα μπορούσα να κάνω για πάντα διακοπές σε camping. Σας θυμίζω τι ωραία περάσαμε πέρσι και σας παραπέμπω στην ανάρτηση με αγαπημένο τίτλο <a style="font-weight: bold; font-style: italic; color: rgb(255, 0, 0);" href="http://coulakaicoula.blogspot.com/2010/07/blog-post_30.html">Ελεύθερο Κατούρημα</a> για να πάρετε μια γεύση του πόσο λατρεύω το καμπίνιασμα!<br /><br />Ξεκινάω με δυο μικρα σακ βουαγιάζ! Ίδια, ολόιδια, το τονίζω αυτο! Στο ένα είχα πάρει διάφορα πράγματα που θεωρούσα χρήσιμα αν και αποδείχτηκαν άχρηστα και στο άλλο, είδη ρουχισμού. Ενα καλό ρούχο για κανένα ποτάκι σε κανένα ξεχασμένο μπιτσόμπαρο κοντά εκεί, τα μαγιό μου, ένα ζευγάρι νορμάλ παπούτσια και όχι την χύμα σαγιονάρα που ήδη φορούσα από τον πηγαιμό, μερικά ανάλαφρα ρουχαλάκια μπάνιου και τα εσώρουχά μου. (κυρίως κίτρινα και μωβ.....!!!)<br /><br />Έρχεται η παρέα να με πάρει και είπαμε να φορέσουμε από το σπιτι μαγιό για να κάνουμε μια βουτιά σε μια υπέροχη παραλία που βρίσκεται πολύ κοντά στο camping. Λίγο πριν πάμε να στήσουμε τις σκηνές είπαμε να αρπάξουμε μια δροσιά. Όπερ και εγένετο. Κάνουμε τη βουτιά μας και ανοίγουμε τα μπαγάζια μας για να βρούμε πετσέτες και ψάθες. Υπέροχη μέρα, υπέροχη παρέα, καλή διάθεση και πολλά μα πολλά χάχανα! Πήραμε κι ένα φρεντάκι από μια καντίνα της κακιάς ώρας και μαζευτήκαμε να φύγουμε για την κατασκήνωση.<br /><br />Ποιος μαλάκας ξέχασε την μια από τις δυο ίδιες τσάντες μου έξω από το πορτμπαγκάζ, δε θα μάθουμε ποτέ. Κανείς δεν έπαιρνε την ευθύνη! Εγώ παρόλα αυτά, ξέμεινα χωρίς δείγμα βρακιού, με ένα μαγιό, ένα μπλουζάκι και μια τζιν βερμούδα. Τέλεια; Τέλεια. Διότι, όταν φτάσαμε, και καθώς αναζητούσα τη τσάντα μου για να βάλω μια τάξη στα πράγματά μου, ανακαλύπτω πως ήταν εκεί μόνο η μία. Η άλλη είχε ξεμείνει στην κοντινή παραλία που είχαμε κάνει στάση.<br /><br />Παρακαλούσα το Θεό αυτή που σώθηκε να έχει μέσα τα ρούχα μου και να έχει χαθεί η άλλη με τα συμπράγκαλα που κουβαλούσα μαζί. Όμως όοοοοχι, πότε ο Θεός και το Σύμπαν μου έκαναν τη χάρη; Προσπαθήστε να θυμηθείτε απ' όσα έχετε διαβάσει ως ώρας! Μην βασανίζεστε! Ποτέ! Έτσι και τώρα ανοίγω μανιασμένα το φερμουάρ και τι αντικρύζω; Βιβλία, σταυρόλεξα, καλλυντικά, κρέμες, βούρτσες και παπαρίτσες τιρκουάζ. Τι θα φοράμε Coula 3 μέρες στο camping? Σταυρόλεξα και καλλυντικά!!!! Κι από κάτω; Ένα μαγιό όλο κι όλο κι αυτό ηδη βρεγμένο από το πρώτο μπάνιο. Τα γυναικολογικά μου άρχισαν να τρέμουν ήδη, πρώτα από το φόβο και ύστερα από το κρύο.<br /><br />Βουτάω ένα αυτοκίνητο και τρέχω να σώσω την τσάντα μου και την υγεία μου! Μάταιος κόπος. Το σακβουγιάζ μου είχε κάνει φτερά στον άνεμο! Έψαξα όλη τη παραλία, καλύτερα κι από ρακοσυλλέκτη, ρώτησα στη καντίνα, παραφύλαξα άλλα αυτοκίνητα παρκαρισμένα λίγο πιο δίπλα από το επίμαχο σημείο που είχαμε αράξει εμείς λίγο πιο πριν. Τίποτα! Φρούδες ελπίδες! Μάζεψα τον τσαλαπατημένο μου εγωισμό, πήρα μια βαθιά ανάσα κι επέστρεψα πίσω!<br /><br />Την πρώτη μέρα όλα έβαιναν καλώς. Έβγαλα το μαγιο, το έπλυνα, φόρεσα μια πετσέτα μέχρι να στεγνώσει και το έπαιζα η Κλεοπάτρα που βγήκε από το μασάζ. Μετά φορούσα το μαγιο μου και την μια αλλαξιά ρούχα που μου έμεινε. Την έπλυνα προσεχτικά, μα το τζην δεν στέγνωσε ποτέ, παρά μόνο πάνω μου. Το βραδάκι τυλίχτηκα με ένα σεντόνι και κοιμήθηκα κλειδώνοντας κυριολεκτικά τη σκηνή μου! Την επόμενη μέρα, άρχισαν τα όργανα.<br /><br />Από το πρωί είχα εμετούς, πονόκοιλο και ζαλάδες. Μια κρύωνα, μια ζεσταινόμουν. Τα πόδια μου ήταν κομμένα και ήθελα απεγνωσμένα ένα μωβ ή κίτρινο βρακί να φορέσω! Υπέφερα. Για να μην δημιουργώ και πρόβλημα στη παρέα, αποφάσισα να εγκαταλείψω τη προσπάθεια για καμπίνιασμα. Μάζεψα τα πράγματα μου, τα άχρηστα πια και γύρισα πίσω. Από εκεί πήγαμε νοσοκομείο όπου διαγνώστηκε ένα γερό κρύωμα, πήρα και κάτι φαρμακάκια και όλα καλά κι όλα ωραία.<br /><br />Ο τραγικός απολογισμός ήταν να χαθούν: ένα φόρεμα από τα αγαπημένα μου, ένα ζευγάρι πέδιλα, δυο μαγιο, μια πετσέτα μπάνιου κι ένα σεντόνι από τη προίκα μου, 3 μπλουζάκια βαμβακερά, ενα παντελόνι και δυο σορτσάκια παραλίας και φυσικά τα μωβ και κίτρινα βρακιά μου!!!!! RIP αγαπημένα μου ρουχαλάκια. Θα σας θυμάμαι πάντα με αγάπη. Να σας χαίρονται όποιοι σας φορούν.<br /><br />ΥΓ Ria, σε παρακαλώ μην τρομάζεις με τα coυλά μου, είπαμε...θα έρθουν και καλύτερες μέρες!<br />ΥΓ Γιαγιά Αντιγόνη, θέλω να μου πεις λεπτομερώς για το κατέβασμα του φορέματος στο λεωφορείο, πραγματικά θα νιώσω καλύτερα.<br />ΥΓ Μαχαίρη, θυμάσαι καμιά καλή παρόμοια ιστορία με την Μαρικούλα σου;<br />ΥΓ Αμερικλάνε, να σκάσεις και να πλαντάξεις, γιατί σίγουρα θα πέρασες καλυτερα εσυ! Γμτ! Σάτιρε!<br /><br />ΥΓ Κάνω αυτό το ΣΚ μια ύστατη προσπάθεια..μπας και αυτή τη φορά ευχαριστηθώ το camping! Τα λέμε από Δευτέρα!!!! Φιλιά σε όλους!!!<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4663454205253473340-8369479897464881078?l=coulakaicoula.blogspot.com' alt='' /></div>Coulahttp://www.blogger.com/profile/17444891383948026928noreply@blogger.com39tag:blogger.com,1999:blog-4663454205253473340.post-61553253178017841112011-09-02T13:01:00.003+03:002011-09-02T15:39:49.476+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/-DyH145f0G2o/TmDOhFlMA0I/AAAAAAAABpo/Ta4UDutrG5U/s1600/66119.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 300px; height: 300px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-DyH145f0G2o/TmDOhFlMA0I/AAAAAAAABpo/Ta4UDutrG5U/s320/66119.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5647741000551760706" border="0" /></a> <br /><div style="text-align: justify;">Με λένε Coύλα και είμαι καλά παρόλο που μπήκε ο Σεπτέμβρης! Διάβαζα σε διάφορα blogs για τη μελαγχολία που δημιουργεί αυτός ο μήνας! Χμ, εγώ τον αντιμετωπίζω ως μια νέα αρχή, τα έχουμε πει αυτά και μη τα ξαναλέμε. Από την άλλη κάθε εποχή ειναι χρήσιμη! Εγώ κουράστηκα με το Καλοκαίρι. Οκ, κάναμε μπάνια, βγήκαμε, ήπιαμε, περάσαμε πολύ καλά, αλλά αρκετά! Είναι ώρα να περάσουμε στο επόμενο στάδιο. <br /> <br />Θέλω τα τρουά καρ μου, τις ζακετούλες μου, τα φθινοπωρινά συναχάκια μου, θέλω τα φύλλα των δέντρων πεταμένα κάτω, θέλω τις πρώτες βροχές να μου βρέχουν τα ξεβαμμένα από τον ήλιο μαλλιά μου, θέλω και λίγο κρυάκι. Εντάξει ίσως είναι νωρίς για όλα αυτα γιατί η ζέστη καλά κρατεί και γιατί δεν έχω ολοκληρώσει τα καλοκαιρινά μου coυλά, αλλά οκ σιγά σιγά όλα θα γίνουν. <br /> <br />Σήμερα blogiστηκα αρκετά. Πέρασα από πολλά ιστολόγια και διαπίστωσα διάφορα πράγματα. Αρχικά μου λείπει ο IonnKorr. Που σκατά χάθηκε αυτός; Γιατί έφυγε; Ποια τον αποπήρε; Θέλω να τα μάθω όλα, αλλά απάντηση καμιά. Διαπίστωσα και άλλες απουσίες που όλο το Καλοκαίρι δεν είχα παρατηρήσει γιατί έλειπα κι εγώ αρκετά. Έλα παίδες, για να συγκεντρωνόμαστε! Πως θα περάσει ο Χειμώνας αν είμαστε κι εδώ σκορποχώρι; Επιπλέον ζούμε και δύσκολες στιγμές ως Έλληνες, πρέπει να δώσουμε τα χέρια και να αρχίσουμε όλοι μαζί τον αγώνα της επιβίωσης. <br /> <br />Σας χρωστάω λοιπόν το σκηνικό με τη φούστα στο νησί. Την αγόρασα από ένα κινέζικο μαγαζί! Ναι, ψωνίζω κι απο αυτά. Ο κώλος μου δε θέλει μόνο μάρκες ή και μάρκες, θέλει και τον κινέζο του. Μπήκα την είδα. Μαύρη μακριά τσιγγάνικη! Ωραία λέω! Θα ταιριάζει με το ωραίο σοκολατί χρώμα που τσάκωσα το Καλοκαίρι. Μακό απαλό με ραφές απαλές...αυτό μας έφαγε. Φούστα καλοκαιρινή ανάλαφρη και δροσερή. Ένα από τα βραδάκια στο νησί, τη φόρεσα με ένα μακό μπλουζάκι και τους κοθόρνους μου! Πολύ μου άρεσα! Μου έκανε ωραία γάμπα....Βασικά την έκρυβε τη γάμπα αλλά εγώ την ένιωθα πιο ωραία. <br /> <br />Η παρέα λύσσαξε! Μα τι ωραία φούστα, μα πόσο σου πάει, μα πόσο σέξυ είναι που είναι τόσο μακρυά...μέχρι τον αστράγαλο παρακαλώ. Χαιρόμουν κι εγώ και την κουνούσα πέρα δώθε! Κουνούσα και το κώλο για να την κουνάει με τη σειρά του. Θαύμα. Ώσπου βρέθηκε ο κακός ο άνθρωπος, μια καραβλαχάρα δεύτερη που είχαμε μαζί η οποία για να μου μπει στο μάτι είπε πως πρέπει να προσέχουμε τα κινέζικα ρούχα γιατί οι ραφές τους νοσούν. Χαχανισαμε λίγο με τους υπόλοιπους και συνεχίσαμε την όμορφη βραδιά μας. <br /> <br />Καθώς περπατούσαμε στα σοκάκια του νησιού, κάποιοι από τη παρέα παρατηρούσαν πως αρκετός κόσμος είχε εστιάσει στα οπίσθια μου! Μου το λένε και δικαιώνομαι πως αγόρασα την πιο σέξυ φούστα! Εκτός από γάμπες, μου κάνει και ωραίο κώλο...Θαύμα. Να σκάσει η καραβλαχάρα η δεύτερη που είχε να πει και για τις κινέζικες ραφές. Περπατούσα λοιπόν με μεγάλη αυτοπεποίηθηση.....ωσπου.....ανακαλυψα μαζί με τη παρέα....πως περπατούσα με σημαία μου μια φουστα. Κάπου είχε πιαστεί, είχε ξηλωθεί όλη η ραφή από πίσω, κρεμόταν σε τρία κομμάτια και τα οπίσθια μου ήταν σε κοινή θέα ούτε κι εγώ ξέρω πόση ώρα. <br /> <br />Ευτυχώς να λέτε που φορούσα καλό μαύρο βρακι και δεν έγινα και πολύ ρόμπα, εδώ πάει και το ξεκούμπτωτη ή μάλλον ξηλωμένη. Δε θα ξεχάσω ποτέ μια φίλη μου σε πιο μικρή ηλικία, η οποία φορούσε ενα λευκό παντελόνι, και όταν αυτό της ξηλώθηκε, φάνηκε το λευκό εσώρουχό της με ένα δείγμα κιτρινίλας στο πίσω μέρος. Μπουχαχαχαχαχαχαχα Ζητώ προκαταβολικά συγγνώμη σε όσους τρώνε αυτή την ώρα διαβαζοντάς με. <br /> <br />Λοιπον η δευτεράντζα η τελευταία πήρε το αίμα της πίσω! Της τη φύλαξα σε όλες τις διακοπές για να την ρεζιλέψω κι εγώ με ένα τρόπο, αλλά μάταια...τα μπέρμπερι έχουν καλές ραφες! Ρε δε πάτε στο διάολο κι εσείς και οι μάρκες σας; Οκ, δεν ξαναψωνίζω από κινέζους αλλά η φούστα αυτή μου άρεσε, θα την ράψω γερά και θα την ξαναφορέσω! Ακούς κακίστρω; Ακούω, να λες. Μαλάκω! i sixtir! Τι τα θυμήθηκα τώρα πάλι; Καλά έκανα εγώ και το ανεφερα περιληπτικά το περιστατικό. Τώρα πρέπει να ξαναπάω για ψυχανάλυση! Ακούς Evil Chef; Ετοιμάσου! <br /> <br />Αυτά με τις φούστες και με την αλλαγή εποχής! Θα τα ξαναπούμε σύντομα! Ζεσταίνομαι στο blogging σιγά σιγά και πάλι! Φιλούρες Φθινοπωρινές σε όλους! <br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4663454205253473340-6155325317801784111?l=coulakaicoula.blogspot.com' alt='' /></div>Coulahttp://www.blogger.com/profile/17444891383948026928noreply@blogger.com